Stop met vragen of ik voor een (bonus) meisje ga!

Persoonlijk

Als je aan Famme’s Muriel doorgaans iets vraagt, maakt niet uit wat, krijg je door de boot genomen altijd een antwoord. Een nieuwsgierige journalist vindt niet snel iets te gek. Maar hier heeft ze het nu echt helemaal mee gehad!

Drie heerlijke kinderen heb ik gekregen en elke dag nog sta ik ergens wel een keer stil bij deze rijkdom. Het ging allemaal vrij gemakkelijk en zonder al te grote kleerscheuren. Ik kreeg mijn drie mannen snel achter elkaar, in een tijdsbestek van iets meer dan drie jaar. Nummer 1 inmiddels ruim zeven jaar geleden. ‘Een jongen! De start van een koningskoppel,’ riep een buurman die op kraamvisite langskwam. Daarmee toch insinuerend dat het hierna een meisje zou moeten worden. En iets wat klonk als de heilige graal.

of ik de volgende keer voor een bonus meisje zou gaan…

Krap twee jaar later diende nummer 2 zich aan. Weer een ventje. Krap bekomen van mijn verlofperiode en al wandelend met mijn baby en peuter in ons dorp vroegen diverse bekenden en ook volslagen vreemden op straat of ik de volgende keer voor een (bonus) meisje zou gaan. Ja, echt het woord ‘bonus’ werd er geroepen. En 16 maanden later werd nummer 3 geboren na een roerige zwangerschap. Het aantal keren dat ik gehoord heb dat ik nu vast hoopte op een meisje zijn ontelbaar. Alsof hij wilde aantonen dat er een man der mannen geboren zou worden beviel ik binnen drie uur van een vier kilo wegende reus. Onmiskenbaar een vent!

Mijn gouden trio: vlnr nr drie, één en twee…

‘Goh, ik had eigenlijk wel een meisje verwacht’ zei een collega na nummer 3, goed bedoelend hoor, want ze kopte er gelijk achteraan ‘jouw leven loopt altijd precies volgens het boekje en ik dacht dat je na twee jongens wel het gedroomde meisje zou krijgen’. Toen kon ik het nog wel hebben, zo blij was ik met mijn drie gezonde jongens, maar gaandeweg is de veelgestelde vraag of ik nog voor een meisje ga, me enorm gaan tegenstaan.

Want de werkelijkheid is dat ik mezelf altijd als moeder van een dochter voor me zag. Een mini-me, met net zulke lang haren als ikzelf vroeger had. Waarmee ik uren zou kunnen gaan tutten en shoppen. Dus elke keer als ik die vraag krijg voel ik even die leegte van het niet hebben van een meisje (ooit schreef ik een verrassende column over het krijgen van een meisje). En gelijk erachteraan voel ik een steek richting mijn zoons, vooral mijn derde. Alsof hij eigenlijk een meisje had moeten zijn. En dat is het allerlaatste wat ik wil. Hij is mijn gouden mannetje, net als de andere twee. Heeft een uniek karakter en is niet een kopie van zijn broers, maar een vent met een wil waar je u tegen zegt. Geen kwestie dat hij niet geboren zou worden.

voor alle vrouwen die het krijgen van een kind niet zomaar gegeven is

Nog even terug naar die leegte. Hoe relatief is die leegte als mijn vriendin Maartje me huilend opbelt om te vertellen dat haar IVF-poging mislukt is. Hoe schrijnend is het als mijn man en ik op weekend zijn met het leukste stel ter wereld dat dolgraag een kindje wil, maar ook poging na poging hun droom misschien wel onvervuld ziet. En toch elke keer alles willen weten over onze mannen en met cadeautjes bij ons langskomen. Elke keer weer. Of vriendin Claire die een tweeling adopteerde omdat ze zelf niet zwanger kon raken. Twee geweldige jongetjes heeft ze en de boodschap in deze is dat je het niet voor het kiezen hebt. De wereld lijkt steeds meer maakbaar, maar een zwangerschap en de keuze in geslacht laat zich niet zomaar vormen.

Dus voor mijn jongens die geen meisjes zijn, voor alle vrouwen die het krijgen van een kind niet zomaar gegeven is en op de laatste plaats voor mezelf en het missen van een meisje: stop alsjeblieft met vragen of ik voor een meisje ga.

Herken jij jezelf in het verhaal van Muriel? Deel het op onze Facebook-pagina >