Stephan: ‘Saartje is er. Een klein sprookjesachtig vuurtje, om nooit meer te kunnen doven’

Muriel Oonincx 9 mei 2017 Columns

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Een kleine tien jaar geleden, toen ik 26 was, speelde ik in de serie “De Hoofdprijs” een vader van twee kinderen in een puberleeftijd. Blijkbaar was mijn personage er vroeg bij. Ik kon me daar niks bij voorstellen. Ik deed wat ik wilde, kon gaan en staan waar ik wilde en niemand die ik iets hoefde uit te leggen. Wat had ik dan wel niet allemaal moeten missen?

Trouwen en kinderen

Wat kinderen betreft en de keren dat ik er over nadacht ze zelf te willen, heb ik altijd een dubbel gevoel gehad. Als kind zag ik mezelf wel als een vader. Een man die zou gaan trouwen en dan wilde ik wel 3 kinderen. Twee jongens en een meisje. Denk een beetje de standaard wens, het bekende cliché huisje-boompje-beestje. Hoewel ik als jonge man, daar toch steeds anders over ging denken. Ik begon immers aan een acteurs carrière. Lange dagen, korte nachten. Van de filmset naar theater en weer terug. Ik speelde tientallen rollen en stapte vier keer per week.

Ik ging alle feestjes af. Seks en Rock ‘n Roll, maar zonder de drugs…

Ik was enorm vrij. Een vrije jongen, zoals we dat in Den Haag noemen. Ik reed motor, woonde dichtbij het strand en ging alle feestjes af. Het was een periode van seks & Rock ’n Roll, maar zonder de drugs. Die vrijheid was mij alles waard. Ik vond het heerlijk om geen verantwoordelijkheid te hebben, of iets te moeten. Ik dacht dat, als ik eenmaal kinderen zou hebben, daar wel een einde aan zou komen. Het tegendeel is waar. Je vrijheid is je lief, zolang je niets beters hebt waarvoor je leeft.

Wennen aan het idee

Iets beters om voor te leven, wat is dat dan? Ik geef toe dat ik, toen ik aan het idee begon te wennen dat ik vader ben, vaak genoeg bang ben geweest. Bang om mezelf, mijn vrijheid kwijt te raken. Ik durf inmiddels wel te zeggen, dat Saar het beste is wat mij is overkomen. Wat is dan vrijheid, om niets te hoeven, waard als je het diepste van je ziel kunt aanraken en je compleet voelt wanneer je je kindje kunt aankijken en het naar je lacht? Die ervaring is alle vrijheid waard.

Ik moet veel meer, hoef veel minder en ben toch dichter tot mezelf gekomen

Maar het gekke is, dat je je dat pas kunt voorstellen, als je zelf een kindje hebt! Juist de verantwoordelijkheid die het met zich meebrengt en de discipline die je nodig hebt om een kindje te gaan opvoeden hebben me rustiger gemaakt. Rustiger in mijn hoofd. Ik moet veel meer, maar ik hoef veel minder. En toch ben ik veel dichter tot mezelf gekomen.

Alles lichter

Ik heb nog steeds dagen dat ik niks hoef. Vroeger zou ik tot 12 uur in m’n nest hebben kunnen liggen rotten. Tegenwoordig sta ik vroeg op en vind ik het prettig mezelf nuttig te maken. Ook als het niet hoeft. En daardoor is gek genoeg alles een beetje lichter geworden. Makkelijker. Ik ben sneller tevreden en geniet dus meer van de kleine dingetjes van het leven. Ik kan me inmiddels niet meer voorstellen hoe het is om niet een vader te zijn. En dan bedoel ik niet, dat ik elke dag, de hele dag- loop op te voeden. Vader zijn, ben je in je hart. Het lijkt wel alsof er een lichtje schijnt in mijn hart, sinds Saartje er is in mijn leven. Een klein sprookjesachtig vuurtje, om nooit meer te kunnen doven. Vrijheid op zichzelf is niks waard. Wat heb je aan vrijheid, als je het niet kunt delen met diegene, waar je van houdt?

Lees hier Stephan’s vorige columns terug. En dit is hoe het allemaal begon: het verhaal van Stephan en Saartje.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt.

Reageer op artikel:
Stephan: ‘Saartje is er. Een klein sprookjesachtig vuurtje, om nooit meer te kunnen doven’
Sluiten