Roos: ‘Ik ben eruit, ik doe het niet’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 27 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 27 weken alsnog te vinden?

Column #23: Nog 26 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 18)

Ik ben eruit, ik doe het niet. Als ik nu ga voor de goed opgeleide Indonesische donor kan ik gelijk van start gaan en een prachtig getint kindje krijgen. Een kindje dat op een gegeven moment zichzelf zal gaan afvragen waarom andere kindjes wel een papa hebben en hij of zij niet. Dat moment dient zich op een gegeven moment aan voor elk kind dat opgroeit zonder vader. Maar dit kindje zal zich misschien dan ook gaan verwonderen over de andere kleur huid dan die van mama. Het anders gekleurde haar dan dat van mama. De andere kleur ogen. Waar komen die vandaan als ze niet van mama zijn? En wie is dat dan, die man waarvan mama uitlegt dat het geen papa is, maar wel iets dat ze een ‘donor’ noemt?

Het zijn allemaal vragen waarop heus wel antwoorden te geven zijn, voor een peuter, een kleuter. Vragen die verre van onoverkomelijk zijn en als ik 39 was, dan stond ik morgen op de stoep van de kliniek voor de eerste inseminatie, ongeacht de afkomst van de donor. Maar ik ben 34 en niet 39 jaar oud. Over een half jaar ben ik sowieso aan de beurt en als het meezit misschien al wel over vier maanden. Ik heb eicellen die in principe nog een paar jaar mee moeten kunnen gaan. Ik geloof dat het belangrijk is om me niet alleen te laten leiden door mijn vurige verlangen naar ‘een kind’ maar door op dit moment te kiezen voor wat naar alle waarschijnlijkheid de beste optie is voor mijn toekomstige kindje. En in dit geval geloof ik dat ‘de beste optie’ is om de kans zo groot mogelijk te maken dat we ook qua uiterlijk op elkaar gaan lijken.

Ik geloof dat het belangrijk is om me niet alleen te laten leiden door mijn vurige verlangen naar ‘een kind’

Ik sla het aanbod van de poli dus af. Ga nog even geduldig doch ongeduldig door met aftellen. En man, wat is het leven ook nog leuk zonder kind! Vriendinnen rommelen met slaapjes van hun kroost, moeten soms vier keer per nacht hun bed uit om vervolgens met krap drie uur slaap achter de kiezen in de auto te stappen naar hun werk. Eén van mijn beste vrienden heeft een tweeling en een drukke veeleisende baan en ontdekt nu de betekenis van altijd moe zijn. En dan heb je mijn lieve zwangere vriendin, van wie ik de zwangerschap op de voet volg, die dolgelukkig is maar ook kotsmisselijk. Haar vriend is een paar dagen in het buitenland en ik kom een avondje voor haar koken. Het smaakt haar redelijk. Een overwinning, want het eten is een hele uitdaging geworden nu dat vruchtje binnenin zijn aanwezigheid maar al te duidelijk maakt. Ik was voor haar af, geef een dikke knuffel, stap in de auto en ga gewoon naar huis waar het rustig is en fijn.

En man, wat is het leven ook nog leuk zonder kind!

Voor mij (nog) geen gekots. Geen geblèr. Ik word alleen wakker in de nacht om te plassen en kruip dan weer snel onder de warme wol, waar mijn plekje alweer is overgenomen door lieve harige Karel die spint alsof zijn leven er vanaf hangt. Ik hang tot halverwege de middag rond in mijn pyjama. Swipe wat heen en weer op Tinder, die ik voor de leuk toch maar weer eens heb gedownload. Ga uit eten, naar het theater en pik nog net één van de laatste zomerse dagen mee in het park. Wachtlijst, tik maar lekker door en vorder snel, maar ook van het alleen zijn geniet ik even, nu het nog kan.

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.