Stephan: ‘Langzaam dringt door dat dit voor de rest van ons leven zo zal blijven’

Column #2 Rompertje

Persoonlijk

Als Stephan totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

‘We staan samen op. Douchen. Serieus, hoe moet dat? Kan ik zo’n teer popje gewoon in mijn armen meenemen onder de douche? Nee…. die moet in een badje. Dat heb ik nog niet. Ik douch vandaag dan maar niet en was haar voorzichtig in de wasbak. Dit lukt wel. Gewoon voorzichtig. Overal handdoeken. Kleertjes liggen klaar. Luiertje om. Check. En dan een rompertje. Ik heb tien minuten gezocht naar de gebruiksaanwijzing. Saartje begint ongeduldig te worden onder de zachte handdoeken. Moet ‘ie van onderen? Ik geloof dat hij zit. Sokjes, broekje, truitje en een mutsje. Ze begint te huilen! Waarom? Flesje? Meer drinken, Saartje? Ik kauw een banaantje voor en als een aap voer ik haar van mond tot mond. Ze is rustig.’

Na twee stappen bedenk ik dat ik nu een vader ben die met een kinderwagen loopt

‘Normaal gesproken krijg je dan misschien negen maanden de tijd, om je enigszins voor te bereiden op wat je te wachten staat. Voor de uitvoering heb je die niet nodig, dat gaat vanzelf. Maar diep van binnen moeten dingen natuurlijk nog echt op hun plek vallen. Je gaat anders denken. Ik kan niet meer zomaar alles doen, waar ik zin in heb. Ik denk nu wel twee keer na voordat ik op de motor stap, of als iemand me link aankijkt. Ik kan niet meer even naar de winkel, ’s avonds. Ik kan dus overdag niet meer even iets vergeten bij de supermarkt.’

Een vader

‘We gaan naar buiten. En nu pas valt me op wat een ongelooflijk onpraktisch pand dit is, met een veel te hoge opstap en een deur die alleen naar binnen draait. De kinderwagen is buiten en ik leg Saar er voorzichtig in. Ok, hier ga ik. Na twee stappen bedenk ik dat ik nu een vader ben die met een kinderwagen loopt. Ik kijk om me heen of iemand me ziet en ga rechtop lopen en laat een hand los. Een beetje man loopt toch maar met één hand achter de kinderwagen?’

‘We lopen langs de winkels. Ik betrap mezelf op een big smile. Ik zwaai maar naar iedereen en krijg vrolijke en verbaasde blikken. ‘Huh, heb jij een kind?’ ‘Ja! Een dochter’, zeg ik vrolijk en aan het eind van de straat heb ik zeker twaalf mensen op hun achterhoofd zien krabben. En m’n lach wordt alleen maar groter. We lopen langs kerken, langs winkels, langs bomen, langs gezinnen en vogels. Ik zie zoveel dingen, die me al zolang niet meer waren opgevallen. ‘Kijk Saar, dat zijn wolken! En de lucht is blauw. Blauw is een kleur.’ Ik draai door in het vader zijn en realiseer me dat ik niet eens meer weet waar we nou ook al weer naar toe liepen.’

Je kunt je niet voorbereiden op het zijn van een ouder, je bent het als het zover is

‘Ik ben vader! Ik kan nu beamen dat er nooit een ideale tijd is om een kind op de wereld te zetten. Je kunt je niet voorbereiden op het zijn van een ouder, alleen op het krijgen van een kind. Je bent nooit te jong, te oud, of ‘nog niet klaar’ voor een kind. Je bent het, als het zo ver is! Een droomscenario zal het nooit worden. Voor niemand. Er is altijd wel iets. Het moest zo zijn. Langzaam dringt tot me door dat dit voor de rest van ons leven zo zal blijven. Papa en dochter. En ik ben er blij mee.’

Lees hier Stephan’s eerste column Kinder Surprise terug. En dit is hoe het allemaal begon: het verhaal van Stephan en Saartje.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt. Wil je geen column missen? Schrijf je dan hieronder voor de Famme nieuwsbrief in en ontvang als eerste Stephan’s column in je mailbox.

Meer leuke content? Like ons op Facebook