Roos: ‘We kunnen van start, mijn eisprong is al volgende week’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Maar liever nog doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook.

Wachtlijst: niet meer nodig!
Huidige dates: voorlopig even niemand meer
Zaaddonor: Floris

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 22 weken), Maartje (homostel, 21 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 33 weken)

Het virus heeft me echt even flink te pakken. Nog steeds hoest ik bij tijd en wijle de longen uit mijn lijf en daarnaast word ik overvallen door een intense, allesoverheersende vermoeidheid. Dagenlang wissel ik van bed naar bank en weer terug en zeg ik alles af wat op de agenda staat. Op één afspraak na. Onze afspraak bij de notaris. Als Floris aan komt fietsen op zijn blauw-gele NS-fiets, realiseer ik me wat een bijzonder moment dit is. Samen gaan we het statige pand binnen aan de rand van het Vondelpark.

Wanneer we de kamer van de notaris betreden staat er een grote, brede tafel met aan alle kanten stoelen. Zij zelf neemt plaats aan het hoofdeinde, wij besluiten niet tegenover maar naast elkaar te gaan zitten, links van haar. Als ze begint met het in kaart brengen van onze situatie, zie ik hoe ze op haar kladblok onder elkaar de symbooltjes voor man en vrouw krabbelt, met daarachter in steekwoorden onze verhalen.

Gewoon een man en een vrouw

Voor haar zijn we gewoon twee klanten die de revue passeren. Gewoon een man en een vrouw die een document komen opstellen waar zij dan weer haar stempel onder zal zetten. Maar we zijn niet gewoon een man en een vrouw. Ik ben Roos, die zo ontzettend graag moeder wil worden, en hij is Floris, de man die mij daarbij wil gaan helpen. Deze man gunt mij het moederschap zó dat hij zijn eigen zaad daarvoor beschikbaar wil stellen en dat is zo onvoorstelbaar bijzonder. Anderhalf jaar geleden begon ik met mijn zoektocht naar de voor mij beste manier om het alleenstaand moederschap vorm te kunnen gaan geven en nu, vandaag, hier aan tafel, zeggen we op papier toe dat het kindje dat ik hoop te mogen dragen voort zal komen uit zijn zaad.

Ze is thuis in de materie van andere gezinsvormen en brengt helder onder woorden waar de risico’s liggen

Ons opgestelde donorcontract ligt op tafel en punt voor punt spreken we het door. Af en toe vraagt ze door, dan weer suggereert ze een kleine aanvulling of andere formulering. Ze is volledig thuis in de materie van andere gezinsvormen en brengt helder onder woorden waar de risico’s liggen, maar ook, voor mij minstens zo belangrijk, op welke punten mijn onderliggende angsten (Kan hij in de toekomst een omgangsregeling afdwingen als we ruzie krijgen?) minder zwaar hoeven te wegen.

Ik voel me ontspannen en aan zijn grapjes te merken, Floris ook. Een paar dagen later zitten we er weer. Het definitieve contract ligt voor ons op tafel. Een dozijn parafen, een aantal handtekeningen, een notarieel bewijs dat we ook echt zijn wie we zeggen te zijn, een laatste stempel en dan is het rond. We kunnen van start. En mijn eisprong is al volgende week!

Hoe langer, hoe duurder

Thuisgekomen besluit ik alle spullen voor het insemineren te gaan bestellen. Daar blijken dus gewoon websites voor te zijn. Ovulatietesten, spuitjes, potjes. Maar ook opzetstukjes voor op de spuitjes, in verschillende lengtes. Hoe langer, hoe duurder. Kant-en-klare pakketten voor prijzen die mijn gevoel bevestigen dat ook in deze sector lichtelijk misbruik wordt gemaakt van het feit dat de hevig naar een kind verlangende bezoeksters van de website het beste van het beste willen. Want zeg nou zelf, als je na enkele inseminaties nog niet zwanger bent en je hebt uit krenterigheid het kortere opzetstukje gekozen, dan is dat ergens toch een beetje je eigen schuld, niet?

Ik heb nog nooit gehoord dat mannen met een korte piemel een lagere slagingskans hebben

‘Deze combinatie is onze langste set van ongeveer 15 centimeter lang. Hierdoor kunt u dichter bij de baarmoedermond insemineren en is de slagingskans hoger.’ Is dat zo? Ik heb ook nog nooit gehoord dat mannen met een korte piemel een lagere slagingskans hebben. Ik besluit over te gaan tot een stukje zelfonderzoek en steek mijn vinger naar binnen, op zoek naar mijn baarmoedermond. Zonder problemen tikt mijn wijsvinger ertegenaan en daarvoor heb ik echt niet mijn hele hand naar binnen hoeven proppen. Je kunt veel van mijn wijsvinger zeggen, maar hij is zeker geen 15 centimeter lang. Kortom, voor dat dichter bij de baarmoedermond insemineren hoef ik echt niet de hallelujah-langste-set-en-hoogste-slagingskans-canule. Ha, ben ik ze tóch te slim af.

De vorige column van Roos lees je hier. De rest van haar columns over de zoektocht naar een donor vind je hier.