Roos: ‘Voor ik het weet zitten we te brainstormen over een kinderkamertje’

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 24 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 24 weken alsnog te vinden?

Nog 24 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 16!)

Een olijk gezicht duikt op achter mijn keukenraam. Het is Tom, de vriend van één van mijn beste vriendinnen. Zij is voor een congres in het buitenland, hij zit even wat minder lekker in zijn vel en dus heb ik hem uitgenodigd om gezellig een avond bij mij te komen eten. Ze waren al samen toen ik bevriend met haar raakte, dus inmiddels ken ik ook hem al zo’n twaalf jaar en hebben we veel met elkaar gedeeld in de loop der tijd. Toen hun relatie in zwaar weer zat. Toen haar vader overleed. Maar ook toen ik vijf jaar geleden een relatie verbrak en hij daar een beetje verbolgen over was omdat ze als ‘vriendjes van’ net een leuk contact opgebouwd hadden. En twee jaar geleden, toen ik een nieuw vriendje had en hem aan hen beiden voorstelde bij een etentje bij mij thuis, en ik ’s avonds een berichtje kreeg dat hij officieel was ‘goedgekeurd’ door allebei.

Wilde ideeën over wiegjes aan kabelbaantjes aan het plafond vliegen over tafel.

Terwijl we aan tafel zitten, bespreken we vooral zijn twijfels over zijn werk en zijn zoektocht daarin. Maar dan komt uiteindelijk toch ook het gesprek op mij. We hebben het over mijn dates van de laatste tijd, over mijn frustratie dat er maar niets écht van de grond lijkt te komen. Om vervolgens heel nonchalant (maar behoorlijk gespannen) tussen neus en lippen door op te merken dat mijn wachtlijst natuurlijk ook vordert. Ik heb het nog nooit met hem hierover gehad, maar het kan niet anders dan dat zij het thuis wel met elkaar besproken hebben. ‘Zo snel al, wooooh, misschien heb je volgend jaar al een kind!’ roept hij uit. Opgelucht slaak ik een zucht, dat had ik goed in geschat. ‘Blijf je hier dan wonen?’ vraagt hij. Natuurlijk blijf ik hier wonen, want ik heb een heel mooi appartementje in een hele fijne buurt. Het lastige is wel dat ik eigenlijk twee grote (woon)kamers heb die met elkaar in verbinding staan en daarnaast alleen een piepklein slaapkamertje. En door de manier waarop de kamers zich tot elkaar verhouden en de ruimte voor zitbank in de ene en eettafel in de andere kamer, is het niet voor de hand liggend om van één van de woonkamers om te toveren tot slaapkamer.

Voor ik het weet zitten we samen te brainstormen over de opties voor een kinderkamertje. Wilde ideeën over wiegjes aan kabelbaantjes aan het plafond vliegen over tafel. Commode verwerkt in de kledingkast misschien? Hoogslaper voor mezelf met wiegje eronder? En dan tien keer per nacht de hoogslaper af moeten dalen zeker, geen goed idee… Kleine kamertje voor het kindje en zelf een bed in de woonkamer? Als hij aan het eind van de avond de deur achter zich dichttrekt, zijn allerlei opties de revue gepasseerd en hebben we met een rolmaat het halve huis opgemeten. Het huis voorbereiden op een kind, ik kan hier wel aan wennen…

Ik voel de twijfel van binnen. Hoeveel berenpakjes heeft een baby nou echt nodig?

Later in de week rijd ik een rondje door de stad om bij allerlei mensen babyspullen op te halen. Niet voor mezelf, nog niet, maar als verrassing voor een bevriend Syrisch gezin dat binnenkort hun tweede kindje verwacht. Een kinderwagen, een box, speelgoed en bergen kleertjes stapelen zich op in mijn auto en later in mijn huis. Al zouden ze een drieling krijgen, dan nog zou er genoeg zijn. Bij het sorteren kom ik twee berenpakjes tegen. Van die wollige pakjes met een capuchon met oortjes waarin elke baby er bijna onverteerbaar schattig uitziet. Ik kijk naar de enorme stapel kleertjes op de bank en naar de twee pakjes voor me. Ik voel de twijfel van binnen. Hoeveel berenpakjes heeft een baby nou echt nodig? Zal ik…? Eentje?

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.

Bron foto: Pinterest

Reageer op artikel:
Roos: ‘Voor ik het weet zitten we te brainstormen over een kinderkamertje’
Sluiten