Stephan: ‘Papa, sneppuhtje maken? Goed idee!’

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Column 18 Een ‘gewone’ dag

En wéér wordt ik overweldigd, door dat kleine meisje die op me afrent en overenthousiast in mijn armen springt. ‘Papa, ik kom bij jou logeren!’ ‘Wat gezellig, mijn kleine liefde!’ We gaan aan tafel zitten en ik geef haar een opwindbare ballerina cadeau. De 4+ op de verpakking had me overgehaald haar aan te schaffen en danst vanaf nu vrolijk bij ons. Ik schuif aan achter de oude piano van mijn vader. Het instrument herinnert me eraan hoe hij er op speelde. Dat hij er was. Hoe zijn vingers over de toetsen swingde, als hij blij was, of verdrietig. Hij deelde zijn ziel met dit instrument van hout en ivoor. Hij kweelde wat half zuivere noten en keek me dan lachend aan. Het zijn dat soort zaterdagochtenden, die me doen verlangen naar een Haags vroegâh, met jazz en croissantjes.

mijn handen twijfelen en zoeken de mineur op

Onbetaalbare momenten, verstopt ergens achterin mijn hoofd en hart. En nu zit ik er achter. Die piano. Ik weet niet of ik er blij, trots, emotioneel of verdrietig en depressief van moet worden. Moet ik mezelf dan prijzen, dat deze piano, die zoveel voor me betekent, via omwegen van liefde en verdriet, voor mijn neus belande? Ik kan er een vrolijk deuntje uit krijgen, maar mijn handen twijfelen en zoeken de mineur op. Geef ik er aan toe? Of moet ik mezelf toespreken en motiveren sterk te zijn en die glimlach oproepen. Een glimlach bedekt met tranen. Is dat wel echt een lach? Het is niet aan ons om te kiezen voor fijn of pijn. Het overkomt ons allemaal. Het maakt de mens een mens. Ik geloof dat ik het meest gelukkig ben, als ik zo min mogelijk hoef te strijden en me er maar gewoon bij neerleg.

Papa sneppuhtjet make?

Saar zit naast me en slaat vrolijk en nietsvermoedend op de toetsen rechts van mij. Ik schrik wakker uit gedachten. Zal zij ooit aanschuiven achter dit zwarte meubel en denken aan dit moment? Zal zij mijn handen voor zich zien, zoals ik die van mijn vader nu voor mij zie? En ik bedenk me opeens hoe gek het eigenlijk is, dat je iets meemaakt als kind en het op dat moment als normaal beschouwd. Een gewoon dagelijks moment, met je vader. Op een dag zal zij terugdenken aan een van onze momenten samen, zoals ik nu stilsta bij een gewone dag van toen. Zo gewoon blijkt dat nu helemaal niet meer te zijn. Het is vandaag, die -díé dag toen, zo bijzonder maakt en ik hier nu met Saar zo zit. Over tot de orde van de dag. ‘Papa sneppuhtje maken?’ Ja, schatje! Goed idee.

Selfiestand

Even later poseren we voor de camera op selfiestand en zitten we daar met konijnenoren en hondensnuiten op ons gezicht. We lachen naar elkaar. En dan is het bijna bedtijd. In de zomermaanden grazen schaapjes rond de kerk, voor onze deur. We lopen er heen en ik zet Saar op het muurtje. We turen naar de wandelende witte wol. Ik zie voor me hoe moeder schaap en haar lammetje zitten te snapchatten, met mensenneuzen en wenkbrauwen op hun wollige gezicht. Slaap lekker schaapjes! Mhééé! Wat een rijkdom, al die ‘gewone dingen.’

Elke week schrijft en vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.