Roos: ‘Tot overmaat van ramp blijkt ook een tweede goede vriendin zwanger te zijn’

Nog 17 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 9!)

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 17 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 17 weken alsnog te vinden?

Nog 17 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 9!)

Als de wekker de volgende ochtend gaat liggen we nog steeds verstrengeld in elkaar. Hij zegt hoe fijn het was om ‘s nachts een paar keer wakker te worden en mijn zachte lichaam naast zich te voelen. Maar zodra we echt in beweging komen sijpelt het laatste restje magie weg en komt zijn laconieke, wat afstandelijke kant weer boven. Hij gaat douchen, ik weeg brokjes af voor Karel die al spinnend rondjes draait om mijn benen. En als hij de deur uitgaat om op tijd op zijn werk te zijn, kan er nog net een snelle kus vanaf. Ik kruip terug in bed en staar naar het plafond terwijl Karel op mijn buik marcheert, blij dat er nu ook voor hem weer ruimte is in bed. Wat was dit? Ons afscheid? Of is er toch meer tussen ons dan ik wil toegeven en verstop ik me in bezwaren die ik misschien wel moet herzien?

Ik denk terug aan wat ze kortgeleden zeiden. ‘Nog één keer huilen om deze gast en het is einde verhaal.’

Het laat zich raden wat mijn vriendinnen ervan vinden. Liefdevolle, maar bezorgde en nu wat dwingender berichtjes komen binnen als ik mijn verhaal gedeeld heb in onze appgroep. Ik denk terug aan wat ze kortgeleden zeiden. ‘Nog één keer huilen om deze gast en het is einde verhaal.’ En ik geef ze gelijk, maar voer de ‘maren’ op. Maar hij zei toch….maar de manier waarop hij keek….maar ik voel me zo verbonden. Ik lijk wel niet goed snik. Nee, ik lijk wel verslaafd. Verslaafd aan deze man.

Verslaafd aan het spel

‘Nee’, zegt een goede vriend stellig, later in de week. Je bent niet verslaafd aan hem. Je was namelijk ook niet verslaafd aan hem voordat die andere vrouw in beeld kwam. Weet je nog, toen wilde je vooral níet iets met hem. Je bent verslaafd aan het spel. Aan de afstand en de nabijheid die elkaar afwisselen. Aan de adrenaline stoot die je krijgt als je hem toch weer ziet. En denk je nou echt dat je, te midden van al die heftigheid, in staat bent om überhaupt iets te voelen in je contact met Raoul?

Ik zwijg terwijl ik een slok neem van mijn dampende thee. Ik weet dat hij het goed bedoelt. Ik denk ook dat hij gelijk heeft. Maar waarom kost het me zoveel moeite? Waarom ben ik zo gevoelig voor die aandacht? En gaat het ooit veranderen?

Confronterend

Tot overmaat van ramp blijkt ook een tweede goede vriendin zwanger te zijn. Net als mijn andere zwangere vriendin is ook zij al ruim tien jaar samen met haar vriend. En natuurlijk is het alles behalve een ramp. Het is een wonder en geweldig nieuws. Ik gun het ze enorm. Ik ken haar angsten na een eerdere miskraam. Het is zó verdiend. Maar ook zó confronterend. Hoe komt het toch dat iedereen om me heen vooruit beweegt, terwijl ik stil blijf staan? Het is niet dat ik geen bestendige relaties aan kan gaan of dat ik sociaal onhandig ben. Ik heb genoeg leuke en mooie eigenschappen, ben écht de moeite waard. En dan kom ik toch weer terug bij dat waar ik eerder al zo vaak op uit ben gekomen. Ik wil te graag. Heb meer behoefte aan bevestiging dan ik toe wil geven, ondanks de gerichte aandacht die ik hier de laatste jaren aan besteed heb. Het is mijn zwakke plek en het leerproces is taai en stroperig. Leer ik het dan nooit?

Ik ben geen rampgeval, ik ben gewoon een mens. Met aandachtspunten én kwaliteiten.

Stop. Genoeg met de machine van zelfkritiek, die, wanneer eenmaal op gang gebracht, als een malle doorstoomt. Ja, er zijn een paar punten die aandacht verdienen. Maar ik zie het in ieder geval. Dat is weer de eerste stap naar hernieuwde pogingen tot andere keuzes en ander gedrag. Ik ben geen rampgeval, ik ben gewoon een mens. Gewoon een vrouw. Met aandachtspunten én kwaliteiten. Een vrouw op de wachtlijst voor KID. Een vrouw die het in zich heeft een geweldige moeder te gaan worden. En die misschien over negen weken al aan de beurt is, ongeacht de man die dan wel of niet in het spel is….

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.