‘Toen onze blikken elkaar kruisten gaf je me je liefste lach en wenkte je me’

Phileine schrijft: 'Lieve kleine prinses'

Persoonlijk

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Deze keer aan een lieve kleine prinses.

Lieve kleine prinses,

Gisteren zag ik je ineens weer. Ik had je zo lang niet gezien dat ik eerst even goed moest kijken voordat ik je herkende.

Je stond op je teentjes en je gluurde naar binnen

Je stond voor mijn raam. Ik zat te werken achter mijn computer en mijn blik dwaalde heel even af. Ineens jouw koppie dat net boven de rand van het raam uitstak. Ik zag hoe je op je teentjes stond en naar binnen gluurde. Toen onze blikken elkaar kruisten gaf je me je liefste lach en wenkte je me. ‘Kom lekker buiten spelen,’ zeiden jouw ogen.

Je blote voetjes droegen jou in je witte jurkje door het gras. Je wangen rood en vol verse sproetjes. Lachend rende je door je leven met jouw net gevonden stok. Ik zag dat jij daar al lang geen stok meer in zag. Het was je nieuwe beste vriend; Meneer Paard.

Pling!

‘Pling,’ de zoveelste mail kwam binnen en mijn afgedwaalde blik werd weer terug naar mijn computer gedirigeerd. Een nieuwsbrief van een of andere website. Oninteressant en toch opende ik ‘m. Wie weet zat-ie vol inspiratie en mooie verhalen. Mijn ogen gleden over de teksten en ik werd er niet veel wijzer van. Voor ik het wist was ik een uur armer.

Daar was je weer. Je klopte op mijn raam en Meneer Paard en jij giechelden dat het gras zo lekker aan jullie voeten kriebelde. Ik glimlachte naar je en nam snel de telefoon op die op dringende manier liet weten dat er iemand iets van mij wilde. Jij fladderde terug je leven in.

Er moest nog zo veel

Het onbelangrijke gesprek snoepte nog eens twintig minuten van mijn dag af, terwijl ik al snel niet eens meer wist waar het nou eigenlijk over ging. Vermoeid ging ik zitten. Ik had het nog zo druk. Er moest nog zo veel! Intussen waren er negen nieuwe mailtjes bij gekomen. Zuchtend opende ik ze. Mijn gespannen schouders kropen omhoog en ik voelde me leger en leger worden.

Daar stond je weer. Opnieuw klopte je aan en deze keer liet je me een prachtige steen zien. Je had hem net gevonden en je straalde alsof je zojuist het allermooiste in je leven had gevonden. Deze blik kon ik niet negeren. Ik liep naar buiten en ging naast je op het gras zitten. Je kroop dicht tegen me aan.
‘Waarom ben je zo veranderd?’ vroeg jouw stem.
‘Je rent nooit meer op je blote voeten door het gras. Je neemt nooit meer mooie stokken mee uit het bos. En wanneer heb je voor het laatst zo’n mooie steen in je handen gehad? Je bent altijd maar met die computer bezig of je hebt je telefoon in je hand. En weet je, ik zie je ook nooit meer echt lachen.’

Grote mensen dingen

Ik schrok van je woorden maar ik wist dat je gelijk had.
‘Ik ben volwassen nu. Ik moet nu grote mensen dingen doen en serieus zijn. Ik moet voor mijn kinderen zorgen en geld verdienen. Ik moet nadenken over grote mensen dingen en belangrijke woorden gebruiken.’

‘Maar mag je dan nooit meer spelen of lachen of gewoon een tijdje lekker in het gras liggen om te kijken naar de wolken?’ hoorde ik je vragen.
En daarmee maakte je me wakker. Ik besefte dat ik jou veel te lang had opgesloten in mijn herinnering. Ik had jou gemaakt tot het verleden, vroeger. Maar ik mis je. Ik mis je onbevangenheid. Ik mis je creatieve koppie en vooral mis ik het lachen om niks en om alles.

Samen rennen we over het groene gras

Ik geef je een dikke dikke knuffel en voel dat mijn schouders ontspannen. Snel trek ik mijn schoenen uit en samen rennen we over het groene gras. Gierend van de lach ren ik achter je aan tot we bij de grote steen in de achtertuin staan. Deze steen is zo bijzonder. Je vond ‘m in Frankrijk, toen je met papa en mama op vakantie was. Hij was eigenlijk te groot om mee te nemen, maar van mama mocht het toch.
‘Deze steen gaat je vast geluk brengen lieverd’ zei ze tegen je.

We zijn weer één

En nu weet ik dat dat waar is. Deze steen gaat me inderdaad geluk brengen. Samen pakken we de steen op en leggen we hem voor het raam van mijn kantoortje. Als ik weer eens op zoek ben naar inspiratie of een mooi verhaal hoef ik geen nieuwsbrief meer te openen. Ik kijk gewoon naar buiten, naar de steen die ik vond. En ik voel dat jij en ik weer één zijn. Jij het kind in mij en ik af en toe de volwassene. En ik voel de mooiste verhalen in me opkomen.

Dankjewel lieve, kleine prinses Phileine. Tot snel.

Wil je reageren op de brief van Phileine? Dat kan hier!

Jij wil gewoon lekker rokjes aan en mooie speldjes in je haar. En lekker met je vriendinnen spelen. Meestal modeshowtje, maar soms ook gewoon voetballen. Jij wil gewoon lekker in de meisjeskleedkamer. Niet omdat je ‘anders’ wilt zijn, maar gewoon omdat je daar hoort. Jij wil gewoon jezelf zijn. Lees hier de vorige brief van Phileine

Meer leuke content? Like ons op Facebook