Roos: ‘Het is een wonder, een geschenk en een droom. Dat wil ik niet voor me houden’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 8 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 8 weken

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 29 weken), Maartje (homostel, 28 weken)

De borrel

Eigenlijk snap ik niet zo goed waarom er niet zoiets bestaat als zwangerschapsverlof voor in het eerste trimester. Mijn vermoeidheid is immens, er valt niet tegen op te slapen. Veertien uur per nacht en als ik wakker ben, ben ik gesloopt. Ik sleep mezelf naar mijn werk en worstel me de dag door. Halverwege de middag steekt één van mijn collega’s haar hoofd om de deur. ‘Roos! Vergeet je niet de borrel in de tuin straks?’ Ik steek mijn duim op en pers er met moeite een glimlach uit.

Alcoholvrije limonade

Dat is waar ook. Voor het eerst in tijden heeft iemand voorgesteld om aan het eind van de dag weer eens met zijn allen te borrelen. Niemand weet nog van mijn zwangerschap. Eigenlijk had ik bedacht om er met een leugentje om bestwil tussenuit te sneaken, maar uiteindelijk wint een stukje verantwoordelijkheidsgevoel het en voeg ik me alsnog tussen de rest aan het eind van de dag. ‘Ha, daar ben je!’ word ik vrolijk verwelkomd door de organisator van het gebeuren, ‘Wat mag het zijn harde werker, biertje, wijntje?’. Onder het mom van ‘ik moet nog rijden’ kies ik voor een alcoholvrije limonade.

Ik probeer het gesprek te volgen, maar ik kan bijna niet meer

Sociale plicht

Ik ga bij een groepje collega’s staan en probeer het gesprek te volgen, maar ik kan bijna niet meer. Dus richt ik mijn aandacht op een bakje borrelnootjes en ga ik na handje nummer tien op zoek naar servetjes omdat mijn handpalm onder de vette korreltjes zit en het me in dit gezelschap niet helemaal gepast lijkt om ongegeneerd mijn hand af te gaan zitten likken. Na drie kwartier vind ik dat ik aan mijn sociale plicht heb voldaan en stap ik alsnog mijn auto in, me afvragend waarom ik dat een uur geleden niet gewoon gedaan heb.

Aandacht voor mezelf

Je eigen grenzen herkennen en erkennen, dat is al zo lang ik het me kan herinneren een uitdaging voor me. In mijn studentenjaren was het helemaal een zooitje. Ik herinner me avonden waarop ik rillerig en koud op de fiets stapte, op weg naar één of ander feestje waarvan ik overtuigd was het echt niet te mogen missen. Vier jaar geleden werd ik door een burn-out met een depressie geconfronteerd met mijn eigen grensoverschrijdende gedrag. Altijd maar mensen willen pleasen, geen nee kunnen zeggen, onvoldoende aandacht hebben voor dat wat ik zelf nodig had. Het zorgde ervoor dat ik maanden thuis kwam te zitten en vervolgens nog eens een half jaar nodig had om stapsgewijs te reïntegreren.

Er ligt nog een uitdaging op me te wachten

‘Nee’

Inmiddels kan ik van mezelf zeggen dat ik veel heb bijgeleerd in de afgelopen jaren. Het heeft heel wat tranen gekost, bergen zelfonderzoek en pijnlijke confrontaties met hardnekkige overtuigingen en onzekerheden die in de loop der jaren hun plek hadden verworven in mijn systeem. Inmiddels zeg ik veel vaker ‘nee’, kies ik er geregeld voor tijd in mijn eentje door te brengen en heb ik vrijwel geen last meer van de ‘fear of missing out’. Maar soms, op momenten dat mijn kwetsbaarheid weer even boven komt drijven, bijvoorbeeld doordat ik zo intens moe ben als vandaag, val ik terug in oud gedrag. Weliswaar hérken ik mijn grenzen inmiddels wel, maar op dat soort momenten érken ik ze niet altijd. Veel geleerd, maar nog altijd veel te leren, zo blijkt.

Bergen zang en dans

Er ligt nog een uitdaging op me te wachten. Een jaar lang heb ik gerepeteerd met mijn theatergezelschap om volgende week samen op de planken te kunnen staan. Niet een rustig toneelstuk van Tsjechov, maar een musical met bergen zang en dans. Deze week de laatste loodjes en die zijn nogal intens. Mijn misselijkheid neemt toe, mijn vermoeidheid is amper te behappen en ik heb besloten de rest van de groep te vertellen over mijn zwangerschap, zodat ze het begrijpen wanneer ik af en toe even aan de kant moet gaan zitten. Een enkeling in mijn omgeving vraagt of ik niet sowieso moet stoppen, maar eigenwijs als ik ben, wil ik daar echt nog niet aan.

Mag je dan eigenlijk al wel vertellen dat je zwanger bent?

Standaard gebruik

Een luid gejoel stijgt op uit de groep wanneer ik mijn nieuws deel. Ik word bedolven onder de kussen en de knuffels. In de pauze komt er een aantal mensen nog even naar me toe. ‘Wat gaaf dat je zwanger bent,’ zegt één van hen, ‘maar acht weken, dat is wel vroeg, mag je het dan eigenlijk al wel vertellen?’. Ik kijk verbaasd, het is al de tweede keer dat iemand me dat vandaag vraagt. ‘Of ik dat mag? Van wie, van de Koning?’. Een wat schaapachtige blik valt me ten deel. We leven in zo’n rare maatschappij. Ooit heeft iemand bedacht dat je je zwangerschap het beste geheim kon houden tot je veilig het eerste trimester door was gekomen. Want stel dat het niet goed zou gaan… En nu is dat verworden tot een standaard gebruik.

Realistisch beeld

Nou, als het bij mij niet goed zou gaan, dan zou ik juist willen dat de mensen om me heen op de hoogte zouden zijn. Zodat mijn verdriet geen geheim zou hoeven zijn. Om een realistisch beeld neer te zetten van de risico’s van een zwangerschap. Om getroost te kunnen worden. Om te horen dat het uiteindelijk alsnog wel goed komt, ook als niemand dat echt zeker weet. Mijn zwangerschap is geen geheim, behalve dat ik het nog even voor me houd op de werkvloer. Het is een wonder, een geschenk en een droom. Ik zou wel gek zijn als ik dat voor me zou houden.

Heb je een column van Roos gemist? Hier lees je ze allemaal terug.

Meer leuke content? Like ons op Facebook