Roos: ‘Ergens zit een stuk schaamte van binnen over al die verschillende mannen’

Nog 16 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 8!) voordat het KID traject start

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 16 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 16 weken alsnog te vinden?

Met mijn vakantie in aantocht slaag ik erin om geen contact meer op te nemen met de leuke, maar verslavende man en spreek ik wel nog een paar keer af met Raoul. Nog steeds weet ik niet zeker wat ik voor hem voel, of welke kant ons contact opgaat. Een serieuze ondertoon maakt dat het niet voelt als ‘gewoon’ een scharrel. Bovendien ligt de nadruk vooral op elkaar verder leren kennen en niet op één of ander niet te onderdrukken fysiek verlangen. Het is anders dan hoe het vaak loopt als er iets aan het ontstaan is met een man. Op het gebied van verliefdheid of emoties die daar naar neigen, ben ik meestal nogal licht ontvlambaar. Een in mijn ogen veelbetekenende blik, een aanraking, een open en kwetsbaar gesprek, ze kunnen mijn hart in mum van tijd sneller doen kloppen. Dit met Raoul voelt anders. En dat maakt het zo fascinerend. Het kan twee dingen betekenen: ‘de klik’ is er eigenlijk gewoon niet zo óf dat wat er wel is heeft meer potentie om uit te groeien tot iets bestendigs, juist omdat ik niet primair zo hoteldebotel ben en we het rustig aan doen.

Mocht dit met Raoul zich echt tot een relatie te lijken ontwikkelen, dan zal ik hem van mijn plannen vertellen. Zodat hij weet dat de vrouw met wie hij date besloten heeft moeder te willen gaan worden via KID.

Wetende dat dit een leuke man is zonder allerlei rinkelende alarmbellen op het gebied van uitgebreide psychische problemen (zoals in sommige eerdere relaties die ik gehad heb) en mét aanwijzingen dat ook hij echt interesse heeft om dit contact verder te onderzoeken, ben ik voorlopig bereid het risico op een eventuele latere teleurstelling te accepteren en stap voor stap te zien hoe het verder gaat.

Ergens zit een stuk schaamte van binnen over al die verschillende mannen die de revue gepasseerd zijn in het afgelopen jaar. Maar er is niet alleen schaamte, er is ook trots. Trots op de manier waarop ik mezelf na elke teleurstelling weer bij elkaar raap en doorga. Trots dat ik op verschillende manieren heb geprobeerd een leuke man te vinden zonder bij de pakken neer te zijn gaan zitten. En, op dit moment, trots dat ik ook na weken contact met Raoul het thema kinderen niet direct heb hoeven aankaarten, omdat ik niet meer date vanuit de dringende behoefte een vader voor mijn kind te vinden. Over acht weken kan ik opgeroepen worden en dan ga ik van start. Mocht dit met Raoul zich echt tot een relatie te lijken ontwikkelen, dan zal ik hem van mijn plannen vertellen. Zodat hij weet dat de vrouw met wie hij date besloten heeft moeder te willen gaan worden via KID. Dat zij in het voorjaar 35 wordt en daarom haar kinderwens niet meer in de koelkast laat staan om te zien wat er mogelijk zou zijn in deze relatie. Dat ze de relatie wel degelijk een kans wil geven maar daar in alle rust de tijd voor wil uittrekken, zonder druk of verborgen agenda’s. En dat ze in dat geval hoopt dat hij ervoor open staat. En zo niet, dan niet. Ik ben trots op mijn vastberadenheid en op de rust en het vertrouwen dat ik voel op mijn huidige pad. Het zou heerlijk zijn als een leuke man op dat pad naast me zou willen komen lopen, maar het is geen vereiste.

Een zwangerschap ontstaat niet op bestelling. Ook voor mij zal dat straks spannend gaan worden. Gaat het lukken? En zo ja, hoeveel tijd gaat er overheen?

De vrouwen om me heen die elk op hun eigen alternatieve wijze hun kinderwens in vervulling proberen te laten gaan, worden geconfronteerd met de eerste teleurstellingen. De eerste paar inseminaties met het veelbelovende Deense zaad en dat van één van de mannen van het homostel leiden helaas niet tot een zwangerschap. Eigenlijk gewoon zoals bij normale pogingen zwanger te raken bij heteroseksuele stellen. Een zwangerschap ontstaat niet op bestelling. Ook voor mij zal dat straks spannend gaan worden. Gaat het lukken? En zo ja, hoeveel tijd gaat er overheen? Zal ik er enigszins ontspannen onder kunnen blijven of van eisprong tot eisprong gaan leven, telkens weer met die grote vraag tussendoor: word ik ongesteld, of niet? Hoeveel vrouwen gingen me hierin wel niet voor? Hoeveel tranen zijn er niet gevallen bij de eerste buikkrampen waarmee de zo ongewenste menstruatie zich aankondigde?

Een deel van mij wordt onrustig bij die gedachte. Straks mag ik gaan beginnen na zo’n tijd op de wachtlijst, maar eigenlijk gaat het avontuur dan pas van start. Als ik aan de beurt ben na veertien, vijftien, misschien wel zestien maanden, gaat de teller gewoon weer terug naar nul. Maar aan de andere kant, straks ga ik wandelen in Nepal en brengt elke stap die ik daar zet me een stap dichter bij die nul. En elke avond als ik ga slapen weet ik dat de wachtlijst bij het wakker worden een dag korter is geworden. Geduld is het sleutelwoord. Geduld en vertrouwen.

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.