Roos: ‘Ik kijk omhoog en zie een grote grijns op zijn gezicht. En dan is het ijs weer gebroken.’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 21 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 21 weken alsnog te vinden?

Nog 21 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 13!)

Als hij op het raam tikt ben ik net klaar met het in Speedy Gonzalez-tempo wegwerken van de berg afwas die ik in de afgelopen week stapsgewijs maar zeer bedreven op heb weten te bouwen. Mijn tranen van een half uur eerder aan de telefoon zijn opgedroogd en het doet me goed zijn wat samengeknepen, lachende ogen achter het raam te zien verschijnen.

Een vluchtige, wat onhandige kus bij binnenkomst. We lijken ons allebei wat opgelaten te voelen. Gelukkig biedt het koken afleiding. Ik heb nog eten met bijpassende recepten uit mijn wekelijkse biologisch verantwoorde krat en hij draait uit de losse hand een dressing in elkaar voor de salade. Ik laat onder invloed van de spanning mijn neurotische rafelrandje bovendrijven door elke regel van het recept drie keer opnieuw te lezen om zeker te weten dat het goed gaat.

Maar als hij zegt dat hij gewoon open kaart wil spelen en dacht het juiste te doen, komt er weer een soort mildheid over me.

Geconcentreerd sta ik de prei te snijden als hij speels een tikje tegen mijn billen geeft. ‘Gaat het weer een beetje, huilebalkje?’ Ik kijk omhoog en zie een grote grijns op zijn gezicht. Semi-boos zwiep ik mijn heup tegen hem aan. En dan is het ijs weer gebroken. Even komt het nog ter sprake. Dat ik niet zo goed begrijp hoe hij kan voorstellen om met me te bellen terwijl hij bij die andere vrouw is. Dat ik het best onhandig vind dat hij daar bovendien op deze manier over communiceert. Maar als hij zegt dat hij gewoon open kaart wil spelen en dacht het juiste te doen, juist door hier open over te zijn, komt er weer een soort mildheid over me.

Daarna is het weer als voorheen. We praten, lachen, dagen elkaar uit en boksen tegen elkaar op met cynische grapjes. En als ik die avond in bed merk dat ik zijn gesnurk naast me nog even vertederend vind als een paar weken geleden, kom ik tot de conclusie dat het casual daten niet makkelijk en soms ronduit pijnlijk is, maar dat ik nog niet in staat ben om dit fijne samenzijn tot een eind te laten komen…

Instant Gratification


Diezelfde mildheid krijg ik niet terug van mijn beste vriendinnen, die langzaamaan hun twijfels beginnen te krijgen bij dit hele gebeuren. ‘Waarom zou je je energie aan deze vent verspillen Roos?’, krijg ik te horen als we samen richting de stad fietsen. ‘Wat brengt het je nou echt?’. Ik murmel wat over intimiteit en gezelligheid. ‘Ik snap het heus wel hoor. Maar weet je, dit is zo’n gevalletje Instant Gratification. Als je in de komende weken nóg een keer in tranen bent door die gozer, is het einde verhaal hoor, dat is het écht niet waard. En zorg dat je niet teveel betrokken raakt. Ook andere mannen gaan daten, hup!’

Als er iets is waar ik niet aan moet beginnen, dan is het mijn hart verliezen aan een man die ik eigenlijk niet eens wil.

Ergens weet ik dat ze gelijk hebben. Als er iets is waar ik niet aan moet beginnen, dan is het mijn hart verliezen aan een man die ik eigenlijk niet eens wil. En zo zit ik later die week in een café met wéér een andere man, wiens voorstel voor een glas wijn ik eerder nog even had laten rusten. Hoewel we best een leuke avond hebben, krijg ik niet direct de indruk dat hij erg enthousiast is. Des te verrassender is het als hij me later appt het ‘heel erg leuk’ te hebben gevonden en me ‘snel weer’ te willen zien. Wat ik zelf voel of wil weet ik eigenlijk even niet meer. Dat de mensen om me heen weliswaar met interesse en plezier mijn dateavonturen volgen, maar op een gegeven moment wel een beetje de tel kwijtraken, raakt me soms harder dan ik zou willen. Wat doe ik nou verkeerd?

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.

Bron hoofdfoto: oncewed

Meer leuke content? Like ons op Facebook