Roos: ‘Ik hoorde haar met haar muis klikken: ‘Ik heb vervelend nieuws”

Nog 6 weken voordat het KID traject start

Persoonlijk

Status wachtlijst: nog 6 (?) weken

Huidige dates: Raoul

Mogelijke zaaddonoren: David (61)

Op de donorwishlist: Willem (35)

Daar staat hij dan, voor mijn deur. Raoul met zijn ontbijtservice. Hoe lekker was het geweest als ik op deze zondagochtend lang in bed was blijven liggen om hem vervolgens met slaperige ogen binnen te laten voor een ontbijtje op bed. Maar de realiteit van deze zondagmorgen bestond uit een wervelwindactie huis opruimen, waarbij ik mezelf een kwartiertje per kamer gaf om het zoveel mogelijk spik en span te krijgen. Niet omdat ik me schaam voor een beetje rommel, wel omdat ik me een beetje schaam voor heel veel rommel. En een vieze keuken. En een badkamer die eigenlijk al best een tijdje niet goed is schoongemaakt. Raouls huis is standaard om door een ringetje te halen. Hij is het type man dat onrust in zijn hoofd tot rust brengt door structuur en orde in zijn huis te creëren. Ik ben het type vrouw dat met een onrustig hoofd vooral nóg meer troep en chaos in huis creëert tot ik rondkijk en me peinzend afvraag wie in hemelsnaam die bom heeft doen ontploffen in mijn huis. En dat is dus nog zonder kind, dus dat belooft nog wat voor de toekomst.

Hij slaat zijn arm meteen om me heen. Ik geloof dat ik hier wel aan kan wennen

Geen slaperige ogen dus, maar een fris hoofd, gedoucht, aangekleed en al. En een fris huis. Nu al voor herhaling vatbaar, zo’n leuke man met ontbijtservice. Hij trekt me naar zich toe, zoent me en loopt gelijk de keuken in. ‘Ik hoop dat je trek hebt.’ Voor ik het weet is hij druk in de weer met het maken van pannenkoekjes met vers fruit en met heerlijke broodjes met kaas, avocado en eieren die hij met een vertederende frustratie probeert te pocheren tot hij door het hele doosje heen is en het nog steeds niet helemaal gelukt is. Als we na het ontbijt naar buiten gaan voor een wandeling door de sneeuw slaat hij gelijk zijn arm om me heen. Ik geloof dat ik hier wel aan kan wennen.

Soms is afscheid goed

Op dinsdagavond spreek ik Tinderman. En ik heb het voor mezelf helder. Hoe bijzonder ik zijn aanbod om donor te zijn ook vind, er zijn teveel factoren die niet kloppend voelen. We bellen lang, hebben elkaar niet meer gezien sinds hij op vakantie ging. Ik vertel hem over David en hoe prettig dat contact voelt. Een paar dagen geleden zag ik hem weer en het blijft goed voelen. Ik deel mijn blijvende twijfels over het aanbod dat hij me zelf heeft gedaan en hoe dankbaar ik hem ben, maar ook dat ik geloof dat het beter is om het niet te doen. Ik vertel hem ook over Raoul. Over het gevoel dat er langzaamaan steeds meer tussen ons begint te ontstaan en dat onze status weliswaar onuitgesproken is, maar dat het fijn voelt. Dat is het fijne van Tinderman. Het gemak waarmee ook hij het daten van twee vrouwen kon combineren, maakt dat ik zonder gêne dit alles aan hem vertel. En hij kent me inmiddels. Ons daten was soms raar en onvoorspelbaar, maar we hebben ook veel gedeeld. Hij weet dat ik het eigenlijk niet zo goed kan, paralleldaten, zeker niet wanneer er steeds meer emotie bij komt kijken. ‘Het klinkt echt heel goed allemaal, Roos’. Hij klinkt oprecht enthousiast. ‘Ik snap je overwegingen. En ik hoop voor je dat het echt wat wordt met die Raoul, hij klinkt goed voor je.’ Als ik ophang ben ik opgelucht. Soms is afscheid goed.

Het is mijn trein naar het moederschap waar ik al bijna vijftien maanden op wacht

Vandaag verwacht ik een telefoontje van het UMC. Ondanks de veelbelovende ontwikkelingen met David is het fijn om te weten dat ik daar mijn wachtlijstplek heb. Dat ik ook daar bijna aan de beurt ben, mocht dit contact toch niet leiden tot vervolgstappen. Mocht zijn oudere zaad niet goed zijn. Het is mijn back up plan. De trein naar het moederschap waarop ik sinds mijn intakegesprek al bijna vijftien maanden wacht. Een half uur later dan verwacht gaat mijn telefoon. Het is één van de fertiliteitsartsen. ‘Ik heb vervelend nieuws voor je. Het zal langer duren voor je aan de beurt ben. We hebben rond kerst alle vruchtbaarheidsbehandelingen moeten staken door de problemen rond het IVF-lab, ook de KID. We moeten het lab uitbreiden, krijgen extra controles. We zijn net op halve kracht weer gestart en dat zal de komende maanden zo blijven.’ Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. ‘Wat betekent dit voor mij? En wat is mijn positie op de wachtlijst?’ Ik hoor haar klikken met de muis. ‘Ik vind het echt heel rot om te moeten zeggen. Je staat bijna bovenaan, maar voorlopig roepen we niemand meer op. Het wordt mogelijk mei of juni. Maar om eerlijk te zijn vind ik zelfs die inschatting nog vrij positief.’

Heb je de vorige column van Roos gemist, of wil je ze allemaal teruglezen? Dat kan hier.

Meer leuke content? Like ons op Facebook