Roos: ‘Mag ik ook een stapje vooruit op dat ganzenbord naar het moederschap?’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Maar liever nog doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook.

Wachtlijst: niet meer nodig!
Zaaddonor: Floris
Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 24 weken), Maartje (homostel, 23 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 35 weken)

Mijn foliumzuur is op. Eigenlijk al twee dagen, maar ik vergat het steeds te kopen. Nog niet eens zwanger en het kind wordt al verwaarloosd. Op weg naar de tramhalte duik ik nog snel even de drogist in. Ik sluit aan in de rij bij de kassa als de verkoopster het potje in mijn handen spot en me van een afstandje toeroept dat elk tweede potje vitaminen van het huismerk op dit moment gratis is. Gratis, nou ja, daar moet ik dan wat mee blijkbaar. Ik loop weer terug naar het rek en laat mijn ogen langs de supplementen gaan. Vitamine B12, vitamine D, Co-enzym Q10, Magnesium. Het zal allemaal ongetwijfeld ergens goed voor zijn, maar van alle mogelijke motivaties om vitaminen of andere supplementen te gaan starten is ‘gratis’ wel de meest slechte.

Gratis

Terug bij de kassa trekt de blonde verkoopster een verbaasd gezicht als ik opnieuw één potje op de toonbank zet. ‘Er is eigenlijk gewoon geen andere vitamine die ik nodig denk te hebben’ licht ik toe. Haar ogen worden groter. ‘Maar het is gratis!’ ‘Wil jij anders een extra potje vitaminen?’ ‘Nee, nee’ zegt ze, trekt haar schouders op en scant gewone het ene potje. Ik loop de winkel uit, mik mijn kassabon in de eerste de beste vuilnisbak die ik passeer en loop richting de tram. Twintig passen verder sta ik stil.

Ik hoop zo dat ik dat tweede potje foliumzuur niet nodig ga hebben

Geniet ervan!

Op één of andere manier ben ik er de hele tijd van uit gegaan dat ik aan dit ene potje foliumzuur genoeg heb. Maar als ik over twee of drie maanden nog niet zwanger ben, moet ik het natuurlijk gewoon blijven slikken. Op een drafje ga ik terug naar de drogist. De blondine achter de kassa kijkt weer verbaasd, blijkbaar is dat een gezichtsuitdrukking waar ze goed in is. ‘Ik heb me bedacht!’ roep ik vrolijk, ‘mag ik gewoon een tweede potje foliumzuur?’. ‘Heb je de kassabon nog?’. Oeps. ‘Net gelijk in de prullenbak gegooid’ antwoord ik beschaamd. ‘Ik neem hem eerst wel terug, geen punt.’ Ik loop terug naar het rek, pak een tweede potje en zet het naast het eerste potje op de toonbank. ‘Sorry’ glimlach ik, ‘Je had het me ook slechts een keer of drie aangeboden.’ ‘Is goed hoor. En geniet ervan!’. Geniet ervan? Er zijn veel dingen waarvan ik kan genieten, maar foliumzuur staat niet bepaald hoog in dat rijtje. Maar ach, het komt vast uit een goed hart.

Zwangerschapstest

Nog zes dagen, dan moet ik ongesteld worden. En ik hoop zo ontzettend dat ik dat tweede potje niet nodig ga hebben. Ook al was het gratis. Ik begin te twijfelen of mijn linkerborst opeens voller voelt dan normaal. Dus nu voel ik elk uur aan mijn borsten en vraag me dan af of dat normaal voelt of niet. Ik kijk in de spiegel, bedenk net op tijd dat de luxaflex dicht moeten en bestudeer mijn voorgevel kritisch en nauwgezet. Op dit moment was het handig geweest als Raoul nog in de buurt was, puur en alleen om een objectievere inschatting te maken natuurlijk. Ik heb me voorgenomen om geen moment eerder een zwangerschapstest te doen dan wanneer mijn ongesteldheid uitblijft. En ik weet niet helemaal hoe het gebeurt, maar een uur later zit ik op mijn wc teleurgesteld te staren naar een test met maar één streepje. Niet zwanger.

Enorme buik

Nee sukkel, denk ik hoofdschuddend, dat had je kunnen weten, het is sowieso nog veel te vroeg voor een positieve test. Gelukkig zijn er dan vriendinnen om me heen die dit soort spastisch gedrag herkennen en me verzekeren ‘dat het er allemaal bij hoort’. Daar ben ik mooi klaar mee. Jory heeft inmiddels een enorme buik. Het is vreemd om haar zo te zien, zo zwanger. En Liza en Maartje, die allebei goede 20-weken echo’s gehad hebben in de afgelopen weken, groeien ook met de week. Een half jaar geleden waren we Liza, Maartje en ik nog hetzelfde. Vrijgezelle vrouwen die een kind wilden en daar een wat minder gebruikelijke route voor wilden gaan nemen.

Vriendinnen zijn niet alleen zwanger, ook zíchtbaar zwanger

Een jongetje en een meisje

Ik behoor nog steeds tot dat cohort, maar zij zijn een vakje opgeschoven. Niet alleen zijn ze zwanger, ze zijn nu ook zichtbaar zwanger. Ze richten babykamertjes in, doen zwangerschapscursussen en maken geboorteplannen. De één krijgt een jongetje, de ander een meisje. Jory houdt het geheim. Mijn moeder wil me behoeden voor teleurstelling en zegt dat ik er wel rekening mee moet houden dat het een aantal maanden gaat duren.

Negen maanden

En een bevriende huisarts steekt me met alle goede bedoelingen van de wereld een realistisch hart onder de riem (maar eigenlijk een dolk in mijn hart) door me erop attent te maken dat het bij vrouwen van vijfendertig gemiddeld negen maanden duurt voor ze zwanger zijn. En ik wil het zo graag weten. Mag ik ook een stapje vooruit op dat ganzenbord naar het moederschap? En zo ja, wanneer?

De vorige column van Roos lees je hier. De rest van haar columns over de zoektocht naar een donor vind je hier.