Muriel Oonincx
Muriel Oonincx Columns 11 jun 2014

Schat, zullen we nog ééntje…

Als Muriel op bezoek gaat bij Phileine, die net een dag daarvoor bevallen is van haar derde kind gebeurt er iets wat ze niet had verwacht.

Voor de trouwe lezers is het misschien wel opgevallen dat er maar bar weinig columns van Phileine schrijft online zijn gegaan. En dat klopt, want Phileine was hoog zwanger en met hoog, bedoel ik ook hoog. Man, man, 25 kilo’tjes erbij. Louter zachtheid en stootkussens om het de baby in de joekel van de buik zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Free Willy

En leuk dat ‘ie het vond. Hij kreeg van mama Phileine zo’n groot speelveld (en 3x zo veel vruchtwater als normaal) dat de koprollen, knievallen en salto’s levendig mee te volgen waren door het publiek op de eerste rij dat verwonderd en verbaasd toekeek hoe ze het volhieldt. Het leek wel een remake van ‘Free Willy’.

In een deuk lagen we toen ze me een paar weken geleden vertelde dat de Gynaecologe bij binnenkomst op een afspraak haar hand voor de mond geslagen had en zei: ‘Och mijn hemel, zo’n grote buik heb ik nog nooit gezien.’

Vlinders en vlindermessen

En dus was het genoeg. Meer dan twee weken voor tijd werd het mannetje gehaald. Ik kom er net vandaan en wat er toen gebeurde had ik nooit verwacht. Ik keek naar moeder en kind, tranen prikte achter mijn ogen en door mijn buik gingen vlinders en vlindermessen een gevecht met elkaar aan. Ik voelde verliefdheid, niet alleen en persé voor dit prachtige 100% gave ventje, maar ik rook weer de geur van mijn eigen drie mannetjes die respectievelijk bijna 3, 4 en 6 jaar geleden op mijn buik lagen. Zo lekker en zo fijn. En ik voelde wat messteekjes en hoorde een stemmetje in mijn hoofd: ‘dat ga jij niet meer meemaken.’

Snif, nooit meer luiers

Ik weet niet wat ze doen en of het universeel is, maar ik wilde standpede nog een kindje, een vierde, eindelijk een meisje of nog een ventje. Ook geweldig. Maar wacht, ik was er toch helemaal klaar mee? Met zwanger zijn, met de luiers. Ik dacht net nog thuis dat nr. 3 bijna zindelijk is, ik heb ze allemaal van de speen af en we hebben weer meer bewegingsvrijheid. Heerlijk: nooit meer luiers, snif: nooit meer luiers.

Chemische reactie

Biologisch gezien is het wel te verklaren. De geur van een baby windt een vrouw net zo op als het nemen van drugs door een junkie. Er is een chemische communicatie tussen moeder en baby die dezelfde stoffen triggered die vrijkomen als je iets heel lekkers eet en bij seks. Zelfs als het niet je eigen kind is, kun je dezelfde biologische reactie krijgen.

Dus dat was het!

Afdoende vind ik het blijkbaar niet, want al de hele middag zit ik met kriebels en een gek gevoel in mijn buik, zo erg zelfs dat er spontaan deze column uit mijn vingers rolt. Ik denk dat het tijd is voor een goed gesprek met de Man.

‘Schat, zullen we nog ééntje…?

ps. Ik hoop dat niemand aanstoot neemt aan mijn persoonlijke gevoel en filosoferen over nog een kindje. Voor lang niet iedereen is dat vanzelfsprekend en dat besef ik me heel goed. Bij voorbaat excuus.

Reageer op artikel:
Schat, zullen we nog ééntje…
Sluiten