‘Ik snapte mijn verloskundige wel, maar haar afkeurende blik over de ruggenprik niet’

Steeds meer vrouwen bevallen in het ziekenhuis en kiezen voor pijnbestrijding

Persoonlijk

Toen ik zwanger was van mijn dochter, vroeg een kennis of ik thuis ging bevallen. Eigenlijk vroeg ze het niet, ze ging er vanuit. Toen zij haar zoon thuis baarde, zonder inmenging van klinische ziekenhuistoestanden, voelde dat namelijk zo oer en krachtig. Wat was ze trots op zichzelf. Dus ik zeg: ‘Ik ga hoe dan ook naar het ziekenhuis. En als het moet vraag ik ook een ruggenprik.’

De kennis gaf me een afkeurende blik. Vooral bij het woord ruggenprik. Want pijnbestrijding bij de bevalling: het is nog steeds not done om daar zomaar om te vragen. Toch kwam vandaag in het nieuws dat minder vrouwen thuis bevallen van een kind.

Goede zaak

Het Algemeen Dagblad schreeft dat in 2015 slechts 13 procent van de vrouwen thuis beviel. Tien jaar geleden was dat 23 procent. Volgens de NVOG, de koepel van gynaecologen, is bevallen in het ziekenhuis meer in trek, omdat steeds meer vrouwen vragen naar pijnstilling. Omdat die thuis niet kan worden toegediend, kiezen ze vaker voor een medische bevalling. Een goede zaak, wat mij betreft. Ik zweer je: als de natuur het zo geregeld had dat mannen moesten bevallen, was pijnbestrijding bij wet vastgelegd.

Opgetrokken wenkbrauw

In plaats daarvan krijg je nu een opgetrokken wenkbrauw als je erover begint. Zelfs mijn verloskundige raadde het af. Zo’n ruggenprik is niet zonder risico’s. De bevalling kan langer duren en dus heb je meer kans dat er een vacuümpomp aan te pas moet komen. Ook kunnen de weeën afzwakken en heb je medicijnen nodig om die weer te stimuleren. Ik snap mijn verloskundige wel. Maar haar afkeurende houding snap ik niet, zo van: hè zeg, probeer het op z’n minst even op de natuurlijke manier. Het was diezelfde verwerpelijke blik als die kennis mij gaf.

Bang voor de oerinstrincten

Vrouwen van mijn generatie zijn bang voor hun instincten, zei bevallingsgoeroe Beatrijs Smulders vorig jaar in de Volkskrant. En bang voor pijn. Daarom kiezen ze voor gemedicaliseerde bevallingen in een koud en klinisch ziekenhuis. Ze bevallen liever met hun hoofd dan met hun lichaam. Als het aan haar ligt bevallen we allemaal thuis. Vrouwen die toch naar het ziekenhuis gaan en vragen om pijnbestrijding staan wat haar betreft met 1-0 achter.

Als ik thuis was bevallen, had mijn dochter het niet gered

Ik weet nog dat ik dat stuk las en dacht: waar haalt die vrouw het lef vandaan om alle vrouwen die iets anders kiezen, zo af te branden. Wat ben je dan voor een verloskundige? Sterker nog: als ik naar haar had geluisterd en thuis was bevallen, had mijn dochter – die nogal klem zat – het misschien niet eens gered. Dus leg jouw blauwdruk in godsnaam niet op anderen.

Steun je sisters

Mijn punt is: elke vrouw zou zelf moeten kunnen beslissen waar en hoe ze wilt bevallen. Thuis of in het ziekenhuis. Met of zonder pijnbestrijding. Het is haar lijf. Haar kind. Haar oerstrijd. Mag je daar in godsnaam zelf keuzes over maken zonder afkeurende blikken te krijgen van je sisters? Want dat zijn we toch van elkaar? Uiteindelijk schikte ik zelf ook in en liet ik de ruggenprik voor wat het was. Het voelde alsof ik geen keuze had. Maar die had ik wel. Daarom was ik blij met dat bericht van vandaag. Niet om het feit dat meer vrouwen kiezen voor pijnbestrijding, maar omdat ze blijkbaar steeds vaker zelf die keuze maken.

Lees ook: mannen zeg dit nooit tegen je vrouw als ze net is bevallen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook