Stephan: ‘Maar, hallo?! Ik heb toch een ‘mensje’ op de wereld gezet?’

Column #7 Grijze haren

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

‘Voor je het weet ben je de dertig gepasseerd’ hoorden we vroeger. Met jeugdvrienden fantaseerden we in die tijd over ‘hoe onze kinderen samen zouden gaan opgroeien’. Ze zouden op dezelfde school gaan en op dezelfde plekken spelen. In de voetstappen van pa. We riepen: ‘wat gaat het toch hard, zo richting de dertig’. Een cliché, dat is waar, maar wel het enige dat klopt!

En plots ben ik ineens die dertig ruim gepasseerd. Een paar jeugdvrienden, die ik zo nu en dan spreek, hebben al kinderen.

Welk kindje nou bij wie hoorde…? Joost mag het weten

Voor de rest is álles anders gegaan, anders dan ik me ooit had voorgesteld. Ik weet nog nét wat namen van de geboortekaartjes die (op gedrukt extra mooi, dik papier) op de mat vielen. Maar welk kindje nou ook alweer bij wie hoorde…? Joost mag het weten. Het is echt geen desinteresse hoor! Het loopt gewoon zo. Vrienden waar ik vroeger alle geheimen en avonturen mee deelde, hebben inmiddels allang een eigen leven. En andersom uiteraard net zo.

Normaalste zaak

Als kind had ik me altijd voorgesteld, dat als ik een kind zou krijgen, ik het van de daken zou schreeuwen. Dan zou iedereen het weten! Maar ook hier vielen de reacties op het heuglijke nieuws, dat mijn firstborn op aarde was gekomen, bijzonder tegen. En al helemaal bij mijn inmiddels 3e graads vriendengroep van vroeger. Natuurlijk, directe naasten komen langs en zijn betrokken. Op Facebook krijg je wel reacties. Maar uiteindelijk: No one cares! Het kan andere mensen eigenlijk niet zo heel veel schelen dat je een kind hebt. Het is voor iedereen eigenlijk maar de normaalste zaak van de wereld, dat je je voortplant. Toch is het opmerkelijk, dat zoiets ingrijpends voor jou, zo weinig indruk maakt op anderen. Maar, hallo?! Ik heb toch een ‘mensje’ op de wereld gezet?

Saar, het leven gaat zo snel… Ach, laat ook maar

Het leven gaat voorbij, voor je het door hebt, ben je die man waar je ooit over fantaseerde al lang voorbij. Dat ik inmiddels grijze haren heb gekregen is bijzaak. Hoe dan ook, ik realiseer me: ‘ik ben niet jong meer’. Voor ik het weet, is het Saar die met een vriendin praat over de toekomst en haar eigen kroost. En in gedachte stel ik me voor dat ik net zo jong ben als Saartje die voor het eerst fantaseert met vriendinnen over haar eigen toekomstige kinderen. Ik hoor ze aan en sta op het punt om het gesprek te onderbreken en wil haar vertellen: “Saar, het leven gaat zo snel..”. Ach, laat ook maar. Laat haar daar zelf maar achterkomen, denk ik. Voor ze ‘t weet is ze zelf grijs en schrijft een verhaaltje over haar eigen kleine kleinkinderen.

Lees hier Stephan’s vorige columns terug. En dit is hoe het allemaal begon: het verhaal van Stephan en Saartje.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt.