Roos: ‘Ik haal even diep adem en laat het stukje pijn van me afglijden’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 7 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 7 weken
Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 28 weken), Maartje (homostel, 27 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 39 weken)

Voor zwangeren, door zwangeren

Vanuit de auto zie ik Jory voorzichtig de trap afkomen. Ze draagt een zomers pakje met een Afrikaans printje, die extra in het oog springt door haar enorme buik. We hebben vanavond een etentje met vrienden en ook al kan ze elk moment bevallen, ze voelt zich prima, dus zeker met de taxidienst voor zwangeren ziet ze ons uitje wel zitten vanavond. Wat ze nog niet weet is dat de taxidienst niet alleen voor, maar ook door zwangeren is. We hebben elkaar al een paar weken niet gezien en ik heb het goede nieuws niet door de telefoon willen vertellen.

Een heel nieuwe fase

‘Hee meis’, lacht ze, terwijl ze zich met een plof laat zakken op de bijrijdersstoel. Ik blijf het bijzonder vinden om vriendinnen die al zoveel jaar in mijn leven zijn met zo’n buik te zien. Ik denk terug aan de vrijdagmiddagen waarop we samen aan het eind van een studiedag op een terrasje zaten met nacho’s en een glas witte wijn. Aan het Oud & Nieuw feestje met hippie thema van een paar jaar geleden, waar het zo druk was, dat we om twaalf uur ’s nachts nog met onze bloemenkransen buiten in de motregen op straat stonden omdat de rij zo lang was. Haar geflirt met leuke mannen op de dansvloer waar ze zo van kon genieten, omdat haar eigen vriend, hoe gek ze ook op hem was, niet zo van het dansen was.

Al zoveel samen meegemaakt en nu gaat ze een hele nieuwe fase in. Of eigenlijk, wij gaan een heel nieuwe fase in. Maar ook al sta ik na al die tijd nu wél aan dezelfde kant, vooralsnog vind ik het totaal onbegrijpelijk dat ik er over 32 weken ook zo uit zou kunnen gaan zien.

Als alles goed blijft gaan bij mij, is haar kindje straks maar tien maanden ouder

Klein, roze, gerimpeld jongetje

We hebben het erover hoe gek het is rond zo’n uitgerekende datum. Ze zou vanavond kunnen gaan bevallen, maar ook pas over drie weken. Met die hitte zijn de laatste loodjes extra pittig. ‘Gelukkig heb je wel een lekker luchtig pakje aan voor dit weer’ zeg ik. ‘Maar als je nou bevallen bent, denk je dat ik hem hierna van je zou mogen lenen?’ We staan voor een rood stoplicht en ik zie hoe ze haar hoofd naar me toedraait. ‘Bedoel je dat….?’ Ik knik. ‘Ik ben zwanger, Jory’. De rest van autorit brengen we samen jubelend door.

Als alles goed blijft gaan bij mij, is haar kindje straks maar tien maanden ouder! En zijn we tóch nog even samen zwanger. Dat even blijkt verrassend kort. Nog geen twee dagen later komt er een foto binnen via de app van een klein, roze, gerimpeld jongetje in de armen van een Jory met een gezichtsuitdrukking, zo zacht en liefdevol als ik nooit eerder bij haar zag.

De verloskundigepraktijk

Inmiddels probeer ik ook te beslissen bij welke verloskundigenpraktijk ik me in wil gaan schrijven. Wonen in een grote stad brengt een hoop voordelen met zich mee, maar dat eeuwige kiezen tussen alle opties is soms wel een opgave. Alleen al in mijn deel van de stad zitten er zes praktijken. Ik probeer een voorselectie te maken op basis van de websites, maar om eerlijk te zijn lijkt het allemaal wel op elkaar. ‘Medisch hoogwaardige zorg met veel aandacht voor de persoonlijke wensen en beleving van jou als toekomstige ouder.’

Uiteindelijk kies ik er drie die me net wat meer aanspreken dan de anderen, spring ik op de fiets en ga ik ze allemaal even langs, gewoon om even een indruk te krijgen van hoe het er voelt. Om uiteindelijk op de terugweg, als ik mijn keuze al gemaakt heb, nog even naar binnen te wippen bij een vierde die toevallig nog op de route lag en me alsnog daar in te schrijven. De assistente lijkt haar dag niet te hebben, maar de praktijk is dichtbij huis en de ruimtes ogen licht en modern met toch een prettige warme uitstraling.

Langzaam zie ik ze binnendruppelen, de gelukkige stelletjes

Toch de enige die het alleen doet

Van de ene op de andere dag kicken de vermoeidheid en de misselijkheid in. En nooit eerder was ik zo blij me zo beroerd te voelen. Er gebeurt dus echt wat daar binnen. Ik ben niet de enige, zo blijkt als ik naar mijn eerste zwangerschapsactiviteit ga. Een vroege voorlichtingsavond over de beginfase van de zwangerschap. Waarin ik wel de enige lijk, wordt pijnlijk duidelijk bij binnenkomst. In de smalle ruimte staan de stoelen opgesteld in setjes van twee. Twee links naast het gangpad, twee rechts naast het gangpad. En langzaam zie ik ze binnendruppelen, de gelukkige stelletjes. De jongen voor me slaat zijn arm om zijn vriendin heen en bij een filmpje over de ontwikkeling in de eerste weken kijken ze elkaar glunderend aan. Het stel links van me zit met verstrengelde handen, zijn duim wrijft liefkozend over haar hand. Het plaatje waar ik zo lang ook van droomde.

Mijn hart maakt een sprongetje als ik twee andere vrouwen in hun eentje zie zitten, maar in de pauze blijkt dat de één een partner in het buitenland heeft en de ander een oudere vriend, die al kinderen heeft en er daarom nu niet bij is. Tóch de enige die het alleen doet. Ik neem een hap van mijn ministroopwafeltje, haal even diep adem en laat het stukje pijn van me afglijden. Dit gaat nog veel vaker langskomen. Het is goed zoals het is. Nu is er een ander plaatje en dat wordt ook een prachtig plaatje.

Wil je de vorige columns van Roos teruglezen? Dat kan hier.

Meer leuke content? Like ons op Facebook