Roos: ‘En ik weet het, dit is het moment’

Nog 11 weken voordat het KID traject start

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 12 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. De tijd begint te dringen. Lukt het haar om hem in 12 weken alsnog te vinden?

‘Stel dat ik aan zou bieden om donor te zijn, zou je het dan overwegen?’ Ik val even stil en laat de woorden weerklinken in mijn hoofd. Ik til mijn betraande gezicht op en kijk hem lang aan. ‘Zou je het echt overwegen, donor zijn?’. Hij knikt bevestigend. ‘Waarom zou je dat doen?’ ‘Ik gun het je gewoon heel erg. En voor mij is het niet iets heel groots.’ Ik weet niet wat ik moet zeggen. Als we door de kou naar de supermarkt lopen, trekt de eerste mist in mijn hoofd op en beginnen mijn gedachten zich langzaam te vormen. ‘Hoe zou je dat eigenlijk voor je zien?’. ‘Ik zou er in je zwangerschap bij kunnen zijn. En misschien ook bij je bevalling, als jij dat ook zou willen. Maar ik weet natuurlijk niet wat er gebeurt als ik weer een relatie krijg in de tussentijd. De meeste vrouwen zullen het niet zo leuk vinden. Zeker niet als ze te horen krijgt dat we wat met elkaar gehad hebben.’

Gaan we dan door met seks voor de leuk met condoom om vervolgens één keer per maand datzelfde zaad wél doelbewust naar binnen te loodsen?

De praktische uitvoering

Die avond, thuis, alleen in mijn eigen bed, probeer ik alles op een rijtje te zetten. Ik wil een kind en er is een man die zijn zaad ter beschikking wil stellen. Dat zinnetje doet vermoeden dat het twee puzzelstukjes zijn die als vanzelfsprekend in elkaar passen. Maar zo voelt het niet. Niet bij hem. Hij die met mij bleef daten, ook toen er een vrouw in beeld kwam met wie hij serieus iets op wilde gaan bouwen. Die daarin haar vertrouwen schaadde, zonder enig schuldgevoel. Het was een extra bevestiging dat ook ik niet iets serieus met hem aan moest willen gaan. Zou ik dat op dit gebied dan wel moeten doen? Ik schiet in de lach als ik denk aan de praktische uitvoering. Zwanger worden door seks geeft een man meer rechten ten opzichte van het kind dat daaruit voortkomt, zelfinseminatie is wat wordt aanbevolen wanneer je met een zaaddonor in zee gaat. Gaan we dan door met seks voor de leuk met condoom om vervolgens één keer per maand datzelfde zaad wél doelbewust naar binnen te loodsen, maar dan met een spuitje?

Vervelend en verwarrend

Ondertussen komen de eerste reacties op het op-zoek-naar-een-donor-mailtje dat ik gestuurd heb. Goede bekenden die niet wisten dat ik hiermee bezig ben en me ‘dapper’ noemen. Maar ook suggesties. En adviezen. Goedbedoeld maar ook verwarrend en daarom vervelend. Waarom ik niet gewoon zaad van een Deense spermabank bestel. Dat ik misschien teveel waarde hecht aan de betekenis van een bekende donor als biologische vader voor het kind. Maar ook een jonge moeder die me voorstelt juist wel de directe betrokkenheid van een man als vaderfiguur te heroverwegen omdat het ouderschap toch echt wel heel zwaar is. Ik weet niet goed of ik mensen dankbaar moet zijn voor hun betrokkenheid of bozig omdat ik zelf echt wel lang en aandachtig over deze zaken heb nagedacht.

Er is niks te merken van zijn terughoudendheid. We zoenen in de gang. Op zijn bank…

De bekentenis

En dan is er nog Raoul, met wie ik voor het eerst sinds ik terug ben uit Nepal weer heb afgesproken. Maar er is niks te merken van de terughoudendheid die ik dacht af te lezen aan zijn berichtjes in mijn laatste vakantieweek. We zoenen in de gang. In de keuken. Op zijn bank. En als we die avond in zijn bed wat liggen te kletsen over het nieuws van de laatste tijd, begint hij opeens over de IVF-perikelen van het UMC. En ik weet, dit is het moment. In de drie maanden waarin we elkaar af en toe zagen is überhaupt niet ter sprake gekomen wat de betekenis was van dat wat er zich tussen ons afspeelde, laat staan dat het thema kinderwens de revue passeerde. ‘Weet je’, begin ik. ‘Ik sta op de wachtlijst bij het UMC. Voor donorinseminatie. Al ruim een jaar….’.

De vorige columns van Roos gemist? Je kunt ze hier teruglezen

Meer leuke content? Like ons op Facebook