Stephan: ‘Ik moest even slikken. Er zat er een bij die me deed denken aan een martelstoel uit dr. Frankenstein’

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Column #26 Nu even niet

Frans de Boef is in town. Hij moet bijna weer van stal worden gehaald. Oftewel: ikzelf. Mijn hoofd zit vol. Ineens zit je midden in de pre-productie van een kinderserie. Het is weer bijna Sinterklaas. Scenario’s schrijven, locaties spotten, crew bij elkaar zien te krijgen. Maar vooral audities voorbereiden voor de kind-hoofdrollen. Ik kan als volwassen man moeilijk de straat op en roepen dat ik kinderen tussen de 6 en 8 jaar zoek. En Saar? Kan Saar al echt een rol spelen, of is ze nog echt te jong? Wel gaaf, misschien ontdek ik nieuw wel een talent. Mijn hoofd loopt over, zoveel te doen.

‘Ik zeg eerlijk dat het niet uitkomt’

Meer met mezelf bezig

De twee weken zijn nu alweer om. Niet dat ik geen zin heb om Saar te zien, want ik leg alles voor haar opzij voor haar als het moet. Maar nu, ik zeg eerlijk dat het gewoon niet uitkomt. En ik schaam me er een beetje voor. De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen. Moet nog zoveel doen en ik heb geen tijd. Even een moment van bezinning. Veel te doen hebben, wil niet zeggen dat je haast moet hebben, zeg ik tegen mezelf. Nu moet ik even alles uitzetten in mijn hoofd en ik zie alleen Saar voor me, die bij mij wil zijn. En nu pas krijg ik zin in het weekend. Nu weet ik weer waarvoor ik het ook al weer allemaal doe. En toch is het een wereld van verschil, of je fulltime ouder bent of om het weekend je kindje bij je hebben is toch compleet anders. Maar ik moet mezelf nu toch wel toespreken dat ik het mezelf niet kwalijk moet nemen dat ik afgelopen periode meer met mezelf en mijn werk bezig ben geweest.

‘Ik moest wel even slikken, ’t lijkt wel een soort martelstoel’

Te klein voor ‘gewone stoeltjes’

En heb Saar in deze fase iets minder gemist dan ik normaal doe. Dat maakt me nog geen slecht mens? Ze is altijd aanwezig in mijn hart. Best gek. Ik begin toch steeds meer te wennen aan alles. De tijd gaat echt snel. Zoveel sneller dan je jezelf altijd maar aanpraat. Oh ja, ik moet nog een mail schrijven over een aangepaste stoel. We kregen een aantal voorbeelden van stoelen opgestuurd. Ik moest wel even slikken. Er zat een stoel bij, die me eerder deed denken aan een martelstoel uit een aflevering van dokter Frankenstein. Saar is echt te klein voor ‘gewone stoeltjes’ in de klas.

‘En papa mag haar regisseren’

Een rolletje voor Saar

Nu zit ze op haar knietjes en loopt ze te draaikonten om een beetje comfortabel aan tafel te kunnen werken. Maar de stoelen die worden aangeboden lijken mij ‘te aangepast’. Ik wil dat aanpassingen voor Saar zo min mogelijk opvallen, ook voor de andere leerlingen. Nu kan ik nog een uurtje werken, voordat ze komt. En ik kan niet wachten. Ik denk dat ik toch maar een rolletje voor Saartje erin ga schrijven, dan is ze langer bij me. En zo kan Saar alvast wennen aan het leven van een ware actrice. En papa mag haar regisseren. Wat is het leven toch mooi!

Elke week schrijft en vertelt acteur, kunstschilder en vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.

Meer leuke content? Like ons op Facebook