Roos: ‘Met de test brandend in mijn tas loop ik richting de toiletten’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Maar liever nog doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook.

Wachtlijst: écht niet meer nodig!
Zaaddonor: Floris
Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 25 weken), Maartje (homostel, 24 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 36 weken)

Soms is het fijn om afleiding te hebben als de spanning begint op te lopen. Het driedaagse congres in Berlijn waar ik met Olivia, een bevriende collega, naartoe ga is dan ook meer dan welkom. We hebben een appartementje gehuurd vlakbij onze congreslocatie, hartstikke centraal en toch in een rustig straatje. Pas als we op de ochtend na aankomst ontbijten in zo’n heerlijk Berlijns huiskamerachtig cafeetje heb ik genoeg rust in mijn lijf om haar bij te praten over de laatste weken. ‘Wacht, je gaat er dus hier achter komen of je zwanger bent? O wow, ik heb overal kippenvel!’ Ik moet glimlachen, maar probeer vooral om er rustig onder te blijven. Ja, ik ga er hier achter komen of ik misschien zwanger ben, maar de kans is groter dat ik hier gewoon ongesteld ga worden, om daarna binnenkort met Floris onze tweede poging in te gaan plannen.

De teugels laten vieren

Het voordeel van een congres, zeker als het een onvoorstelbaar boeiend en inspirerend congres is, is dat de dagen voorbij vliegen. Overdag is mijn grootste stressfactor het niet kunnen kiezen uit de verschillende workshops die allemaal even interessant klinken, ’s avonds kletsen we wat na onder het genot van een hapje en een drankje en laten we het Berlijnse nachtleven voor wat het is als we bij terugkomst in ons appartement als een blok in slaap vallen. De tweede avond eindigen we in wat bekend staat als hét beste vegetarische restaurant van Berlijn. Ik twijfel of ik een glas wijn zal nemen. Het beste is natuurlijk van niet. Aan de andere kant, ik zit hier in een prachtig restaurant met waanzinnig lekker eten waar mijn eigen kookkunsten ver bij in het niet vallen en als ik mijn omgeving moet geloven, is de in-één-keer-raak-zwangerschap op mijn leeftijd behoorlijk zeldzaam. Eén glas dan. Het wordt een heerlijke Duitse Sauvignon Blanc die ik zorgvuldig in kleine slokjes uitspreid over de hele avond. En als ik die avond in bed val, moe en voldaan, ben ik blij dat ik even een momentje de teugels heb durven laten vieren.

Elke keer blijft het wc papier wit

Als we aan het eind van de derde dag in ons appartement terugkomen realiseer ik me tot mijn schrik dat ik niet ongesteld ben geworden. Zou het dan toch? Ik probeer terug te denken. Vandaag veertien dagen geleden had ik in de ochtend mijn positieve ovulatietest. Dat betekent dat vanaf dat moment binnen 24-48 uur mijn eisprong zou komen. Kortom, het is nog steeds goed mogelijk dat ik morgen ongesteld word. Mijn nacht is onrustig. Ik ga drie keer naar de wc. Twee keer omdat ik moet plassen, één keer omdat ik denk wat vocht te voelen, maar elke keer blijft het wc papier wit.

Testen

We hebben een vrije dag voor de boeg en besluiten na het ontbijt om ons de eerste paar uurtjes op te splitsen. Olivia duikt het museum in, ik ga lekker straatjes slenteren. Maar lekker straatjes slenteren lukt me niet meer. Nu de afleiding van de afgelopen dagen weg is, kan ik maar aan één ding denken. Dus loop ik van hot naar her, waarbij ik om de haverklap een blik werp op mijn telefoon. Elf uur en nog niet ongesteld. Twaalf uur en nog niet ongesteld. Eén uur, nog steeds niet ongesteld. Ik stap een supermarkt binnen en werp zo onopvallend mogelijk een blik op de zwangerschapstesten. Laat ik er in ieder geval eentje kopen, als ik vanavond nog niet ongesteld ben, ga ik testen.

Ik ga het doen, besluit ik. En ik loop richting de toiletten

Twee uur, nog steeds niet ongesteld. Ik houd het niet meer van de spanning. Op een bankje in een winkelcentrum open ik de verpakking en aandachtig bestudeer ik de Duitse gebruiksaanwijzing. Een jongen van een jaar of twintig komt naast me zitten en ietwat gegeneerd draai ik me wat van hem weg. Het is een gevoelige test die al vier dagen voor je verwachte menstruatie een zwangerschap moet kunnen aantonen. En dan neem ik een besluit. Als deze test vier dagen geleden al betrouwbaar was geweest, dan maakt het niet uit of ik vanavond of nu ga testen. Ik ga het doen. Met de test brandend in mijn tas loop ik richting de toiletten.

De Starbucks/h3>
Een Duitse toiletdame kijkt me streng aan van over de randjes van haar leesbril. Nee, toch niet hier, voelt niet goed. Ik keer om en ga naar buiten, de straat op. Waar dan wel? Iets verderop op de hoek zie ik een Starbucks. Dat komt goed uit, want ik moet ook eigenlijk nog niet zo nodig plassen. Ik bestel een grote kop thee en vraag er een los plastic bekertje bij. Het meisje achter de toonbank kijkt me niet begrijpend aan, maar stelt geen verdere vragen.

Veertig seconden

In de kelder zoek ik een grote fauteuil in de hoek en drink daar mijn grote mok leeg. Dan loop ik naar de wc. Pas als ik zeker weet dat er niemand anders meer in de ruimte is laat ik mijn plas in het plastic bekertje klateren. Ik haal diep adem en doop het strookje in mijn urine. Veertig seconden zou het moeten duren als hij positief uitslaat. Ik probeer niet te kijken. Tien seconden. Twintig seconden. Bij dertig seconden houd ik het niet meer….

De vorige columns van Roos gemist? Je kunt ze hier allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook