Waarom de actieve schoolpleinvader een oprukkend soort is

Redactie 5 jan 2018 Kids

De man is de kostwinner. En de vrouw zorgt voor het huishoudelijke reilen en zeilen. Dat is jarenlang het klassieke gezinsbeeld geweest. Zelfs na de tweede feministische golf (in de jaren zestig, zeventig en tachtig) bleef dit model overeind. Daar lijkt nu steeds meer een kentering in te komen, waarbij niet alleen de vrouwen werk en huishouden combineren, maar ook de jonge vaders – de schoolpleinvader – een flinke duit in het zakje doen met een eigen papadag en zeer actieve aanwezigheid in het totaalplaatje van het opvoeden van de eigen kinderen.

De schoolpleinvader rukt op

Er is een jonge generatie vaders die zich wél willen bemoeien met de actieve dagelijkse opvoeding van hun kroost, die zich vrijwillig aanmelden als lunchvader op school en die met liefde vrij nemen om hun kinderen naar school te brengen en af te halen. Kijk maar rond op het schoolplein. Vooral ‘s ochtends zie je de schoolpleinvader vaker dan ooit. En op woensdag en vrijdag is het een mannelijke drukte van belang bij het ophalen van de kinderen. Als je de lokale koffietent binnenwandelt op een dag zit je geheid te leuten met een man in plaats van een andere moeder.

LEES OOK: Grappig! Dingen die alleen op papadag gebeuren.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (cbs) meldde onlangs dat steeds meer vaders onbetaald ouderschapsverlof opnemen. Was dat in 2005 nog zes procent, tien jaar later was dat bijna verdubbeld naar elf procent. Nog steeds een stuk minder dan vrouwen (respectievelijk zes en tweeëntwintig procent), maar toch. Deze stijging komt met name door een nieuwe overheidsregeling die het mogelijk maakt om met beide ouders een periode van zes maanden onbetaald verlof op te nemen in de eerste acht levensjaren van hun kind. Klinkt goed, maar juich niet te vroeg.

In Duitsland krijgen vaders twee maanden verlof, in IJsland en Slovenië zelfs 90 dagen

Het betaald vaderschapsverlof in Nederland is namelijk nog altijd zeer mager ten opzichte van andere Europese landen. Momenteel hebben vaders recht op twee dagen betaald verlof (het kraamverlof) en drie dagen onbetaald verlof (het partnerverlof). In 2019 krijgen mannen vijf dagen vaderschapsverlof. Ter vergelijking: in Duitsland krijgen kersverse vaders twee maanden verlof en in IJsland en Slovenië zelfs negentig dagen.

Vaderschapsverlof

Onlangs stond hierover een lang artikel in De Groene Amsterdammer. Daarin werd gesteld: vaders willen wel een grotere rol bij de opvoeding, maar kunnen zich het vaak niet veroorloven vanwege financiële redenen. Kort gezegd: de wil is er, maar het regeringsbeleid staat in de weg.

LEES OOK: Weg met het woord papadag. Vaders doen allang niet meer onder voor moeders.

In hetzelfde artikel worden de sociologen Loura Penning en Froukje van der Woude aangehaald. Zij zijn auteurs van het onderzoek ‘Zorgende vaders in twee verzorgingsstaten: Een vergelijking tussen Nederlandse en Zweedse vaders en de invloed van beleid en cultuur op hun zorggedrag’. Volgens hen komt de ongelijkheid in bijvoorbeeld de verlofregeling voort uit de hardnekkige ideeën die bestaan over het gezin en opvoeding.

Gendergelijkheid

In Zweden staat gendergelijkheid hoog in het vaandel. Dit ideaal vind je al decennialang terug in het regeringsbeleid. In Nederland staat vooral het huiselijkheidsideaal voorop. Het idee dat een kind vooral in eigen familiekring opgevoed moet worden. Daar is niets mis mee, maar het zorgt er wel voor dat er weinig aandacht wordt besteed aan die gelijkheid.

Er zijn steeds meer jonge vaders die deeltijd werken

Het gevolg van dit ideaal is dat naast vrouwen ook mannen steeds meer in deeltijd gaan werken. Volgens het cbs werkte in 2001 twaalf procent van de mannen in deeltijd, in 2012 zeventien procent en volgens een inschatting voor dit jaar zou dat zelfs twintig procent zijn. Vooral onder jonge mannen is een deeltijdbaan populair. Bovendien verdienen vrouwen tegenwoordig meer – één op de vijf zelfs meer dan haar partner – waardoor het niet meer automatisch de vrouw is die thuisblijft als er voor een kind gezorgd moet worden. Jonge vaders die ook in deeltijd gaan werken, is blijkbaar het Nederlandse antwoord op de emancipatie van het vaderschap.

Reageer op artikel:
Waarom de actieve schoolpleinvader een oprukkend soort is
Sluiten