Roos: ‘Verliefd worden op de diepgang, het is één van mijn specialiteiten’

Column #5 Nog 45 weken

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 45 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 45 weken alsnog te vinden?

Column #5: Nog 45 weken

In het echt is hij niet gelijk zo leuk als op de foto. Maar hij is spontaan en het gesprek loopt soepel. Spontaan is een understatement overigens, in vijf minuten heeft hij de oren zowat van mijn hoofd gekletst. En toch, als er iemand is die op dit moment de oren van mijn hoofd mag kletsen is hij het wel, want er komen vooral heel veel leuke en interessante dingen over zijn door een schattig zenuwtrekje omringde lippen. Op zijn kin een stoppelbaardje, waarvan de helft al wat grijzig aan het worden is. Wow, ik heb de leeftijd dat ik date met mannen die al een beetje grijzig worden. Sterker nog, ik heb de leeftijd dat ik het eigenlijk best een beetje sexy vind, zo’n man met een licht grijzend stoppelbaardje.

Nooit eerder bereidde ik een date voor. ‘Gewoon jezelf zijn’, daar gaat het toch om?

We slenteren langs de verschillende kraampjes van het food festival. Stoere bebaarde mannen met leren schorten voor gooien lappen vlees op een sissende barbecue. Suikerspinachtige meisjes verkopen poffertjes en twee kinderen met een bepoedersuikerde mond rennen rondjes om de picknicktafel. Voorzichtig tasten we elkaar af. Werk, hobby’s en familie passeren de revue. Nooit eerder bereidde ik een date voor. ‘Gewoon jezelf zijn’, daar gaat het toch om? Maar op één of andere manier zorgde dat er in de afgelopen jaren voor dat ik eerste dates had waarbij het gesprek gelijk kwam op familietrauma’s of mijn doorgemaakte burn out. Niet omdat ik het daar altijd over heb, wel omdat ik het geen punt vond om het ter sprake te brengen. En voordat ik het wist kwam ik dan thuis in een hallelujah-modus omdat we ‘zulke diepgaande gesprekken hadden gehad’.

Verliefd worden op de diepgang, het is één van mijn specialiteiten. Maar vandaag kreeg ik de opdracht mee om niet te veel de diepte in te gaan. Niet het verleden op te zoeken. Te praten over het nu, beladen onderwerpen te vermijden en twee onderwerpen uit te kiezen waar ik echt meer over te weten wil komen om te zien of deze man inderdaad bij me lijkt te passen. En zo laveer ik me met couscous en witte wijn voor me door deze heimelijke sollicitatievragen heen, met een mespuntje terughoudendheid en een eetlepel geflirt.

Ik wil me zo graag gedragen als een volwassen vrouw, maar het lukt me niet zo goed

Een blond meisje van een jaar of twee klautert naast me de picknickbank op. Hij zwaait naar haar. ‘Kinderen zijn echt leuk.’ Hij knipoogt naar het meisje dat zich giechelend van de bank laat glijden en naar haar moeder rent. ‘Ik wil later ook graag een gezin.’

Drie dagen later zie ik hem weer. We lopen een stuk door een bos waar een trimparcours langs het pad is uitgestippeld. Ik wil me zo graag gedragen als een volwassen vrouw, maar het lukt me niet zo goed. En dus hang ik opeens als een aapje in het klimrek. Hij probeert de sterke man uit te hangen maar faalt daar jammerlijk in als hij voor de derde keer de stang uit zijn handen laat glippen en in het zand ploft. Wat ik stiekem dan wel weer heel schattig vind. Lachend kijk ik hem aan. ‘Wat?’ ‘Niks’, antwoord ik, ‘Je bent gewoon leuk om naar te kijken.’ En voor ik het weet staat hij voor me, geeft me een kus op de mond en loopt verder, het bospad op.

Wil je reageren op deze column? Dat kan via Facebook.

‘Niet alleen naar Rome zijn er meerdere wegen, ook als alleenstaande vrouw met een kinderwens zijn er vele opties (ja, seks met een Italiaan is er één van)’ – Net ingestapt? Lees hier de eerste column van Roos>

Meer leuke content? Like ons op Facebook