Stephan: ‘Ben je verdrietig?’ vroeg Saar. ‘Ja, zei ik’

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Column 15 Stapje voor stapje

Als Saar weer bij haar moeder is, dan neem ik altijd even een moment voor mezelf. Vandaag merk ik aan mezelf dat het anders voelt dan andere keren. Normaal neem ik dan de afgelopen dagen even door in m’n hoofd en bedenk me wat ik beter kan. Wat er nou allemaal zo snel of zo goed gaat met haar. Maar ik heb ook een eigen bedrijf en dat staat stil als ik papa ben. Ook al heb ik haar meestal maar een dag of vier, ik ben totaal gesloopt na deze dagen. Natuurlijk stop ik graag en vol overgave al mijn energie in mijn lieve meisje. Maar je kunt je geen seconde omdraaien, de focus ligt de hele dag bij haar.

Laat entertainen nu mijn vak zijn, het is geen straf haar bezig te houden

Sliep ze nog maar een uurtje in de middag, dan deed ik met alle plezier mee. Maar het is die fase nu. Ze barst van de energie en papa niet altijd! Ze gaat nog niet naar school en bij mij heeft ze niet heel veel vriendinnetjes van haar eigen leeftijd, de meesten zitten al op school. Laat entertainen nu mijn vak zijn, en nee het is absoluut geen straf om haar de hele dag bezig te houden.

Vader zijn gaat volgens mij nooit vervelen. Het bestaat uit fases en iedere nieuwe fase is een nieuw begin. De nieuwigheid gaat er nooit van af. Voor mij is iedere keer dat ik tijd met haar doorbreng een nieuw avontuur, waar we saampjes nieuwe ontdekkingen doen. Deze keer noemde ze uit het niets de getallen van de digitale klok. Mijn mond valt open van verbazing. Ik kan alleen maar denken: ‘hoe dan?’

Ik merk dat ik me vaak zelf nog een kind voel die van alles moet leren

Maar deze keer, tijdens onze tijd samen, leer ik ook weer zoveel van haar en van wat het met mij doet. Ik staar voor me uit en bedenk me hoe belangrijk het is om je kind te motiveren en te stimuleren om al die kleine dingen van het leven te leren. Ik voel dat ze tegen me opkijkt, zoals ik dat deed naar m’n eigen vader. Ik ben nog steeds niet gewend aan deze rolovergang. Ik merk dat ik me vaak zelf nog een kind voel die van alles moet leren. Maar vandaag niet. Vandaag was ik papa en leerde ik dat zelfs ik kwetsbaar mag zijn waar zij bij is. Een moment van verdriet overkwam mij, toen we samen op de bank zaten. ’Ben je verdrietig?’ vroeg Saar. ‘Ja, zei ik.’ ‘Hoeft niet verdrietig te zijn hoor, papa’, is alles wat ze zei. En zonder aarzeling veegde ze de tranen van mijn wangen. Ze draaide zich weer om en keek verder naar De Gelaarsde Kat, alsof er niks was gebeurd. En ik denk aan wat me nog allemaal te wachten staat, als dit schepseltje straks een jaartje ouder is. En ik denk aan alle dingen waar ze dan allemaal toe in staat is. Hand in hand lopen we over het strand en elke zin begint met ‘Weet je nog?’ Ik kijk nu al uit, naar de herinneringen die we allemaal gaan delen. Want ik zal elk stapje wat ze zet, nooit vergeten.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.