Redactie
Redactie Uncategorized 5 okt 2017

Waarom mijn dochter van mij niet stil hoeft te zitten

Vanaf het moment waarop de dochter van Famme’s Inge kan kruipen, deed ze dat vol overgave. Toen kruipen overging in lopen, was de stap naar rennen snel gemaakt. Vanaf dat moment was het hek van de dam. Stilzitten is er niet meer bij.

‘Wat een lekker druk dingetje,’ zeggen mensen vaak tegen me. Klopt, mijn dochter (3-en-een-beetje) ontbreekt het niet aan energie. Als ik soms moeders hoor zeggen dat hun kind zo moe was na een dag op de opvang/verjaardagspartijtje/iets anders uitputtends, kijk ik nog even naar mijn kind: ook na een dag op de opvang, twee verjaardagspartijtjes en iets anders uitputtends staat ze nog steeds vol in de aan-stand. ‘Mama, wat gaan we nu doen?’

Vaarwel middagslaapje

Haar middagslaapje zei ze vaarwel toen ze amper twee was, tot lichte irritatie van haar ouders. Want een kind dat zoveel energie heeft, eist zo ongeveer het dubbele aan energie op. Op een bescheiden (en kortdurend) inkakmoment aan het eind van de dag na, kan onze dochter haar high energy trip vanaf zeven uur ‘s morgens tot zeven uur ‘s avonds bovengemiddeld goed volhouden. Non-stop, ja.

Toen ze ongeveer acht maanden was, deed ik mee aan een soort moeder-kind-yoga-gym-klasje. Daar viel het de juf in kwestie ook op dat mijn dochter wel erg beweeglijk was. Als zij een oefening voordeed of tussen de bedrijven door iets vertelde, bleef mijn dochter niet netjes afwachten of bij mama op schoot zitten, zoals de andere kindjes. Integendeel, mijn dochter ploegde in die tijd de halve gymzaal door, op zoek naar vertier, beweging, naar wat dan ook. ‘Daar moet je wat aan doen,’ sprak de juf in kwestie mij vermanend toe. ‘Ooit zal ze in een klas stil moeten leren zitten, en als je dat niet nu al begint te trainen, kan ze het daar nog wel eens knap lastig mee krijgen.’

Ontdekkingstocht versus stilzitten: 1-0

Had ik al gezegd Ik dat mijn dochter toen acht maanden was? Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht mijn nieuwsgierige dochter in haar ontdekkingstocht te remmen. Natuurlijk zorgde ik ervoor dat ze de lol van andere kinderen niet vergalde of ze überhaupt irriteerde, maar verder zag ik het niet zo somber in als zij. Mijn dochter zat nou eenmaal niet graag stil; er was veel te veel te ontdekken.

Inmiddels zijn we ruim 2,5 jaar verder en is de dochter nog steeds het liefst in beweging, op zoek naar van alles. Zit ze dan helemaal nooit stil? Natuurlijk wel. Vandaag de dag hebben we uiteraard een aantal zaken gevonden waardoor ze met liefde een tijdje (variërend van een minuut tot een half uur) stilzit: lekker eten, een puzzel (true story), als papa voorleest en de moeder der stilzitters: een aflevering van Peppa Pig.

Helaas, geen museumbezoek

Op de paar momenten waarop het niet anders kan na, hoor je mij zelden ‘zit stil!’ zeggen tegen mijn dochter. Om de doodeenvoudige reden dat ik denk dat je vooral niet moet proberen de energie en bewegingsdrang van een kind te beteugelen. Omdat het volgens mij a) weinig effect heeft en b) vooral contraproductief werkt. Met als enige gevolg dat we vooralsnog niet naar plekken gaan waar hoog-energiek gedrag niet per se wenselijk is. Gelukkig is ze niet bovengemiddeld geïnteresseerd in de Nachtwacht of de beeldentuin van het Kröller-Müllermuseum.

Liever dan haar manen tot stilzitten geef ik mijn dochter vooral de ruimte om heel veel te bewegen. Rennen, steppen, fietsen, springen, schommelen, hinkelen, trampolinespringen. Het liefst buiten, als dat niet kan, binnen. Hier in huis mag binnen gefietst worden en op banken en bedden gesprongen worden (zonder schoenen, dat dan weer wel). Zodat nagenoeg alle energie eruit is als ze ‘s avonds gaat slapen. Het moment waarop ze, ein-de-lijk, moe is.

Bommetje waiting to explode

Ik zie namelijk wat het met haar doet als ze haar energie niet kwijt kan: ze wordt een in de kiem gesmoord bommetje dat niet al te lang daarna om een of andere reden alsnog ontploft. Ook al vermoeden sommige mensen dat ik daarmee mijn kind onherroepelijke schade aanricht: ze hoeft van mij nu nog niet stil te zitten. Met als kanttekening dat er uiteraard bepaalde plekken en situaties zijn waar je je moet gedragen. En geloof het of niet: dat kan ze heus wel.

Ik weet vrij aardig hoe het werkt, omdat ik zelf net zo’n bovengemiddeld beweeglijk type ben. Ik hou niet van stempels plakken, dus dat doe ik ook niet. Maar ik weet des te beter hoe belangrijk het is om ervoor te zorgen dat mijn dochter volop kan ontladen en, daardoor, ontspannen. Hoe dat straks gaat als ze in de klas moet stilzitten? Dat zien we tegen die tijd wel weer. Gelukkig wonen we vlakbij een park, dan kan ze voordat de schoolbel gaat alvast een half uurtje rennen. Samen met d’r moeder.

Nóg een reden waarom stilzitten (op school) niet per se gewenst is: kinderen die in beweging zijn, leren veel beter

Reageer op artikel:
Waarom mijn dochter van mij niet stil hoeft te zitten
Sluiten