Stephan: ‘Mooi, gek, lief kindje. Ik wou dat ik je altijd bij me kon hebben’

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Allerliefste Saartje,

Vandaag schrijf ik je weer een brief. Je was afgelopen weekend bij me. Inmiddels ben je al weer een paar daagjes bij je moeder en ga je ‘gewoon naar school’. Elke keer als ik thuis kom en ik je schoentjes zie staan, krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Dan denk ik aan ieder stapje die je ermee hebt gezet. En als ik ga slapen en mijn bed in stap dan zie ik jouw kastje met al je kleertjes. Misschien niet zo netjes opgevouwen, zoals alleen een moeder dat kan. Maar ik heb m’n best gedaan. Dan zie ik de schatkist vol met sprookjes die ik je voorlees. Dan mag je altijd even in mijn bed liggen en kom ik naast je zitten.

‘Je bent mijn geschenk uit de hemel’

Sprookje

Je leunt op mijn schoot en kijkt met me mee naar de plaatjes. En soms dan kijk je naar mij. Dan mag ik je meenemen, naar een andere wereld. Saar, ik voel me zo vereerd dat ik jouw vader mag zijn. De dag samen doorbrengen met jou is als een sprookje voor mij. Je was en bent mijn grootste verrassing in mijn leven. Je bent mijn geschenk uit de hemel. Er zou geen beter kindje bij mij passen als vader. Het doet me veel dat ik samen met jou, jouw jeugd samen mag beleven. Dat neemt me mee in het kind-zijn.

Je geeft me onbewust zoveel mee. Als ik op kantoor zit en een probleem moet oplossen, dan dwaal ik tijdens dat proces af en stel ik me letterlijk voor hoe jij het zou oplossen. En dan bedenk ik me dat ik de dingen van dat moment veel te serieus nam. Dan krijg ik een glimlach, kracht en energie en is dat probleem ineens geen probleem meer. Ik wil je letterlijk bedanken voor de vreugde die je me schenkt in mijn leven.

‘Jij leert mij hoe ik mezelf weer kan vinden als ik mezelf kwijt ben’

Schoentjes

Mooi, gek, lief kindje. Ik wou dat ik je altijd bij me kon hebben. Door jou realiseer ik wat de essentie is van het leven, voor mij. Dat alles draait om wie je bent, je zo min mogelijk moet laten leiden door onzekerheid en angst. Dat de meeste dingen wel vanzelf gaan. Je soms die eeuwige drang naar controle moet laten varen. Dat je soms even met je ogen dicht moet denken aan de mooie, kleine dingetjes. Jij maakt mij gelukkig door wie je bent. En jij leert mij hoe ik mezelf weer kan vinden als ik mezelf kwijt ben. En ondanks al die dingen die maar moeten, in het niet vallen bij de dingen die mogen. Dat de de dingen die niet (meer) kunnen, niet meer hoeven. Ik zie je schoentjes staan. Ik zet ze recht. Voor als je weer komt. Zodat je weet dat ik het fijn vind dat je er weer bent. Dat je altijd welkom bent bij mij. Ik zie je schoentjes staan en ik realiseer ineens dat ik een vader ben. Dat ik nog steeds moet wennen aan die titel en die rol. Lieve Saar, je bent mijn allerliefste daadje, mijn zaadje, mijn maatje. Jij bent mij zo lief.

Elke week schrijft en vertelt acteur, kunstschilder en vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.