Stephan: ‘Groot gemis en verdriet kunnen me gelukkig maken’

Column #13 Ik mis je

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

En dan breekt die ene dag aan. Dat de zon zich ineens achter de wolken verschuilt. Deze dag wil zelfs het licht zich niet meer aan mij vertonen en moet ik het zelf maar uitzoeken. Als ik Saartje mis, dan kan ik altijd een appje sturen om te vragen hoe het gaat en vaak krijg ik dan een fotootje of een filmpje van haar. Zij mist papa ook. En door mijn lachrimpels glijdt een traan. Ik zeg vaak tegen mezelf dat ik wel gewend ben aan het gevoel van Saar te missen. Maar ik ga hier heel eerlijk bekennen en ruiterlijk toegeven, dat dat niet zo is… Ik zal er nooit aan wennen. Er is altijd een gevoel van leegte als ze niet bij me is.

Saartje missen

Er komt altijd een moment voorbij op de dag, dat mijn gedachten afdwalen naar die, die niet bij me zijn. En het zijn juist die, die het dichtst bij me staan. Want altijd als ik aan Saartje denk op dit soort momenten, dan denk ik ook altijd aan mijn vader, die ik al ruim 22 jaar moet missen. Mijn vader en mijn dochter. Het is voor mij onvoorstelbaar en onverteerbaar, dat die twee elkaar nooit zullen ontmoeten! Zo dichtbij, maar zo ver weg! Het voelt als twee verschillende werelden, waar ik tussen sta. Ik lijk zo verschrikkelijk veel op hem. En zij zo vreselijk veel op mij.

Ik mis zijn Caballero sigaretten geur, waar ik zo misselijk van werd in de auto

En ik vraag me af hoe het kan dat je zo verschrikkelijk veel van mensen kan houden en je ze tegelijkertijd zo vreselijk kan missen. En dan sluit ik mijn ogen en stroomt mijn hart vol. En ik zie voor me hoe het was geweest als die twee elkaar nu zouden ontmoeten. Ik weet nog zo goed hoe erg ik opkeek naar mijn vader. Ik mis het ritme van het leven van toen hij er nog was, zoals het was. De gewone dagelijkse dingen. Het opstaan, zijn ‘Goeiemorgen, Steeph’, de ochtendscheten aan tafel. Ik mis zijn Caballero sigaretten geur, waar ik zo misselijk van werd in de auto. Zijn loopje, zijn handen. De onopvallende manier waarop hij op mij lette en me rustig bijschaafde waar nodig.

In gedachten

En als ik nog verder in gedachten raak, komen alle dingen die ik mis bij elkaar. Het gevoel wat er door mijn flikker ging, bij wat ik ook voor het eerst deed in mijn leven. Hutten bouwen met vriendjes, mijn eerste brommer, de vrouw waar ik verliefd op ben, de geur van het huis van mijn opa en oma. En als alles voorbij komt in mijn hoofd, komt toch langzaam die glimlach weer terug.

Opa Ernst…

Opa Ernst

Want alles wat ik mis, dat is daar. Het is er nog altijd. Dat zit in mij, in mijn hoofd. Iedereen die ik ken en gekend heb. Lief heb en lief heb gehad. Ze komen daar samen. Saar op schoot bij opa Ernst, ze maken de grootste lol. Ik kan hier uren naar ‘kijken’. Wat ben ik toch een bevoorrecht mens. Zelfs groot gemis en verdriet kunnen me gelukkig maken.

De bekken die ze trekt zijn onbetaalbaar

Ik stuur een appje: ‘Gaat ’t goed met m’n kleintje?’ Ik krijg een filmpje terug. Saar zingt met volle borst mee met ‘I was made for lovin’ you’ van Kiss. Dat is haar lievelingsnummer. En wat ze ook in haar handen krijgt, het verandert in een microfoon of een gitaar. De bekken die ze trekt zijn onbetaalbaar. And you were made for lovin’ me.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.

Meer leuke content? Like ons op Facebook