Roos: ‘F*ck. Heb ik weer’

'Het is niet het vervolg dat ik in gedachten had'

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 33 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 33 weken alsnog te vinden?

Column #16: Nog 33 weken

Karel’s logge harige lijf ligt knorrend op mijn buik, terwijl ik onderuit op de bank lig met mijn benen omhoog geslingerd op de rugleuning. Al drie kwartier zijn we aan het bellen. Over vijf dagen stap ik op het vliegtuig naar Portugal. Ik kan niet wachten op tien dagen alleen maar zon, maar na onze semi-date bij zijn orkestrepetitie, hoe leuk ook, hoop ik hem echt nog even in alle rust te zien zonder tijdslimiet of omringende musici.
‘Zullen we overmorgen ergens gaan eten?’ Er valt een korte stilte.
‘Daar wilde ik het eigenlijk even met je over hebben.’ Hij hapert even. ‘Er is iets dat ik met je wil bespreken.’ Weer een stilte.
‘Toen wij onze eerste date al gepland hadden, kreeg ik opeens een berichtje van iemand uit mijn orkest. Niet het orkest van vorige keer trouwens. Ze was mijn profiel tegengekomen op die datingsite, wist niet dat ik op zoek was en stelde voor om een keertje wat te gaan drinken.’

Ik vind het verhaal nu al niet leuk.

‘Ik dacht dat het wel kon, want ik had je nog niet in het echt ontmoet en ik heb al zo vaak gehad dat op een eerste date al gelijk duidelijk is dat het niets wordt. Maar toen hadden jij en ik onze eerste afspraak en toen was het eigenlijk juist heel leuk en fijn. En… nu heb ik haar twee keer gezien en jou twee keer gezien en nu weet ik het niet meer…’

Fuck. Heb ik weer.

‘Ik geloof niet dat het slim is om met jullie allebei af te blijven spreken. Maar, ik weet niet hoe ik nu verder moet. Weet je, ik ken haar als collega al heel lang. En jou ken ik natuurlijk nog maar kort, maar het voelt wel heel fijn.’

Hoe doe je dat, zoiets uitzoeken?

‘Weet je,’ zeg ik, en ik verbaas mezelf met mijn eigen nuchterheid, ‘Het is niet zo leuk om te horen, maar volgens mij is het eigenlijk heel simpel. Volgens mij moet je gewoon voelen wie van ons je het leukste vindt en daar dan mee verder gaan daten. Ik ben nieuwsgierig naar je, en ik wil je graag weer zien, maar, tegelijkertijd, ik spring heus niet in een ravijn als je besluit het contact met haar verder te gaan onderzoeken.’
‘Dat is nou juist het probleem.’ Ik hoor zijn hersens kraken aan de andere kant van de lijn. ‘Ik had het er gisteren over met een goede vriend. En hij zegt dat ik het gewoon uit moet gaan zoeken, maar hoe doe je dat, zoiets uitzoeken?’

We praten nog even verder. Spreken af dat hij na gaat denken. En me nog zal laten weten of we elkaar voor de vakantie al dan niet gaan zien. Het is raar. Alles heeft nu zo’n arelaxte wending genomen, maar los van de inhoud voelde het wel prettig om zo open met hem in gesprek te zijn. Dat hij zijn twijfels uit en erover praat. Als ik dat een dag later naar hem app gaat ons gesprek in berichtjes over en weer verder. Hij vertelt over de angst die dit alles bij hem oproept. De angst om verkeerde keuzes te maken. Niet weten wat het juiste is.

Hoe ik vroeger nooit kon kiezen terwijl me dat tegenwoordig steeds beter afgaat…

Het gesprek komt op mijn burn-out van eerder, over de aandacht die ik ben gaan besteden aan mijn eigen ontwikkeling, het beter leren luisteren naar mijn intuïtie. Hoe ik vroeger nooit kon kiezen terwijl me dat tegenwoordig steeds beter afgaat, omdat ik meer in mijn eigen kracht sta en me niet alleen maar richt op anderen. Hij vertelt over de therapie waar hij een tijdje geleden mee gestart is omdat hij begin dit jaar niet goed in zijn vel zat. Over zijn zoektocht daarin en het moeten leren accepteren van hoe het leven loopt.

‘Zin om nog even te bellen?’ En ik kan niet anders dan ja zeggen. Het is niet het vervolg dat ik in gedachten had, niet de ongecompliceerde broeierige derde date, maar zijn openheid, zijn kwetsbaarheid, ze raken me…

‘We kijken elkaar aan met een blik vol nieuwsgierigheid, onzekerheid en een vleugje opwinding’ Lees de vorige column van Roos >

Meer leuke content? Like ons op Facebook