Saralinda (34) had een traumatische bevalling: ‘Minder paniek en meer informatie was fijn geweest’

Persoonlijk

Dat een bevalling niet altijd rozengeur en maneschijn is, wordt bewezen door nieuw Nederlands onderzoek. Zeker 10 tot 20 procent van de vrouwen heeft haar bevalling als traumatisch ervaren, en zeker 1 tot 3 procent heeft er een posttraumatische stressstoornis aan overgehouden. Saralinda Hiemstra (34) behoort tot die laatste groep.

Traumatische bevalling

Om de hoeveelheid traumatische bevallingen terug te dringen, hebben gynaecoloog in opleiding Claire Stramrood en gynaecoloog Martine Hollander onderzoek gedaan onder tweeduizend vrouwen die een traumatische bevalling hebben gehad. Waar je meteen zou denken dat zo’n traumatische bevalling komt door de medische complicaties, zoals het gebruik van een vacuümpomp of bijvoorbeeld ernstig bloedverlies, bleek de meestvoorkomende reden echter slechte communicatie, meldt de Volkskrant in een artikel.

Ingeleide bevalling

Volgens de onderzoekers geeft de helft van de ondervraagde vrouwen aan dat er niet of amper verteld werd wat er gedaan werd tijdens de bevalling. Zo voelen de vrouwen zich niet gehoord, en breekt dan de paniek uit. Dit was ook een van de redenen waarom Saralinda haar bevalling als traumatisch heeft ervaren. Zij had vier jaar geleden een geplande vaginale bevalling waarbij ze een slagaderlijke bloeding kreeg. Door ernstige complicaties was haar toestand kritiek. Wij belden met haar.

Rondrennende artsen

Saralinda: ‘Tijdens een routinematige check kwamen doktoren erachter dat ik te weinig rode bloedlichaampjes aanmaakte, waardoor mijn bloed niet snel stolde. Na mijn bevalling kreeg ik een slagaderlijke bloeding, een levensgevaarlijke gebeurtenis en helemaal als je lage bloedwaarden hebt, zoals ik toen. Ik weet nog goed dat ik de OK op gereden werd en dat daar iedereen in paniek was. Het enige beeld wat ik ervan heb, bestaat uit rondrennende artsen en drukte. Niemand legde me uit wat er aan de hand was. Niemand vertelde me of het goed zou komen. En dat terwijl ik mezelf steeds verder weg voelde zakken.’

Een klein geruststellend zinnetje kan al een groot verschil maken

Volgens gynaecoloog Claire denken artsen vaak dat moeder en kind ongeschonden uit de situatie moeten komen, zegt ze in Volkskrant. ‘Daar ligt de prioriteit, maar je hebt echt wel een paar seconden om de moeder te vertellen wat er met haar gebeurt of gaat gebeuren. Zo’n zinnetje maakt misschien wel het verschil voor hoe de vrouw haar bevalling ervaart.’

LEES OOK: 10 x dit is wat jullie mannen zeiden na de bevalling

Kortsluiting

Saralinda: ‘Omdat ik een risicogeval was vanwege mijn erg schommelende bloedwaarden verwachtte ik een team artsen dat daarop in kon spelen tijdens de bevalling. Ik werd geholpen door een arts in opleiding, misschien niet de beste keuze. Daarnaast stonden er twee anesthesisten klaar op de OK, waarvan de ene dacht dat ik zwanger was en de ander beweerde dat ik al bevallen was. Alles bij elkaar veroorzaakte kortsluiting in mijn hoofd. Ik dacht: dit was het. Ik ben er geweest. Als iemand mij verteld zou hebben wat er gebeurde had ik me wellicht zekerder en minder angstig gevoeld.’

PTSS

‘Na mijn bevalling heb ik nog lang pijnstillende medicijnen geslikt, waardoor mijn gevoel tijdelijk uitgeschakeld werd. Toen ik ging afbouwen merkte ik dat ik sombere gevoelens kreeg. Als ik lees over heftige bevallingen of er per ongeluk iets over zie, dan komt die hele bevalling weer terug. Ik ben naar de huisarts gegaan en daar werd mij verteld dat ik een posttraumatische stressstoornis (PTSS) heb door de ervaringen tijdens mijn bevalling en daarna.’

Geen informatie

Niet alleen is de communicatie naar de vrouw in kwestie belangrijk. Volgens Saralinda bracht het ziekenhuispersoneel haar vriend en moeder amper op de hoogte van haar situatie. ‘Ons zoontje werd aan mijn vriend gegeven, mijn moeder was ook bij hem. Later kwamen mijn oom en tante, die mij omringd door artsen in een noodvaart langs zagen rijden in een ziekenhuisbed. Zij hebben verschillende artsen aan hun jas getrokken voor info, maar niemand vertelde haar hoe het met mij ging.’

Nazorg

Een kwart van de ondervraagde vrouwen gaf aan dat ze niet genoeg mogelijkheden aangereikt kregen om hun ingrijpende bevalling te verwerken. Saralinda was er gelukkig wel tevreden over. ‘Op de uitslaapkamer zijn alle artsen die bij mijn bevalling waren langsgekomen om met me te praten. Ik heb veel vragen kunnen stellen, en dat heeft me absoluut op weg geholpen. Het kost relatief weinig tijd, maar het heeft een grote impact op het verwerkingsproces. Ik ben de doktoren daar nog steeds dankbaar voor.’

Niet onderschatten

‘Ik ben nu 4,5 jaar verder en kan door de effectieve therapie die ik heb gehad weer door met mijn leven. Wel wil ik zowel andere moeders als artsen meegeven dat er vaak rooskleurig over een bevalling gesproken wordt. Ik heb veel vrouwen over een bevallingsplan gehoord, maar volgens mij is dat negen van de tien keer niet reëel. Dat mag absoluut beter gecommuniceerd worden. Een bevalling is een aanslag op je lichaam, dat mag je niet onderschatten.’

16 x de bevallingsfoto’s van deze fotograaf moet je echt even zien

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Volkskrant