‘To shave or not to shave?’

Afgelopen week schreven we over een fotografe die een intieme foto deelde: die van een buik, mét litteken van een keizersnede en een baby. Er werd massáál op gereageerd op onze Facebook en dus besloot Phileine een brief te schrijven. Over teleurstellingen en schaamhaar.

Dag wereldberoemde vrouw,

Ik ken je niet. Althans. Wel een beetje want ik zag de foto die jou (en de fotografe) in één klap wereldberoemd maakte. Maar ik zou je op straat nog steeds niet herkennen, tenzij je in je Eva kostuum met een pas geboren baby tussen je benen zou lopen. Loopt wat lastig lijkt me.
Bovendien heb ik eigenlijk ook niet de behoefte om je te kennen. Niet om jou hoor; je bent vast een leuk en creatief mens (getuige de foto) maar ik kan nou eenmaal niet vrienden worden met alle mensen die onderwerp zijn van een viraaltje.

Plaatsvervangend moedig

Ik vraag me trouwens af of de fotografe wel jouw toestemming had voordat jouw prikkelige private zone met de hele wereld werd gedeeld. Plaatsvervangend moedig van de fotografe dus. Jij had natuurlijk ook niet kunnen bedenken dat jouw mooie wondertje het net over zou vliegen met als onderschrift “zie je wel (klaasje, pietje, wie dan ook) je hoeft je niet te scheren als je net een keizersnee hebt gehad.”

keizersnede foto
Het ging jou bij het maken van de foto juist om die nieuwe snee. Dat er op de foto rondom die oude een paar enthousiaste priegelharen te zien zijn kon jou niks schelen. En dat vind ik moedig. Het geluk dat zo’n litteken met zich meedraagt is onbeschrijflijk, daar weet ik alles van. Dat je dat wilt vastleggen voor later als je groot bent snap ik ook heel goed. Delen met je dierbaren. Logisch, delen met de hele wereld. Mij iets te intiem, al snap ik de goede bedoeling erachter.

To shave or not to shave

En dan ineens ontploft het net met meningen over of het nou wel of geen falen is van het lichaam, of je je minder vrouw zou moeten voelen na een keizersnee en vooral of er nu wel of niet geschoren zou moeten zijn alvorens het nemen van de foto…

Dat laatste weet ik niet. De twee keer dat ik mijn kind uit een onbestaande opening geboren liet worden (omdat dat het niet anders mócht en kón bleek na de eerste bevalling) was ik in de weken erna vooral bezig met
1) Hartstikke verliefd zijn op mijn kind.
2) Hartstikke genieten van de verschillende fruitsalades die de kraamzorg mij voorschotelde.
3) Hartstikke hard de pijnknop omzetten en af en toe een sterk pilletje weg slikken.

Wannabe Julia Roberts

Daarnaast kwam nog heel veel borst voeden, slapen, knuffelen, af en toe zittend douchen en nog veel meer slapen. In de top 84 kwam in ieder geval niet ‘groomen’ voor. Met als gevolg dat ik de eerste twee weken na een bevalling altijd als een wannabe Julia Roberts inclusief okselhaar (en waar nog meer?) rond liep. Lekker cocoonen en me aan mijn vers gemaakte mini-me vergapen. Wat konden mij die haren schelen. Bovendien kon ik mijn buik nog op geen enkele manier gebruiken dus een standje scheerbeurt zat er echt nog niet in.

‘Er zit een pruik in je broek!’

Na een week of drie werd ik dan meestal wakker gedroomd door de betere versie van mezelf die er voor de gein een onwenselijke afgang in gooide. Bijvoorbeeld dat ik in bikini ergens appels stond te kopen en dat er dan een kind al wijzend aan zijn moeder vraagt waarom die mevrouw een pruik in haar onderbroek heeft. Eenmaal weer bij zinnen vond ik dan de moed om mezelf weer even pijnvrij onder handen te nemen. Jij zult inmiddels ook wel op dat punt beland zijn en jezelf zonder haar maar met baby verliezen in je mamarol, heerlijk.

Micromens in productie

Wat betreft het falen… Ik vind het nogal knap van een vrouwenlichaam om in slechts negen maanden tijd een compleet mens te produceren. Een volledig micromensje dat in het lekkerste geval ook nog op jezelf lijkt. En als dat dan allemaal is afgemaakt kom het dat lichaam uit. Welke snee er uiteindelijk ook wordt gebruikt, jouw lichaam heeft maar weer eens bewezen hoe sterk het is want zowel jouw baby als jij liggen er puntgaaf bij. En terwijl de buitenkant van jou de zorgen voor de baby overneemt, houdt jouw binnenkant zich bezig met helen. En dat werkt gewoon allemaal. Meestal. Gratis en voor niks. Alleen af en toe wat goede voeding en wat liefde.

En dat is volgens mij het allerbelangrijkst. Liefde voor jezelf. Net zoveel als voor dat vers geboren mensje. En als alle mensen die hebben gereageerd op jouw foto zichzelf ook blijven lieven dan hoeven we ons met z’n allen ook niet zo druk om elkaar te maken. Haar of geen haar.

Vers geschoren groet,

Phileine

Lees hier het originele artikel over de foto >

Reageer op artikel:
‘To shave or not to shave?’
Sluiten