Sandra: ‘Lieve hondeneigenaren, ruim de zooi van je viervoeter op’

Daar loop je dan. Je hebt al flink haast, want natuurlijk trok je die voordeur tegen alle planning in weer veel te laat achter je dicht. Het regent. Het is koud. Je kind rent vrolijk mee zonder goed te kijken waar het zijn voetjes zet, maar bij voorkeur in een plas regenwater of iets wat erop lijkt.

Hoe blij je ook bent met zijn tempo, jij moet erachteraan zigzaggen met die drie, vier (of vijf, of meer) kinderwagenwielen om tussen al die hoopjes, drollen, uitgesmeerde plakkaten en andere vormen van poep én alle twijfelgevallen door te navigeren. Het is net als met slakken: als je er eentje met je voorwiel weet te ontwijken, slinger je er met je achterwiel alsnog overheen.

Vandaag had ik dus dubbele pech. Niet alleen was het zachte smurrie die alleen met een doekje weggeveegd kon worden. (Wegwippen, desnoods peuren met een lang takje heeft nog steeds de voorkeur, als het al moet.) Maar het wieltje van de treeplank was niet het enige dat onder zat. Nee, mijn kind was daar ook nog even fijn tegenaan gaan staan, waardoor ik ook een broekspijp met smurrie had. En die liet zich minder makkelijk reinigen.

Nou kunnen moeders heel wat hebben. Vanaf de eerste meconiumluiers van de kleine spruit tot aan spuitluiers waarbij alle kleding meteen in de handwas verdwijnt, van een op konijnenkeutels lijkende productie tot halve boomstammen die heel soms toch de wc net niet halen: wij moeders zijn echt wel wat gewend als het gaat om poep. Mits die van ons eigen kroost is. Met hondenpoep kan ik dus helemaal niets zonder te kokhalzen. Ik vind het echt afgrijselijk, die stank, de textuur en dan ook nog met alleen maar een schoonmaakdoekje in je handen.

Het paadje bij ons achter ligt dus altijd vol met poep. En nee, de hond ‘netjes aan de kant van de weg’ zijn behoefte laten doen is geen alternatief. Het stinkt er niet minder om, en kinderen lopen niet alleen maar netjes in het midden van een pad. Vooral niet als er links en rechts hele hopen herfstbladeren liggen. Of een regenplas.

Nu is het in sommige gemeentes zelfs al verplicht dat eigenaren de uitwerpselen van hun hond opruimen, maar eigenlijk vind ik het te gek dat zoiets bij wet geregeld en gehandhaafd moet worden. Zelf een beetje rekening houden met anderen kan toch niet te veel gevraagd zijn?

Dus alsjeblieft, beste hondenbezitter, ruim op wat je eigen hond laat vallen en houd de buurt schoon voor anderen. Train hem desnoods met een kattenbak die vanaf dat moment omgedoopt wordt tot hondenbak. Of doe hem een luier om, die truc werkt bij kleine kinderen ook best aardig. Maar laat het niet achteloos liggen waar het toevallig valt, zodat het ook nog eens de sloot kan vervuilen als de regen het eindelijk een keer wegspoelt.

Namens alle mama’s-met-wielen…

… en zonder wielen. Met schoenen. Met kleine kinderen. Met minder kleine kinderen. Met haast. Zonder haast. Met knuffels en tassen die op de grond vallen. Met donker wordende ochtenden, waardoor de straat niet altijd even goed verlicht en zichtbaar is: alvast bedankt.

Reageer op artikel:
Sandra: ‘Lieve hondeneigenaren, ruim de zooi van je viervoeter op’
Sluiten