Roos: ‘Vijf minuten later sta ik snikkend bij de balie’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 9 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 10 weken

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 31 weken), Maartje (homostel, 30 weken)

Frummeltje

Op wonderbaarlijke wijze komt mijn buik tot rust en krijg ik mezelf opgelapt om de tweede helft van de voorstelling gewoon nog mee te spelen. En op nog wonderbaarlijker wijze lukt het me de twee dagen daarna zelfs om twee voorstellingen per dag te spelen. Ik ben er niet helemaal uit of ik behalve apetrots ook een beetje boos op mezelf moet zijn dat ik dit door heb willen zetten tot het eind, maar ben zo blij dat het gelukt is. Terwijl de meeste mensen zich klaarmaken voor een lange nacht bier en plezier, prop ik zielsgelukkig maar hondsmoe mijn kleding in mijn tassen en rijd met het laatste restje energie richting huis. Morgen is pas echt de grote dag. Morgen is de beeldpremière van sesamzaadje, inmiddels uitgegroeid tot druif, ook wel bekend onder de nieuwe noemer frummeltje.

Wie zou ik allemaal moeten mailen als zo meteen blijkt dat het niet goed is?

Bevroren van de zenuwen

Om kwart over elf staat Sanne voor de deur. Met vier uur slaap achter de kiezen (tja, afterparty, zij wel) staat ze er toch maar mooi. Zij springend van enthousiasme, ik lichtelijk bevroren van de zenuwen. Op één of andere manier struint de term ‘missed abortion’ door mijn hoofd. Vrouwen die er pas bij de echo achter komen dat hun kindje niet (meer) leeft. Ik denk aan de mensen die ik ook het afgelopen weekend maar gewoon besloot te vertellen over mijn zwangerschap. Wie zou ik allemaal moeten mailen als zo meteen blijkt dat het niet goed is? In de wachtkamer zit één andere vrouw, ik schat haar een paar jaar jonger. Bij de huisarts in de wachtkamer is het altijd maar raden waar andere mensen voor komen, hier voelt het alsof we een soort geheim delen. Je kunt het nog niet aan ons zien, maar bij ons allebei groeit er van binnen een klein mensje. Tenminste, als het goed is.

Zwarte holte

Dan word ik binnengeroepen. ‘Neem gelijk maar plaats op de bank hoor.’ Ik heb me er volledig op ingesteld dat het een inwendige echo wordt, maar blijk mijn broek gewoon aan te kunnen houden. Alleen de knoop hoeft los, de randen worden iets omgeslagen. Ik steek mijn hand uit naar Sanne, die naast me zit en hem gelijk stevig vastpakt. Op de muur tegenover ons worden de echobeelden geprojecteerd. De warme gel landt op mijn onderbuik, de echoscopiste verdeelt de gel met de echokop en drukt hem dan wat steviger op mijn buik. Een zwarte holte verschijnt in beeld. Ze verschuift de echokop langzaam tot er iets in beeld komt. En ik zie het meteen. Het aardappeltje met uitsteekseltjes dat ik op echo’s van vriendinnen eerder zag. En binnenin een klein knipperend lichtje.

Ze zegt nog iets over een vleesboompje en een kleine cyste, maar het zal me allemaal worst wezen

Prachtig kloppend hartje

‘Kijk eens’ zegt ze, ‘daar is ‘ie hoor. Het is er eentje, met een prachtig kloppend hartje.’ Sanne slaakt een gilletje en geeft me een kus op mijn wang, ik barst in huilen uit en schud daardoor zo met mijn buik dat het aardappeltje, mijn kleine lieve frummelaardappeltje, uit beeld verdwijnt. Geroutineerd zoekt ze hem weer op, doet haar metingen, zegt nog iets over een vleesboompje en een kleine cyste, maar het zal me allemaal worst wezen. Er zit een kindje. Er zit echt een kindje in mijn buik! Op de afdruk die ze maakt zie je zelfs de buiging van de knietjes en de heupjes. Het hoofdje is echt nog een soort misvormd aardappeltje, maar dat maakt niet, hij heeft nog dertig weken de tijd om er wat gangbaarder uit te gaan zien.

Gejuich

Snikkend sta ik vijf minuten later bij de balie om inderdaad een afspraak te maken voor over twee weken omdat ik net wat te vroeg blijk voor een betrouwbare termijnecho. ‘Het is van blijdschap hoor’ stelt Sanne de assistente gerust. Ik lach door mijn tranen heen. Buiten gekomen bel ik mijn ouders. ‘De echo is goed!’ roep ik uit en gejuich barst los aan de andere kant van de lijn. Niet veel later, onze taartjes om het te vieren zijn bijna achter de kiezen, voel ik de adrenaline afnemen en voel ik weer dat waar mijn lijf de afgelopen dagen ook al zo tegen in protest probeerde te gaan. Misselijkheid en moeheid, intense moeheid. Thuisgekomen leg ik de echo naast mijn bed en kruip ik onder de dekens. Mijn benen voelen zwaar, zoals wel vaker als ik mezelf eigenlijk heb uitgeput. Vanaf nu ga ik écht voor je zorgen frummel, ik beloof het. Nog voor ik mijn hoofd goed en wel op mijn kussen heb laten rusten zak ik weg. Bed, slaap, eindelijk.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Je kunt ze hier allemaal teruglezen.