Waarom deze moeder schelden in het bijzijn van (haar) kinderen oké vindt

Let's face it: eerder of later komen ze er toch mee in aanraking

Elke moeder die ooit in het bijzijn van haar kinderen wel eens kut, fuck of jezus gezegd heeft (en die laatste niet in Bijbelse context): steek je hand in de lucht. Elke moeder die vindt dat ze dat niet had moeten doen: steek je hand op.

Schelden

Heb je zojuist twee keer achter elkaar je hand opgestoken? Waarschijnlijk geldt dat voor veel van ons, omdat het in het dagelijkse reilen en zeilen bijna onvermijdelijk is dat we ons af en toe irriteren en/of pijn doen – bij wijze van tweede natuur vaak gevolgd door een welgemeend scheldwoord. Minstens zo natuurlijk is het instinctieve gevoel dat we niet zouden moeten schelden, en al helemaal niet in het bijzijn van kinderen. We bedenken niet voor niets allerlei manieren om te schelden zonder dat onze kinderen het horen.

Schuldbewust schelden

Naast de ‘schuldbewuste’ moeders, zijn er echter ook genoeg moeders die er aanzienlijk minder moeite mee hebben als ze af en toe een hartgrondig f*ck of g*dverdomme laten vallen en hun kinderen daar deelgenoot van zijn. Met als fervent woordvoerster de Australische Constance Hall, moeder van zes kinderen en zeer populaire blogger (meer dan 1 miljoen volgers).

Vorige maand plaatste ze een post op Facebook waarin ze uitlegde dat ze een moeder is die vloekt – no shit – ook af en toe in het bijzijn van kinderen. Maar, haast ze zich daarbij te zeggen, ‘Ik vloek nooit naar of over personen, maar altijd om een situatie’. Volgens haar begrijpen haar kinderen overigens heel goed dat schelden alleen aan moeders (en vaders) toegestaan is, en absoluut niet aan kinderen (‘they know, mum can. We can’t’).

Bijval

Haar vlammende betoog kreeg behoorlijk wat bijval: 28.000 likes en 1.765 shares. Blijkt dat veel moeders (en vaders) in theorie graag minder of helemaal niet willen schelden, maar dat dat er in de praktijk vaak toch anders aan toegaat. Met andere woorden: er zijn maar een paar ouders die het echt lukt om chips te zeggen in plaats van shit, de lieverds.

De moraal van Constance’s post én de boodschap van veel van de reacties eronder luidt: blijf je kinderen vooral vertellen dat schelden niet oké is, maar probeer ze vooral te wijzen op gedrag dat wél oké is. ‘Het is echt ontzettend leuk dat Marie altijd zo lief is voor haar kleine zusje’ en ‘hoe lief van Kees dat je zijn voetbal mocht lenen’. Liefst doe je dit al van jongs af aan, zodat je op die manier subtiel hun voorkeur voor vriendjes en vriendinnetjes stuurt naar kinderen die sociaal-wenselijk gedrag vertonen. Lees: naar vriendjes en vriendinnetjes die niet schelden. En dat je als ouders vooral niet al te streng moet zijn voor jezelf als er hier en daar een onvertogen woord uit je mond ontsnapt.

Op een dag…

Want, en daar wringt de schoen, ouders kunnen met de beste bedoelingen van de wereld blijven vertellen dat schelden niet cool is en uit alle macht proberen het zelf niet te doen; het is onvermijdelijk dat je kinderen op een gegeven moment op een leeftijd en in een omgeving komen dat het om ze heen gebeurt.

Dus lieve mama’s, de volgende keer dat je een pak risotto uit je handen laat vallen, mag je best mompelen of zelfs roepen dat dat behoorlijk kut is, als je meteen snoeihard duidelijk maakt dat alleen mama dat mag. En vergeet vooral niet daarna een anekdote op te lepelen waarbij een jongetje in de winkel heel behulpzaam een pak risotto voor z’n moeder van de onderste plank pakte. Of zoiets.

Vermakelijk en leerzaam: dingen die je kan doen als je niet wil dat je kind hoort wat je zegt

Meer leuke content? Like ons op Facebook