Roos: ‘Het voelt alsof iemand een energiebom in mijn buik tot ontploffing brengt’

Roos 23 sep 2016 Columns

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 27 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 27 weken alsnog te vinden?

Column #22: Nog 27 weken

Niets zo confronterend als je eigen kwetsbaarheden. Ik dacht dat het een gepasseerd station was in mijn leven, die allesverslindende onzekerheid en de pijnigende zelfkritiek. Maar uiteindelijk kost het lange appsessies en telefoontjes met verschillende vrienden voordat ik een ietsiepietsie begin te geloven dat het appen van ‘Vind je leuk’ na twee hele leuke dates niet de allergrootste misstap is die je in een mensenleven kunt begaan. En als ik na twee dagen een verontschuldigend berichtje binnenkrijg voor zijn wat late reactie, waarin hij aangeeft dat zijn gevoel er niet helemaal achterstaat en hij het dus toch hierbij wil laten, voel ik me gek genoeg… oké.

Wel wat teleurgesteld natuurlijk. Af en toe een moment waarop ik me afvraag hoe ik het dit keer zo verkeerd heb kunnen inschatten. Maar toch, al met al voel ik me oké. En hoe kwetsbaar en onrustig ik me kan voelen wanneer er een man in het spel is, terug bij mezelf ben ik in mum van tijd weer ontspannen. Het is me duidelijk, mijn pad is voorlopig in mijn eentje. Ik heb mijn best gedaan en ga die datingsite niet meer op. Stel me niet meer krampachtig in op het moeten vinden van een serieuze relatie. Over 27 weken ben ik aan de beurt om in mijn eentje het moederschap aan te gaan. Dat wordt nu mijn focus.

Opeens bevind ik me in een situatie waarin het mogelijk is om vrijwel direct het KID-traject in te gaan

De volgende ochtend besluit ik het ziekenhuis eens te bellen om te horen hoe het ervoor staat met de wachtlijst. Een verpleegkundige van de fertiliteitspoli staat me te woord. ‘Nou’ zegt ze, ‘in principe bedraagt de wachttijd op het moment nog steeds zo’n veertien tot zestien maanden.’

Wacht even, veertien tot zestien? Zestien was me aanvankelijk verteld. Dat betekent dat 27 weken wachttijd net zo goed nog maar 21 weken zou kunnen zijn. Het voelt alsof iemand een energiebom in mijn buik tot ontploffing brengt.

‘Maar er is nog wat veranderd..’ vervolgt ze haar verhaal. ‘Er is een klein aantal donoren in ons bestand dat relatief weinig wordt gekozen. We hebben recent besloten om vrouwen die voor één van deze donoren kiezen, per directe ingang het traject in te laten gaan. Misschien heb je interesse om langs te komen om de profielen van deze donoren te komen bekijken?’ Ik vraag haar of zij enig zicht heeft op de redenen waarom deze donoren minder populair zijn en tot mijn verbazing besluit ze de map erbij te pakken om telefonisch wat meer toe te lichten over de mannen die in de spermacatalogus op achterstand staan. Het zijn er zes, waarvan vier met een donkere of getinte huidskleur en twee met een opvallend laag opleidingsniveau.

Opeens bevind ik me in een situatie waarin het mogelijk is om vrijwel direct het KID-traject in te gaan, maar het roept ook meteen verschillende twijfels op. Niet elke fertiliteitskliniek staat vrouwen toe om zelf de donor uit te kiezen, er zijn ook plekken waar het behandelend team je matcht met een donor, gebaseerd op zoveel mogelijk uiterlijke overeenkomsten. De achterliggende gedachte is dat een kind, ter wereld gekomen in een gezin zonder vader, alleen al op basis daarvan genoeg vragen krijgt, laat staan als hij of zij qua uiterlijk niet lijkt op de moeder.

Hoe zou dat zijn als ik, blank, blond, blauwe ogen, in mijn eentje moeder word van een getint of donker kindje?

Niet zelden ben ik in het verleden gevallen op mannen met Indische of Aziatische roots. Een getint liefdeskindje uit een relatie met een dergelijke man lijkt me prachtig. Maar hoe zou dat zijn als ik, blank, blond, blauwe ogen, in mijn eentje moeder word van een getint of donker kindje? Zal ik dan continu aan de buitenwereld moeten toelichten wat het verhaal achter dit kindje is, nog meer dan sowieso het geval zal zijn?

Ook merk ik dat de twee mannen met het lage opleidingsniveau me niet direct aanspreken. Ik heb best een goed stel hersens en vind het leuk en aantrekkelijk als mannen dat ook hebben. Zoek ik alleen een beschikbare zaadcel met zwemdiploma of zoek ik een zaadcel van iemand die zo dicht mogelijk in de buurt komt bij het soort man waarop ik in het dagelijks leven zou kunnen vallen? Eigenlijk natuurlijk dat laatste. De verpleegkundige aan de andere kant van de lijn voelt mijn twijfel. ‘Tja, blonde blanke mannen met een goede opleiding zijn populair. Maar die Indonesische donor heeft rechten én economie gestudeerd. En je zou gelijk kunnen beginnen…’

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.

Reageer op artikel:
Roos: ‘Het voelt alsof iemand een energiebom in mijn buik tot ontploffing brengt’
Sluiten