Terrible two’s? Hier de ultieme tip om toch te blijven lachen

Zelluf doen!

Kids

Wat is dat toch met kinderen die twee zijn? ‘The terrible two’s’ wordt het lieflijk genoemd. Was het maar terrible. Het is veel meer dan dat. Het is Terror. Het is Tergend. Het is Tot op het bot irritant. Maar lieve moeders, er is een truc! Lees hier hoe je ervoor zorgt dat je toch blijft lachen.

Hij is twee.
Hij is twee en hij denkt dat hij tweeëndertig is.
Hij denkt dat de wereld zijn schildersdoek is en dat hij de kwast in handen heeft.
Hij denkt dat hij alles kan en alles mag.
Ik denk van niet.
En dus ben ik een stoute mama. Moet ik weg. (‘Ga maar even weg mama’) en krijg ik per dag een bal, een autootje, een lepel, een boek en zijn schoenen naar mijn hoofd. Soms iets minder, meestal meer.

Kouvanjou

Dat begint al in de ochtend als hij met zijn lieve slaapsnoetje naar beneden komt. Ik krijg zo’n heerlijke knuffel die alleen jongens aan hun moeder kunnen geven en de eerste ‘kouvanjou’ is uitgedeeld. Alles nog lief en zoet als honing tot het moment dat hij wat wil drinken. Dan wil hij namelijk wat drinken. Als je geen tweejarige in huis hebt (gehad) dan klinkt dit als een heel simpel dingetje. Hij wil. Gewoon. Wat drinken. Maar mijn kleine lieve mannetje verandert in een angstaanjagende minion die verdraaid sterke armpjes heeft als hij het niet zelluf mag doen.

Een knuffel van je kind krijgen

Bananenschoenen

Tien minuten later zit ik op mijn knieën de melk op te dweilen met naast mij een krijsende zoon. Hij mocht het zelf doen. Dat ging niet goed. Dat gaat vrijwel nooit goed. Zelf drinken inschenken betekent dweilen. Zelf boterhammen smeren betekent boterhammen op de grond. En altijd met de pindakaas-kant naar beneden. Zelf schoenen aan doen betekent bananenschoenen. (linker schoen aan rechtervoet en vice versa) Zelf douchen betekent uitglijden op de badkamervloer. Zelf zijn billen schoon maken betekent ehm nou ja, dat betekent dus heel veel viezigheid. Als jouw tweejarige alles zelf wil doen verlies je als ouder een hoop tijd en krijg je er, hop, zo een hoop werk bij. En daar zitten wij niet altijd op te wachten. Zeker niet in de ochtend- avond- of weekendspits.

LEES OOK: 10 dingen die je moet weten voordat je kind de terrible two’s bereikt.

Let it go

‘Maar het is zo goed voor de ontwikkeling van de zelfstandigheid van de bloedjes,’ hoor ik slimme mensen dan zeggen. En die slimme mensen hebben gelijk. Opvoeden is loslaten. Maar ik laat m gewoon liever ‘los’ als ik weet dat hij het zelluf kan. Over een jaar of achttien dus.

Shhhhhht, ik hoor de brandweer

Op het wereld wijde web kun je eindeloos veel tips en trucs vinden om de terrible two’s het hoofd te bieden. Er zijn er maar twee die werken.

1. Afleiden. Eindeloos afleiden. Doe een dansje, zing een liedje of roep ineens “shhhhhht, ik hoor de brandweer’ (Die werkt bij mij altijd!)
2. Laat hem kiezen. ‘Wil je dat ik je boterham met pindakaas of appelstroom smeer?’ Of ‘Wil je dat papa of mama jouw drinken inschenkt?’ Zolang hij maar niet kan kiezen om het zelluf te doen. Voed je toch een beetje die zelfstandigheid en hou jij het over het algemeen schoon.

All time favorite tip

Maar eigenlijk is er nog een derde tip en die is sinds kort voor mij (en ik weet zeker ook voor de tweejarige) de all time favorite. Deze tip heeft wel meer met mijzelf dan met de tweejarige te maken. En het heeft vooral alles te maken met accepteren. Ik heb mezelf namelijk een nieuwe manier van omgaan met ‘zelluf doen’ aangemeten.

Niet zo terrible

Ik geef hem zijn vrijheid waar het kan. Ik slik wat vaker en verleg de grenzen van mijn geduld. Ik poets nog maar een keer de vloer en kijk intussen naar mijn trotse mannetje. Hij kan het (bijna) zelluf! Ik geef hem een high five en smelt weg bij zijn stralende ogen. Kan mij het schelen dat ik alweer lig te dweilen en alweer later dan gepland op mijn afspraak aankom. Voor ik het weet is deze tijd voorbij. Voor ik het weet is mijn mannetje een grote vent geworden en verlang ik terug naar deze tijd. En dus heb ik besloten dat het voor mij niet meer de terrible two’s maar de temporary two’s zijn. En als ik dan toch een keer mijn geduld dreig te verliezen speelt de volgende mantra zich zacht wiegend af in mijn hoofd.

It’s not terrible, it’s temporary. It’s not terrible, it’s temporary. It’s not terrible, it’s temporary. It’s not terrible, it’s temporary.

Tel hier drie keer diep ademen bij op en mama kan weer lachen.

Lees hier waarom ongeduldig zijn funest is en leer hoe je meer geduld kunt hebben.

Meer leuke content? Like ons op Facebook