Roos: ‘Ik kon aan het eind van dit hele verhaal eigenlijk maar één ding zeggen’

Roos 19 aug 2016 Columns

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 33 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 32 weken alsnog te vinden?

Column #17: Nog 32 weken

Met mijn zonnehoed op en een blocnote op schoot zit ik op het balkon van mijn appartement, met rood gelakte teennagels en uitzicht op zee. Drie dagen ben ik nu in Portugal, en hoewel ik geniet van de zon, de eindeloze vrije tijd en het heerlijke eten, blijf ik piekeren over de violist. Het tweede telefoongesprek dat ik met hem had was nog minder veelbelovend dan het eerste. Hij vertelde over de relatie die hij vorig jaar beëindigde. Over de spijt die hij na een tijdje kreeg. Hoe hij haar een lange brief geschreven had, waarop ze antwoordde dat ze na maanden intens verdriet haar leven eindelijk weer op de rails had gekregen. Dat hij nu te laat was. En hoe zijn wereld daarna in elkaar stortte.
Ik luisterde naar dit alles. In stilte. En kon aan het eind van dit hele verhaal eigenlijk maar één ding zeggen. ‘Ben je er überhaupt wel aan toe om alweer met een andere vrouw te daten?’ Hij wist het niet.

Dit gaat het niet worden. Duidelijk toch?

Maar een stukje in mij is koppig. Ja maar, het voelde zo fijn en vertrouwd, zegt dat stukje. Misschien heeft hij gewoon wat tijd nodig. Kun je in de tussentijd langzaam het contact wat uitbouwen. En datzelfde koppige stukje zegt nog veel meer dingen waarvan ik diep van binnen inmiddels wel weet dat het gebaseerd is op nonsens, verkrampte datingstress en sprookjesachtige toekomstdromen. Dus zet ik alles even op een rijtje, op papier. En begin woord voor woord in te zien hoe hopeloos deze situatie eigenlijk echt is.

Hoe vaker ik mijn ogen over de woorden op mijn kladblok laat glijden, hoe helderder het wordt

Een man die nog niet los is van zijn ex-vriendin met wie hij het – nee, dát is veelbelovend – zelf uitmaakte in een vlaag van verstandsverbijstering. Die desalniettemin weer is begonnen met daten, geconfronteerd met de pijn dat hij op deze leeftijd nog (of eigenlijk weer) vrijgezel is, terwijl al zijn vrienden inmiddels gesetteld zijn. Met wie ik écht leuke dates had, maar die tegelijkertijd ook contact had met een andere vrouw, waardoor hij nog meer in de war raakte dan hij al was. Hoe vaker ik mijn ogen over de woorden op mijn kladblok laat glijden, hoe helderder het wordt. Deze man is leuk, maar hij kan niet voor mij kiezen. In ieder geval niet nu.

Ik heb geen zin om te wachten. Ik heb geen tijd om te wachten. En ik ben het aan mezelf verplicht om alleen te daten met iemand die écht voor me wil gaan.

Dit therapeutische momentje op het zonnige Portugese balkon doet wonderen, want het echte piekeren is daarna voorbij. Mijn moeder komt me een aantal dagen gezelschap houden en dat maakt het nog veel makkelijker om dit hele gebeuren steeds meer los te laten. We ontbijten met fruitsalade, maken dagtripjes naar leuke stadjes, praten en lachen. De laatste avond, nadat ik haar weer naar het vliegveld heb gebracht, zit ik in mijn eentje op een terras langs het water. Een straatmuzikant zingt liedjes die ik niet versta, maar die perfect kleuren bij de zalm op mijn bord en het koude glas witte wijn dat voor me staat. Een selfie bevestigt hoe ik me voel. Ik zie een bruinverband gezicht met vrolijke ogen. Terug bij af, maar toch ook verder.

‘Het is niet het vervolg dat ik in gedachten had.’ Lees hier de vorige column van Roos >

[likebutton]Meer van dit soort artikelen zien? Vergeet ons dan niet te liken!”[/likebutton]

Reageer op artikel:
Roos: ‘Ik kon aan het eind van dit hele verhaal eigenlijk maar één ding zeggen’
Sluiten