Stephan: ‘Ik zie áltijd mensen kijken, ze kijken langer dan noodzakelijk’

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Ben ik nou gek? Of zie ik het nou verkeerd? Saartje is toch écht écht knap?! Of zie ík dat alleen? Omdat het mijn dochter is, misschien? Soms denk ik er wel eens aan, hoe ze er later uit zal gaan zien. Vaak zie je dat kleine mensen, in vergelijking met ‘normale lengte’ mensen, een groter hoofd krijgen. Een hoog voorhoofd, een ingedeukte neus en kaak flink naar voren. Er zitten, net als bij ieder formaat mens, goed en minder goed gelukte versies bij. Kijk naar Peter Dinklage (Tyrion Lannister uit Game Of Thrones). Wat een prachtige en stoere kleine man en wat een goed acteur. Ik maak me soms zorgen, over wat mensen denken als ze Saar voor de eerste keer zien.

Ze kijken langer naar haar dan noodzakelijk

Als ik met Saartje over straat loop – of ze nou in de kinderwagen zit of naast me loopt. Ik zie áltijd mensen kijken. Ze kijken langer naar haar, dan noodzakelijk, en negen van de tien keer verschijnt er dan een grote lach op hun gezicht. Dan denk ik: ‘Jaha, ze is klein.’ Wat denken ze nou? Ik word dan bijna boos. Maar ik ben er nu achter dat het iets anders is dan dat. Saar is enorm ontwapenend. Haar koppie, ogen en uitstraling zijn echt iets waar mensen blij van worden.

Stephan column 8

Alles komt een beetje later op gang bij kindjes met achondroplasie. Het zwaartepunt ligt ergens anders, dus gaan ze later rollen, zitten en zien de wereld langer vanuit liggende positie. Ik loop mensen voorbij op straat, met Saar aan de hand. Ze is net 2,5 en heeft nét haar eerste stapjes gezet. Ik moet een beetje schuin lopen, om haar hand comfortabel vast te houden. We hebben vanaf dat ze een beetje kan lopen, een eigen manier gevonden hoe we onze handjes vasthouden. Zij houdt mijn wijsvinger stevig vast en mijn duim en hand gaan om haar pols en handje heen. Zó kan ze never nooit niet vallen en door m’n handen glippen.

Naast Saartje een gigantische grote vent … dan verwacht je toch ook eigenlijk wel een circusact

Weer loopt er iemand voorbij. Wéér zie ik ze kijken vanuit hun ooghoek. Iemand kijkt naar Saar en ziet dat er ‘iets’ is met haar. Nog een seconde langer kijken. Mijn wenkbrauwen gaan langzaam naar standje boos. ‘Er is iets anders, maar ik zie niet wat.’ Ik zie het ze denken. Nog twee seconden langer. Dit wordt gênant… Maar daar is de lach, een glimlach. En ik zie nu waarom ze lachen! Ze denken: ‘Ahw, wat schattig, wat een lief meisje!’ En ze hebben gelijk, neem het ze eens kwalijk, dat ze langer kijken. Ik had hetzelfde gedaan.

Circusact

En dan zien ze mij. Naast Saartje een gigantische grote vent. Ik kan het wel ontkennen, maar dan verwacht je toch ook eigenlijk wel een circusact, met zo’n contrast! En ik merk bij mezelf dat ík een vooroordeel heb over mensen die voorbij lopen. Namelijk dat zij een vooroordeel hebben.

Stephan column 8

We hebben allemaal wel wat! We hebben plussen en minnen. Ikzelf ben ook opvallend en alles behalve standaard. Maar ik voel me zeker van mezelf! Van mijn postuur moet ik het niet hebben, zeg maar. Fuck it! Zeker weten dat Saar zich gaat redden in deze wereld.

Klein, maar zoveel meer…

Lees hier Stephan’s vorige columns terug. En dit is hoe het allemaal begon: het verhaal van Stephan en Saartje.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt.

Reageer op artikel:
Stephan: ‘Ik zie áltijd mensen kijken, ze kijken langer dan noodzakelijk’
Sluiten