Sandra: ‘Ze lijkt nog zo klein tussen alle anderen, maar ze is zo stoer’

Janne Vogel 28 aug 2018 Columns

Sandra is getrouwd en moeder van een jongetje van 7 en meisje van 4. Ze werkt als vertaler en tekstfreelancer en is dol op boeken.

Column: De eerste schooldag, de tweede keer

Het staat me nog helder voor de geest, die allereerste Eerste Schooldag, nu alweer meer dan drie jaar geleden. Een jongetje dat zijn oogjes uitkeek in een klas vol onbekende kinderen, met een onbekende juf. Dat dan maar aan zijn tafeltje ging zitten en ging spelen met wat er klaarlag. En dat eigenlijk zoiets had van: nou, laat maar komen. Trots liep ik over het schoolplein met de kleine meid in de kinderwagen. Nog even zwaaien bij het raam naar mijn kleuter die vol zelfvertrouwen aan zijn schooltijd begon.

Tranen met tuiten

Sindsdien heb ik aardig wat kindjes in de klas zien komen die hun eerste schooldag heel anders ervaarden. Tranen met tuiten en dan maar bij de juf op schoot. Tranen, maar dan met wild maaiende armen en angstige ogen. Ineengedoken kindjes die zich afvragen waaróm ze eigenlijk hier worden achtergelaten en waar mama of papa dan naartoe gaat.

Het ging zo ontzettend goed met mijn grote jongen, dat ik me vanaf dat moment al schrap zette voor die drie jaar later, als mijn kleine meid aan de beurt zou zijn. Ik had gezien dat het vooral de meisjes zijn die het te kwaad hebben als ze op school worden ‘achtergelaten’. En mijn kleine meid wil al niet eens bij papa thuis blijven als ik iets anders moet doen. Dus ik had me op het ergste voorbereid.

Duim omhoog. Alles oké

Nu had ze al twee keer een uurtje mogen wennen. Maar dat was voor de grote vakantie, dus best lang geleden. Wel heeft ze het geluk dezelfde juf te hebben als haar broer, en een paar meisjes uit de klas al te kennen. Ze kon zelf dan ook niet wachten tot ze echt naar school mocht.

Vanmorgen gaf ze de juf een hand en schuifelde ze naar haar stoeltje. Even poseren voor de foto die mama natuurlijk moet nemen. En netjes beginnen aan de kleurplaat die klaarligt. Als de bel gaat, moet ik weg, en dat mag ook gewoon van haar. Ik kijk nog even door het raam naar de kleine meid die nu toch wel met grote ogen om zich heen kijkt. Ze lijkt nog zo klein tussen alle anderen. Ze zit een beetje ineengedoken, alsof ze heel veel informatie tegelijk te verwerken heeft en daar de tijd voor neemt. Ze zwaait en glimlacht. Duim omhoog. Alles oké.

Vanmiddag weer!

Het verbaast me niet dat ze net zo stoer is als haar broer. Het is ook niet zo heel erg eng als niet alles helemaal nieuw voor je is. Maar ondanks haar enthousiasme vond ze het toch best een beetje spannend, aldus de juf. Al ontkent ze dat zelf natuurlijk. ‘Het was echt superleuk!’, straalt ze tussen de middag thuis. En ja, ondanks al mijn plannen om haar zeker de eerste week halve dagen te laten gaan, zodat ze ’s middags kan bijkomen van alle indrukken, weet zij het zeker: ‘Ik ga vanmiddag weer. Want broertje moet toch ook twee keer naar school?’ Nou, dan moet zij dat ook.

En zo zit ik thuis dit stukje te tikken, ontzettend trots op mijn twee helden. Want het is nogal wat, hoor. Vanmiddag zullen ze vast uitgeteld op de bank hangen, en vanavond in bed komen de verhalen.

Reageer op artikel:
Sandra: ‘Ze lijkt nog zo klein tussen alle anderen, maar ze is zo stoer’
Sluiten