Roos: ‘Op mijn rug voel ik de hand van deze vakantieganger die me influistert hoe leuk ik ben’

Column #10: Nog 40 weken

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 40 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 40 weken alsnog te vinden?

Column #10: Nog 40 weken

Beknellend? Nu ben ik het die hem verbaasd aankijk. Ik heb zo zorgvuldig mijn woorden uitgekozen. Mijn eigen gevoel beschreven zonder verwijten te maken. We praten nog even verder, maar echt schot in de zaak komt er niet. Met mijn poging om de ambivalentie die ik van zijn kant ervaar bespreekbaar te maken, heb ik er opeens ‘een ding’ van gemaakt. Of maakt hij er nu ‘een ding’ van? Als je 34 en 37 bent en via een serieuze datingsite een partner zoekt, dan moet je over dit soort dingen toch gewoon kunnen praten?

‘Ah joh,’ probeert Sanne me aan de telefoon gerust te stellen, ‘in zo’n beginfase zijn er altijd wel wat hobbels. En vergeet zijn operatie niet, hij heeft nog steeds veel pijn én is weer volledig aan het werk.’ Dat is waar, maar om heel eerlijk te zijn snap ik het ook dan niet. Ook in de kreukels zou ik echt wel laten merken dat ik iemand leuk vind. Maar ja, hij is niet mij. En als ik zo nodig iemand wil die precies in elkaar zit zoals ik, dan moet ik maar met mezelf trouwen en kinderen krijgen. O wacht, dat laatste staat toch al op de planning. Veertig weken nog voordat ik opgeroepen word. Ik kan het wat dat betreft echt wel even rustig de tijd geven. Dus dat is wat ik doe als hij me in een appje voorstelt om er donderdag over verder te praten. Prima. Ik heb al-le tijd (ahum).

Nee, we kunnen niet morgen afspreken

En terwijl ik hem bewust even met rust laat in de tussenliggende dagen, komt hij langzaam weer dichterbij. Belt hij op maandag. Stuurt hij een foto van zijn aantrekkelijke zelf op dinsdag, strak in het pak op weg naar zijn werk. Appen we op zijn initiatief even voor het slapengaan op woensdag. En dan is het donderdag. Ik rond mijn laatste dingen op mijn werk af als mijn telefoon piept. Hij is best wel moe, of we ook morgen kunnen afspreken. Daar gaat mijn laissez-faire houding. Nee, we kunnen niet morgen afspreken. Ik heb een salsafeest waar ik al tijden naar uitkijk en ik heb geen zin om alles op de wensen van meneer af te gaan stemmen.

Als ik de volgende avond door de menigte zwier in de armen van een Canadees die hier op vakantie is, merk ik dat ik volledig open sta voor zijn geflirt. Van een afstandje sla ik hem later die avond gade met Sara, mijn dansvriendin die alle ontwikkelingen de afgelopen weken op de voet heeft gevolgd. ‘Wat denk je Roos, gaat er vanavond iets gebeuren?’ Ik neem een slok van de koude witte wijn en laat het pootje van het wijnglas tussen mijn vingers heen en weer rollen. ‘Nee.’ zeg ik vastberaden. Ik ben nog nooit vreemdgegaan en ben van plan dat zo te houden. Hoewel je in dit geval kunt betwisten of ik überhaupt een relatie heb. Als ik nu aan hem denk, voel ik vooral frustratie, spanning, afwijzing en onzekerheid. Lekker dan, zo na anderhalve maand.

Op mijn rug voel ik de hand van deze vakantieganger die me influistert hoe leuk ik ben

Meer tijd voor mijn overpeinzingen is er niet. Voor me staat opeens de Canadees weer met een uitnodigende grijns op zijn gezicht. ‘Come on beautiful, you’re looking way too serious for a night like this.‘ Verontschuldigend haal ik mijn schouders op naar Sara en laat me dan door zijn uitgestrekte hand de dampende mensenmassa intrekken. Opeens zijn ze daar, zijn lippen op die van mij. Even schrik ik. Hij ziet mijn aarzeling, houdt even in, kijkt me vragend aan. Ik denk terug aan het moeizame gesprek van afgelopen week. Aan het zoeken, het aftasten, het op mijn tenen lopen. Aan het altijd weer de lieve begripvolle vrouw uithangen. Op mijn rug voel ik de hand van deze vakantieganger die me influistert hoe leuk ik ben. En dan ben ik verloren. Nog geen vijf minuten nadat ik vol overtuiging heb beweerd dat ik vanavond niets zou laten gebeuren, zie ik vanuit mijn ooghoeken Sara nog net grinnikend naar ons kijken wanneer ik voor het eerst in mijn leven het verlangen binnenin heb laat winnen van de wijzere ratio…

Wil je reageren op deze column? Dat kan hier!

Hij kijkt me verbaasd aan wanneer ik het onderwerp aansnijd. Voorzichtig benoem ik dat wat ik de laatste weken ervaar. Het contrast tussen zijn lieve nabijheid enerzijds en zijn koele afstandelijkheid op andere momenten. Dat ik het lastig te duiden vind en er ook wat onzeker van word. En benieuwd ben hoe dat voor hem voelt… Lees hier de vorige column van Roos >

Meer leuke content? Like ons op Facebook