Roos: ‘Overdreven vond ik het, een beetje zo semi-nonchalant koketteren met je zwangerschap’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 21 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 21 weken

Zwangere vriendinnen: Maartje is bevallen!

Drie ouders

Maartje is bevallen! Van een extreem schattig, klein jongetje. Met haar twee mannen aan haar zij. Een liefdesbaby nieuwe stijl met niet twee, maar drie ouders. Drie ouders om luiers te verschonen. Die elkaar kunnen afwisselen bij het ontelbare rondjes lopen met in de kinderwagen een klein krijsend mannetje. Drie ouders die financieel hun steentje bij kunnen dragen. Die het gevoel van trots en onbeschrijfelijke ouderliefde met elkaar kunnen delen en die elkaar kunnen ontlasten als het allemaal even wat teveel wordt. Tot zo ver zou ik ook wel twee zulke keien van co-ouders naast me willen hebben.

Maar er is ook een andere zijde van de medaille. Drie ouders die weliswaar voor altijd aan elkaar verbonden zullen zijn door hun gedeelde liefde voor het kindje, maar ook een gedeelde verantwoordelijkheid hebben en gedeelde belangen. Dat betekent net als bij andere ouders continu op elkaar blijven afstemmen, afspraken maken, compromissen sluiten. Uiteindelijk de helft van de tijd als moeder je kindje niet bij je hebben omdat hij bij zijn papa’s is. En ondanks dat ik me realiseer dat je daarmee ook een stuk vrijheid krijgt waar menig moeder en vader van zal dromen, voelde ik al vroeg in mijn zoektocht dat dat niet mijn weg zou gaan worden.

Overdreven vond ik het, een beetje zo semi-nonchalant koketteren met hun zwangerschap

Zelfstandigheid en onafhankelijkheid

Misschien sla ik mezelf over een jaar wel voor mijn kop wanneer ik struikel over mijn wallen en me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst even tijd voor mezelf heb gehad. Maar tegelijkertijd ken ik mezelf. Ik ben zó gesteld op mijn zelfstandigheid en mijn onafhankelijkheid. Dat het alleenstaand, of beter gezegd, alleengaand moederschap ook de nodige nadelen heeft. Dat ben ik me terdege bewust, maar oh, wat geniet ik van de gedachte om ons eigen, kleine gezinnetje vorm te kunnen gaan geven totdat ik alsnog die ene man tegen het lijf loop waar ik de afgelopen jaren zo op hoopte. En ja, dan zal de tijd daar zijn voor het op elkaar afstemmen, afspraken maken en compromissen sluiten. Maar voor de liefde doe ik dat graag. En ach, onafhankelijk is uiteindelijk toch ook best wel alleen en ook zelfstandige mama’s verlangen naar liefde en genegenheid.

Koketteren

‘Vroeger’, tot zo ongeveer een jaar geleden, irriteerde het me wel eens als zwangere vrouwen de hele tijd over hun buik wreven of hun handen op hun buik lieten rusten tijdens een gesprek. Overdreven vond ik het, een beetje zo semi-nonchalant koketteren met hun zwangerschap. In retrospect zie ik hoe deze zinloze verwijten, die ik gelukkig altijd onuitgesproken liet, voortkwamen uit pijn over mijn eigen onvervulde verlangen. En wat schetst mijn verbazing nu ik zelf zwanger ben, mijn hand lijkt af en toe wel vastgelijmd aan mijn buik. Ik doe het niet expres, het gaat als vanzelf.

Moederinstinct

Soms omdat ik ‘iets’ voel in mijn buik en dat iets is op dit moment nog vaker niet dan wel een bewegend Frummeltje. Maar er gebeurt daarbinnen van alles. Het groeit, zet uit, zeurt of trekt. En net zoals je reflexmatig naar je hoofd grijpt wanneer je hem stoot, is het puur automatisme om je hand te bewegen naar dat deel van je lijf waar iets gebeurt. Om nog maar niet te spreken over het moederinstinct dat door mijn aderen begint te stromen. Dat wil beschermen, verzorgen. Dat door haar hand op haar buik te leggen contact wil maken met dat kleine wezentje dat in haar groeit, hem wil laten weten dat ze er is dat ze van hem houdt. Ja, die hand op mijn buik, die ligt daar prima.

Ik ben een beetje allergisch voor de termen ‘nesteldrang’ en ‘zwangerschapsdementie’

Goed, wat dat betreft dus bewezen schuldig op het gebied van zwangerengedrag. Maar er zijn twee dingen waar ik me nog steeds mateloos aan kan storen en het zou goed kunnen dat die gedragingen zich pas in een latere fase van de zwangerschap openbaren, dus ik begeef me op glad ijs door het hier te delen. Maar nu kan ik sowieso niet meer terug, natuurlijk. Komt ‘ie: ik ben een beetje allergisch voor de termen ‘nesteldrang’ en ‘zwangerschapsdementie’. Zelfs mijn meest nuchtere vriendin kwam er in haar zwangerschap mee op de proppen, wat laat zien dat ook ik toch echt op mijn hoede zou moeten zijn.

Zie mij eens zwanger zijn

In mijn beleving vallen ze allebei een beetje in de categorie van ‘zie mij eens zwanger zijn’. Zo kreeg ik hem kort geleden ook al naar mijn hoofd geslingerd. “Bedkast erin, oude bed eruit? O, nú al nesteldrang?” Zelf heb ik het liever over het Frummelklaar maken van mijn huisje, een combinatie van noodzakelijke actie en voorpret, in de kern wellicht precies hetzelfde als nesteldrang maar toch voelt het anders. Bovendien, voordat ik als een dolle mijn huisje ga poetsen zijn we op zijn minst een paar honderd lichtjaren verder.

Hormonale kwestie

En dan de uitdrukking zwangerschapsdementie. Misschien is het een kwestie van terminologie maar dementie associeer ik met een ziektebeeld dat zorgen en verdriet met zich meebrengt. Een aandoening die progressief is, onomkeerbaar. Die mensen doet vervreemden van hun geliefden. Maar we kennen allemaal de zwangere die twee afspraken vergeet en zich lachend excuseert, ‘Tja, zwangerschapsdementie’. Ik weet heus wel dat vergeetachtigheid erbij kan passen. Maar noem het dan ook gewoon zo. Ik refereer toch ook niet aan mijn kind als een goedaardige tumor, omdat het een groeiend hompje cellen in mijn lijf is dat niet uitzaait? En ja, nu ben ik klaar met zeuren en ja, misschien overdrijf ik ook een beetje. Ach, je weet wat ze zeggen hè. Het zullen de hormonen wel zijn.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook