Stephan: ‘Van al het toeval en geluk, kwam dit ongelooflijke verhaal ook nog voorbij’

Column #12 Saar en Saar

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Haagse ooievaar

Op een zomerdag in 2013 kwam een Haagse ooievaar aangevlogen met een bericht voor ‘papa’ Stephan Evenblij. Ik vroeg of hij niet helemaal lekker was. ‘Nee, meneer’, zei hij. ‘Ik doe ook maar m’n werk. U heeft echt een dochter, een heel bijzondere!’ Hij schudde me de hand en ik dacht: ‘Ja, het zal wel’. Vanaf dat moment kwamen er wonderen binnenstromen in mijn leven. Van alle dochters die je kunt krijgen, heb ik de mooiste, liefste, gekste en meest bijzondere. En de kleinste. Of toch niet?

Roze wolk

Van alle kinderen die per jaar in Nederland geboren worden, heeft één procent achondroplasie. Een groeistoornis en de meest voorkomende vorm van dwerggroei. In de eerste weken leefde ik uiteraard op een roze wolk. Ook in mijn dagelijkse leven, waar ik Saartje niet altijd bij me had, was ze aanwezig in mijn hoofd.

Zoveel mogelijk leren

Op een dag in de supermarkt sta ik in de rij te wachten achter een moeder met een blond kindje en denk ik: ‘Het is net Saar.’ Een andere kassa ging open en sloot aan bij de kortere rij. Ik keek nogmaals naar het blonde kindje en dacht: ‘Zie ik dit nou goed?’ Ik had me net enorm verdiept in dwerggroei, kleine mensen, en had net een documentaire gekeken over ‘kleine Julia’. Is dit mooie, blonde meisje nu ook klein? Ik wilde niet te lang kijken en rekende af. Eenmaal buiten dacht ik: ‘Ik moet het vragen! Hoe gênant ook, ik moet zoveel mogelijk leren en vragen.’ Buiten de supermarkt stond ik nonchalant tegen een paaltje te wachten, tot moeder en dochter naar buiten zouden komen.

Ineens sprak de moeder ook over ‘Saartje’. De spraakverwarring werd bijna onplezierig

De hoofdstad van een of ander sprookjesland

Ik voelde me een verkoper van het straatnieuws, maar deed toch een stap hun richting op. ‘Mag ik je wat vragen?’ ‘Ja, natuurlijk’, zei de moeder van het meisje. En ik vroeg het recht op de vrouw af: ‘Heeft jouw dochter misschien achondroplasie?’ Achondroplasie, wat een woord. Stel ze heeft het niet, wat heb ik dan nu gezegd? Beledig ik haar dan misschien? Achondroplasie. Waarom zei ik niet iets anders? Het lijkt wel de hoofdstad van een of ander sprookjesland. ‘Ja’, zei ze verbaasd, met een blik van ‘hoe ken jij zulke moeilijke woorden?’ ‘Waarom wil je dat weten?’, vroeg de moeder. ‘Nou, het zit zo, ik heb namelijk zelf net onverwacht een dochter gekregen…’ Goed bezig, Evenblij, dacht ik meteen toen ik dat zei. Heb je enig idee hoe dat kan overkomen? ‘Ik heb net namelijk zelf onverwacht een dochter gekregen’. Niemand krijgt onverwacht een dochter behalve jij, dacht ik.

Spraakverwarring

Ze glimlachte. Vanaf dat moment was het helemaal niet ongemakkelijk meer. Niet iedereen kent het woord achondroplasie en ze begreep dat ik weet wat het is. Ik vertelde in het kort mijn verhaal en sprak over Saartje. Haar dochter was ongeveer een jaar ouder dan Saar, zei ze. En ineens sprak de moeder ook over ‘Saartje’. De spraakverwarring werd bijna onplezierig. Ik dacht wat nou, Saartje is hier geboren in Voorburg en gaat naar specialisten in Utrecht. Van de 1 procent kleine mensen met dwerggroei die per jaar in Nederland geboren worden, heet dit kleine blonde meisje, dat aan het einde van onze straat woont, óók Saartje.

‘Ik zei het toch?’

Van al het toeval en geluk wat mijn leven in stroomde, kwam dit ongelooflijke verhaal ook nog voorbij. Saartje en Saartje. Over een jaar of 10 zullen ze samen over straat lopen. Ze zullen opvallen en mensen zullen hun nek verdraaien als ze deze twee dames voorbij zien komen. Gaan jullie maar een keer samen op reis, meisjes. En tijdens jullie gesprekken gevuld met ‘heb jij dat ook?’, zullen jullie erachter komen dat het niet normaal is om bijzonder te zijn. Ik kijk naar boven. Daar vliegt ‘ie weer, die Haagse ooievaar. ‘Hee’, zeg ik, en hij kijkt naar beneden en roept: ‘Ik zei het toch!?’ Bedankt man!

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.

Meer leuke content? Like ons op Facebook