Roos: ‘Krijg nou wat, ik heb mijn zwangerschapskaart ingezet en het heeft gewerkt’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 25 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 25 weken


‘Scusi! Scusi!’

Met een grote tas op wieltjes achter me aan en een 25-weken buik voor me uit, ren ik door het centraal station van Milaan, dankbaar gebruik makend van één van de weinige woorden Italiaans die ik ken. Toen ik vanochtend vroeg op Schiphol tijdens het wachten op mijn vlucht uitzocht welke trein ik vanaf Milaan naar mijn eindbestemming aan de kust kon pakken, was het een tegenvaller om te zien dat de eerste snelle verbinding pas om 11:30 uur zou zijn. Nu ik een paar uur vliegveldhangen, een vlucht en een opvallend lange treinreis van het vliegveld naar de stad achter de rug heb met bij aankomst op het station slechts drie minuten overstaptijd, kom ik daar op terug. Als ik met de blik van een buitenstaander naar mezelf kijk, vraag ik me af waarom die vrouw met buik niet gewoon een uurtje rustig ergens gaat zitten met een broodje om dan op haar gemak de volgende trein te kunnen halen. Helaas ben ik geen buitenstaander, maar gewoon mezelf en wil ik in de wetenschap dat er nog een treinreis van 3,5 uur volgt gewoon zo snel mogelijk mijn reis vervolgen.

Zwangerschapskaart

Volledig bezweet kom ik bij de trein aan, waar ik, happend naar adem, de conducteur mijn situatie uitleg en vraag of het mogelijk is om bij hem een kaartje te kopen. Zijn eerste reactie is bits en afstandelijk. Ik slik, leg mijn handen op mijn buik. Zijn blik gaat omlaag en opeens zie ik zijn gezicht verzachten. Als een minuut later het fluitsignaal klinkt en ik me opgelucht op een stoel in de coupé laat ploffen, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Krijg nou wat, ik heb mijn zwangerschapskaart ingezet en het heeft gewerkt. De conducteur is echter in geen velden of wegen meer te bekennen.

Verbazingwekkend hoe die Italiaanse apparaten nieuwe functies krijgen in het bijzijn van een foetus

Are you pregnant?

Als een half uur later één van zijn collega’s langskomt voor de kaartcontrole, krijg ik te horen dat het kopen van het treinkaartje aan boord samengaat met een boete van vijftig euro. En wat ik ook probeer, meneer geeft aan dat het technisch gezien niet mogelijk is met zijn apparaatje om dat bedrag te omzeilen. En weer ben ik koppig. Dan maar de trein uit bij het volgende station, daar een normaal kaartje kopen en alsnog een trein later pakken. Hij staat op het punt zijn controle te vervolgen als hij me opeens verschrikt aankijkt: ‘Wait, are you pregnant?’ Met zijn sterke Italiaanse accent klinkt het bijna alsof hij een grapje maakt. Ik knik. ‘Oh, I’m so sorry I didn’t see it. Let me get you the ticket!’ Binnen mum van tijd heb ik een treinkaartje, zónder boete. Verbazingwekkend hoe die Italiaanse apparaten nieuwe functies krijgen in het bijzijn van een foetus.

Anderhalfje

Tussen de hordes toeristen (wat doen die hier nog in deze tijd van het jaar?) manoeuvreer ik mezelf het centrum van het kleine stadje in. Nu alleen nog het appartement vinden. Over een paar dagen ga ik naar een nascholing voor mijn werk en ik realiseerde me dat dit het enige moment was waarop ik voor de laatste keer er in mijn eentje een paar dagen vakantie aan vast kon plakken. Nou ja, eentje, anderhalfje is het meer. Om mezelf wat te ontzien heb ik iets geboekt dat twee minuten van het strand ligt en op nog geen honderd meter van de restaurantjes en het centrum. Dat iets blijkt alleen het kantoortje te zijn, de appartementjes zelf liggen verspreid door het dorp. Of ik ook contant kan betalen, vraagt de man achter het bureau, de pinautomaat is stuk vandaag.

‘We zijn er Frummel.’ Mijn vakantie kan beginnen

En waar ik normaal gesproken gelijk een pinautomaat op zou gaan zoeken, maakt mijn zwangerschap me opeens verbazingwekkend ad rem. ‘Ik ben vijfentwintig weken zwanger en heb negen uur gereisd om hier te komen. Ik kan vanavond pinnen of morgenochtend komen betalen, maar eerst moet ik rusten.’ Of ik dan wel even mijn paspoort achter zou willen laten. Geen denken aan, en dat maak ik hem op net zo’n heldere toon duidelijk. Dan grijpt hij naar een laatje aan de rechterkant van zijn bureau. Krijg nou wat, de pinautomaat. En jawel hoor, als bij toverslag is het ding gaan werken. Welkom in Italië.

Vakantie!

Hij neemt de tas van me over en gaat me voor naar mijn appartement. Wat ik op dat moment nog niet weet, is dat dat appartementje op het allerhoogste punt van het dorp ligt. Twee minuten plus driehonderd traptreden van het strand af. Honderd meter plus driehonderd traptreden van het centrum. Niet helemaal wat ik in gedachten had, maar als ik uit het raam van mijn kamer over het dorp uitkijk met links de bergen en rechts de zee en ik na al die uren de schone witte lakens over mijn vermoeide lijf kan trekken terwijl het zonnetje naar binnen schijnt, streel ik mijn buik. ‘We zijn er Frummel.’ Mijn vakantie kan beginnen.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook