Roos: ‘Dit zijn tranen van een vrouw die haar dromen projecteert op elke mogelijke geschikte man’

Column #12 Nog 38 weken

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 38 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 38 weken alsnog te vinden?

Column #12: Nog 38 weken

Twee dagen lang moet ik huilen. Maar ik huil niet om hem, niet echt. Het is anders dan vroeger verdriet na eerdere verbroken relaties, waarbij de pijn voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween en mijn middenrif werd uitgewrongen door twee sterke handen. Intens gemis en acuut hevig verlangen naar de intimiteit die er zo kort daarvoor nog als vanzelfsprekend was. Gevoelens van afwijzing, hardnekkige overtuigingen van niet goed genoeg zijn.

Is het mijn leeftijd? Mijn karakter? Heeft het te maken met al die mensen om mij heen die wél samen huizen kopen, trouwen en kinderen krijgen?

Dit, dit verdriet, is anders. Dit gaat niet over hem. Dit zijn tranen van een vrouw van 34 die haar toekomstdromen projecteert op elke mogelijke geschikte man die haar weg kruist. En wat zou ik graag stoppen met die projecties, maar het gebeurt vanzelf. Is het mijn leeftijd? Mijn karakter? Heeft het te maken met al die mensen om mij heen die wél samen huizen kopen, trouwen en kinderen krijgen? Dit zijn tranen omdat ik stiekem was gaan dromen over al die dingen vanaf het moment dat hij op onze eerste date de woorden ‘Ik wil later ook een gezin’ uitsprak. Tranen omdat mijn op hol geslagen fantasie al flarden van beelden op mijn netvlies had geprojecteerd van een verloskamer waar een natte baby met nog dichtgeknepen oogjes op mijn borst werd gelegd, terwijl hij met tranen in zijn ogen naast me zou staan en liefdevol de haren uit mijn gezicht zou strijken.

Maar zodra ik zie waar mijn tranen vandaan komen, drogen ze op. Want eerlijk is eerlijk, huilen om een verloren toekomstbeeld na een romance van zes weken waarvan de laatste drie al niet meer zo leuk waren is zonde van de tranen.

Wat zei hij, wat zei ik? Was ik te breedsprakig, te inschikkelijk, te lief?

Toch ken ik de fase die nu aanbreekt. Ik ben er kind aan huis. Het zijn de dagen van overpeinzingen en gepieker. De ochtenden waarop ik in bed naar het plafond lig te staren en in gedachten de afgelopen weken de revue laat passeren. Momenten waarop ik mezelf klem zet door elke situatie her te beleven en me af te vragen wat ik anders had moeten doen. Anders had moeten zeggen. Tot in den treure berichtjes herlees en analyseer. Wat zei hij, wat zei ik? Was ik te breedsprakig, te inschikkelijk, te lief? Had ik inderdaad het spelletje van verleiden en verleid worden beter moeten spelen, zoals mijn coach suggereerde?

En voor ik het weet, donder ik nog een stapje verder omlaag in de overkoepelende piekerlaag, die bestaat uit kennis en inzichten die ik de afgelopen jaren heb verworven over mijn eigen gedragspatronen. Want hoe komt het dat ik het in mijn eentje zo goed heb en zo krachtig in mijn schoenen sta, energiek, geïnspireerd en genietend van het leven, terwijl ik ongewild me zo veel afhankelijker opstel wanneer er een man in beeld komt? Het lijkt een soort gebed zonder eind. Ik heb zoveel over mezelf geleerd nadat ik enkele jaren geleden depressief en met een burn-out thuis kwam te zitten. Ik ben zo gegroeid. Ben meer van mezelf gaan houden. Gaan zien dat ik de moeite waard ben. Dat ik leuk ben, interessant, grappig, mooi. Dat ik goed ben zoals ik ben. En ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat dat zelfvertrouwen, het zelfrespect en die zelfliefde zo makkelijk uit balans raken door zo’n manwezen met een piemel en een stoppelbaardje.

O god, ik heb een zwak voor muzikale mannen.

Zo ploeter ik me door de onvermijdelijke piekerparade, tot de rust langzaam weer in me begint neer te dalen. En doe ik die dingen waarvan ik weet dat ze goed voor me zijn. Hardlopen in de frisse buitenlucht. Uitgebreid voor mezelf koken. Dansen onder de douche. En of het nou het universum is of gewoon puur toeval, voor het eerst in weken krijg ik weer een leuke lange reactie op mijn datingprofiel. Een violist dit keer. O god, ik heb een zwak voor muzikale mannen.
‘Vannacht kon ik niet slapen en kwam ik opeens jouw profiel tegen. Ik werd erdoor geraakt (op een prettige manier!) en dus schrijf ik je nu deze woorden.’

Wil je reageren op deze column? Dat kan hier!

‘Ik vind het niet zo tof om dit via de telefoon te doen…’ Lees hier de vorige column van Roos >