Kindercoach Rebecca: ‘Ik krijg afkeurende blikken van ouders en ik schaam me’

Column #1

Persoonlijk

Rebecca de Jong (33) is moeder van Sam (4), in verwachting van haar tweede kind en samen met Tom. Ze werkt ooit in de hulpverlening, maar maakt nu haar droom waar: ze heeft een eigen Kindercoachpraktijk. En da’s soms best een uitdagende baan, naast de opvoeding van haar zoontje. Want ja, ze is zelf ook maar een mens. Rebecca stuurde ons daar een prachtig voorbeeld van, in de vorm van deze column, waarin ze haar kwetsbare kant als moeder én hulpverlener laat zien.

Mijn hart slaat over

Het is een hete lentedag als ik met mijn zoontje Sam van bijna vijf jaar naar het zwembad ga. Zoals altijd geniet hij van het verkoelende water. Als moeder kom ik ogen te kort met een zoon die de gave heeft binnen twee tellen zoek te raken tussen de zwemmende menigte. Mijn hart slaat steeds weer over als ik dat blonde koppie, met blauwe zwembroekje en oranje bandjes, niet meteen terug vind. Ineens besluit Sam naar een ander bad te gaan, zonder dat aan mij te zeggen. Gelukkig zie ik het gebeuren en spreek hem aan op dit gedrag. De boodschap komt over.

Helaas zijn kinderen afspraken ook zo weer vergeten. Dertig minuten later zie ik opnieuw dat Sam zich razendsnel uit de voeten maakt en het diepe bad induikt. Met ingehouden adem storm ik op hem af. ‘Sam, als jij zomaar bij me wegrent, gaan we meteen naar huis en wordt er ook geen patat meer gegeten!’ Geschrokken van de tirade van zijn moeder knikt hij schuldbewust.

Buiten krijg ik afkeurende blikken van ouders

Later gaan we het beloofde patatje halen. In de rij bij de kantine van het zwembad bedenkt hij zich geen moment en schiet er als een haas vandoor. Blij dat we nog niet hadden besteld, loop ik rood aangelopen de zaak uit. Ik zie hem gelukkig meteen, maar zodra ik naar hem toeloop, zet hij opnieuw een sprint in. Ik merk aan mijzelf dat ik niet alleen erg boos ben, maar ook enorm verbaasd. Ik herken het gedrag van mijn kind niet. Tegelijkertijd realiseer ik me, dat als ik nu toegeef, ik de boodschap uitzend dat ik dit gedrag tolereer.

Oorverdovend

Sam rent een rondje om het bad met een lach van oor tot oor. Kennelijk ziet hij dit als een leuk kat en muis spel, maar voor mij is de maat vol. Als hij voorbij rent, grijp ik hem bij de arm en neem hem mee in de richting van de douche. Hij stribbelt tegen en zet een keel op. Het gekrijs is oorverdovend. Op datzelfde moment zie ik enkele oud-cliënten van mijn kindercoachpraktijk voorbij lopen. Ja mensen, ook een kindercoach heeft soms moeite met haar kind. Ik kijk om me heen. Al die vragende ogen zorgen ervoor dat ik het liefst ter plekke door een gat in de grond zak.

‘Ik wil patat!’

Lekkere reclame Rebecca, denk ik bij mezelf. Het zweet loopt over mijn gezicht, terwijl ik Sam richting de kleedhokjes duw. Ik merk dat ik geen ruimte in mijn hoofd heb om even door mijn knieën te gaan, verbinding met hem te maken, ook al weet ik dat dit hem tot rust kan brengen. Ik ben gewoon te boos. Ik worstel mij door de situatie heen. Sam wil niet aankleden, ook dat nog. ‘Ik wil patat! Ik wil niet weg’, schreeuwt hij. Ik geef hem een keuze. Hij mag zich door mij laten aankleden of hij gaat in zijn natte zwembroek naar huis. Zijn antwoord op deze keuze is een trap in mijn richting.

De schaamte overheerst als ik met mijn schreeuwende kleuter door de poortjes van de uitgang loop

Wat krijgen we nou? Ik begin mij nu toch echt af te vragen wat ik zelf vandaag heb uitgestraald naar hem. Wat spiegelt hij nu? Wat heb ik gedaan? Ik parkeer deze gedachten en begeleidt hem uit het kleedhokje naar buiten. Daar krijg ik afkeurende blikken van ouders. Ik probeer met mijn ogen ‘sorry, ik weet het ook niet wat hij heeft’ te zeggen. De schaamte overheerst als ik met mijn schreeuwende kleuter op blote voeten en in natte zwembroek door de poortjes van de uitgang loop.

Oh help!

Buiten zegt Sam op een rustige toon dat hij aangekleed wil worden. En terwijl ik hem weer droge kleding aantrek, lopen er dikke tranen over zijn wangen. Ergens vind ik het sneu dat het zover heeft moeten komen. We lopen, samen met wat andere mensen die zijn geschreeuw hebben gehoord, richting de parkeerplaats. Bij de auto, sta ik stokstijf stil. ‘Oh help!’ denk ik, als ik mijn beletterde auto zie. ‘Kindercoachpraktijk JONG’ staat er groot op. Heel even denk ik: had ik nu maar ander werk. Ik stap met mijn snotterende zoon in de auto en rij zo onopvallend mogelijk weg. Na zeer stille autorit, vraagt hij vlak voordat ik de sleutel van de voordeur omdraai: ‘Mama, mag ik nog wel patat?’. En ik kan maar één ding denken: ‘Seriously?!’

Meer weten over Rebecca? Check haar site: Kindercoachpraktijk JONG voor kindercoaching en kinderyoga

LEES OOK: Ken je Rick Meijer al? Een papa met een zeer fijne pen. Lees zijn columns hier.

Meer leuke content? Like ons op Facebook