Roos: ‘Dan beginnen mijn schouders te schokken en rollen er dikke tranen over mijn wangen’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Maar liever nog doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook.

Wachtlijst: echt niet meer nodig!

Zaaddonor: Floris

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 26 weken), Maartje (homostel, 25 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 37 weken)

Als bevroren

Twee streepjes. Twee heldere paarse streepjes. ‘Schwanger’ zegt mijn test. Als bevroren staar ik naar de streepjes. Ze staan er echt. Dan beginnen mijn schouders te schokken en dikke tranen rollen over mijn wangen. Het is gelukt. Ik ben zwanger.

Andere wereld

Een paar minuten later loop ik verdwaasd de drukke Berlijnse winkelstraat weer in. De winkels zijn hetzelfde als net en ook de toeristen en de locals lopen nog steeds elk op hun eigen tempo op weg naar hun volgende bestemming. Olivia bewondert ergens in deze stad oude Egyptische schatten. De wereld is hetzelfde. Maar in het half uur dat voorbij is gegaan sinds ik hier naar binnen liep en weer naar buiten kwam is mijn wereld veranderd. Ik denk terug aan alle tranen van de afgelopen jaren. Aan de liefdes die kwamen, maar uiteindelijk ook weer gingen. Mijn hart dat brak en weer gelijmd moest worden. Aan de wanhoop die ik zo vaak gevoeld heb. Aan de angst, dat het voor mij nooit weggelegd zou zijn. En mijn grootste angst, dat uiteindelijk zou blijken dat ik überhaupt niet vruchtbaar was.

Minuscuul

Ik denk aan de weg die ik de afgelopen anderhalf jaar heb afgelegd. De datingcoach, de wachtlijst die niet opschoot. Aan David die opeens moest afhaken vlak voordat we zouden gaan beginnen. Raoul die als sneeuw voor de zon verdween na een naar zijn smaak iets te serieus gesprek over wat we samen hadden. En aan de zin, die ik dit kleine frummeltje binnenin in gedachten toen al toefluisterde en die nu met andere woorden ingevuld kan worden: Lief kindje, je bent nog zo klein, maar je bent er en we hebben elkaar gevonden. Lang wist ik niet hoe. Of waar. Ik beloofde je dat het goed zou komen. En nu je er bent, zo minuscuul als je nog bent, is duidelijk dat de manier waarop je bij me kwam, uiteindelijk de enige juiste was.

‘Ik ben zwanger!’

Ik kan het niet voor me houden. Ik móet het met iemand delen. Ik duik een wat rustiger zijstraatje in en besluit Sanne op te bellen. Haar kleine Puck is inmiddels alweer bijna twee. Haar stem klinkt wat gehaast als ze opneemt, ‘Hey Roos!’. ‘Hey San, heb je even voor me?’ ‘Eh, ja, wel even, maar niet heel lang. We moeten zo de deur uit.’ En voor ik het weet beginnen mijn tranen alweer te stromen. ‘San,’ snik ik. En vervolg dan met gierende uithalen met de zin waarvan ik me niet voor kon stellen dat ik hem ooit echt zou uitspreken, ‘Ik ben zwanger!’. ‘Waaaaaaaaaaaaaah!!! Neeeeeeeee!!! Dat meen je niet!’ Ik pak de test uit mijn tas. Ja, ik meen het wel. Die twee streepjes, ze staan er nog steeds.

Chillen in een eierstok

En ze blijven er staan. Ook als ik later die middag Olivia verras met mijn nieuws. Ook als ik de volgende ochtend wakker word en een blik werp op mijn nachtkastje. Het gekste van alles is dat ik nu opeens dus vier weken zwanger ben. Vier weken en twee dagen. Die zwangerschapstelling is een vreemd iets. Drie weken geleden zat mijn eitje nog gewoon te chillen in mijn eierstok, maar volgens de medische wereld was ze toen blijkbaar al voorbestemd om maatjes te worden met het zaadje van Floris. Sterker nog, door op die manier te rekenen was ik op mijn 35e verjaardag precies 1 dag zwanger!

Een sesamzaadje

Het allermooiste verjaardagscadeau ooit. En ook al weet ik dat het nu nog zo ontzettend pril is en dat de weken die volgen spannend zullen worden, ik download gelijk een zwangerschaps app. Die vertelt me dat bij vier weken mijn kindje het formaat heeft van een maanzaadje. En bij vijf weken zo groot zal zijn als een sesamzaadje. En op onze laatste ochtend in Berlijn staan we samen geknield voor de vitrine van een bakkertje. En terwijl het lijkt alsof we gewoon twee vrouwen zijn die weer eens niet kunnen kiezen, bekijken wij gefascineerd de broodjes met maanzaad en sesamzaad en proberen ons een voorstelling te maken van dat wat er van binnen bij me aan het groeien is op dit moment.

Lees de vorige columns van Roos hier

Meer leuke content? Like ons op Facebook