‘Dit gebeurde er toen ik mijn telefoon een week lang niet gebruikte bij mijn kinderen’

Moeder Suzanne deelt haar dagboek

Kids

We kunnen natuurlijk uren naar die onschuldige snoetjes van onze kinderen staren, maar heel eerlijk: veel ouders staren toch vooral veel naar hun telefoon. Moeder en schrijver Suzanne Zuckerman besloot het daarom een week lang over een andere boeg te gooien. 

Gedragsproblemen

Suzanne legde haar telefoon in de buurt van haar kinderen een week aan de kant. Uit onderzoek blijkt dat ouders die zich tijdens het spelen met hun kinderen laten afleiden door hun telefoon vaker kinderen hebben met gedragsproblemen. Suzanne beperkte alleen haar eigen telefoongebruik; ze liet haar kinderen wel nog af en toe spelen op een iPad. En vooruit: als de kinderen even niet in de buurt waren, stond ze zichzelf toe op de wc wat appjes te checken.

Dag 1: Gemiste verbintenissen

‘Ons experiment begon toen ik op zondagochtend voor zonsopgang mijn telefoon uit de knuisten van mijn driejarige moest bevrijden. Ze weet mijn toegangscode niet, maar was al wel selfies aan het maken en stond op het punt het alarmnummer te bellen. Ik trok mijn telefoon uit haar handen en stopte hem in mijn rugtas.

Die middag kwam ons buurmeisje met haar spelen. Toen ik een uur later stiekem op m’n telefoon keek zag ik vier berichtjes van haar moeder. 1) Is het oké als ze langskomt? 2) Kan ik alsjeblieft zeggen of ze veilig is aangekomen? 3) Is alles oké? 4) Is alles oké daar???

Dag 3: Welke babymonitor?

Ik nam mijn kind mee naar een speeldate terwijl mijn peuter thuis een dutje deed met mijn man. Ik had de mazzel dat onze lieve huishoudelijke hulp er ook was. In plaats van iedere twee minuten de Nest-app te checken, liet ik mijn telefoon de hele tijd in m’n tas en feliciteerde ik mezelf dat ik zo in het nu leefde.

Toen op de terugweg mijn zoon in een stripboek verdiept zat, keek ik stiekem op m’n telefoon. Ik zag vijf berichtjes van onze hulp dat mijn dochter een kwartier lang ‘mama’ roepend lag te huilen in haar wiegje terwijl mijn onoplettende man lag te tukken. Dat was een geniepige reminder hoe afhankelijk ik ben van mijn telefoon als baby monitor, wekker en algeheel vangnet.

Dag 5: Minder scrollen = minder schreeuwen

Wanneer ik een pauze nodig heb van de chaos die kleine kinderen met zich meebrengen, vlucht ik in mijn telefoon. Ik merk dat mijn brein het moeilijk vindt om een vraag mijn zoon over het planetenstelsel belangrijker te vinden dan een bestellingsupdate van Amazon. Wat er ook op dat glimmende scherm verschijnt, voelt vaak belangrijker dan dat wat er voor me afspeelt.

Steeds als je scherm oplicht, maak je dopamine aan. Dat werkt compulsief telefoongebruik in de hand en kan leiden tot concentratieproblemen, vermoeidheid en lichtgeraaktheid als je je telefoon niet in de buurt hebt. Heeft mijn telefoon een negatieve impact op mijn moederschap? Mijn zoon denkt van wel. ‘Soms als we iets niet doen wat niet mag, zoals in ons blootje op de meubels springen, zie je het niet omdat je op je telefoon kijkt. Als je tien minuten later wel kijkt, word je HEEL boos.’

Die avond was er nul geschreeuw. Telefoonvrije moeder is aan de winnende hand.

Dag 6: Oude gewoontes zijn moeilijk af te leren

De volgende dag waren we tot mijn grote verbazing te vroeg op school. Terwijl zij naar buiten staarde, probeerde ik snel even mijn werkmail te lezen. In die drie minuten had ze haar winterlaarzen, sokken en muts uit- en afgetrokken. Tegen de tijd dat ik haar weer had aangekleed, waren we tien minuten te laat.

Na het avondeten hielp ik mijn zoon met z’n huiswerk. Alleen wij samen aan de keukentafel, potloden in de hand, geen technologie in het zicht. Meer analoog dan dit werd het niet. Zijn opdracht was de letter ‘i’ in hoofd- en normale letters te schrijven en een object te tekenen dat begint met de letter ‘i’. Ik opperde iglo en ijs. Hij zat, dacht even na en toen zag ik zijn eureka-moment verschijnen.

‘Ik weet het al!’, zei hij. ‘iPhone.’

 

Pure Wow