‘Twee streepjes op de test en we gaan het medische circuit in’

Update: hoe gaat het nu met Matthijs, Bente en Cesar?

Persoonlijk

Zijn laatste column voor Famme schreef hij zo’n vijf maanden geleden. Een jaar lang leefden we mee met het wel en wee van Matthijs, Bente en hun zoontje Cesar, dus voor velen was het even afkicken, zo zonder die wekelijkse updates. Maar Matthijs is er weer, met een gloednieuw boek en mooie toekomstplannen. Hoogste tijd om even met het stel bij te praten, vonden wij. Krijgen we meteen weer onze broodnodige shot Matthijs.

Dat Matthijs briljant schrijft, wisten we natuurlijk allang. Maar ook op tv maakt hij een onuitwisbare indruk. Vorige week schoof Matthijs aan bij Humberto Tan in RTL Late Night, met Bente op de eerste rij achter hem. Toen Matthijs voorlas uit zijn boek, een passage over een gesprek met de neuroloog, hield hij – en half Nederland – het niet droog. Bente: ‘Toen we met de taxi naar de opnames reden, zei Matthijs nog tegen mij: ‘Niet janken, hoor. We gaan er geen emo-ding van maken. En dan begint hij! Het eerste wat ik na de opnames tegen hem zei was: ‘You’ve got to be kidding me!”

Wat waren de reacties nadat jullie op tv waren geweest?

Matthijs: ‘Ik dacht dat ik het helemaal verpest had door mijn gejank op tv. Ik had me van tevoren niet te veel voorbereid, want ik wilde geen ingestudeerd praatje houden. Bente was zo verbaasd over mijn tranen: ‘Wat doe jij nou?!’ Maar op Twitter ging het los, het werd opgepikt door andere media en de video waarin ik voorlees ging viral. Het was een gekkenhuis. De volgende dag gingen we met z’n drietjes naar het strand, de telefoons bleven uit. Even rust.’

Bente: ‘We kregen ongelooflijk veel mailtjes, berichtjes en app’jes. Ik kreeg nog een bericht van een moeder, haar baby lag naast Cesar op de Intensive Care. Ze zei dat ze ons altijd zo verslagen op die afdeling zag rondlopen. Ze vond het knap en dapper dat wij zo openlijk over deze moeilijke periode praten, want haar lukt dat nog steeds niet.’

LEES OOK: Trots! Famme’s columnist Matthijs aan tafel bij RTL Late Night

Welke impact hadden de columns op jullie leven?

Matthijs: ‘Toen Cesar net geboren was, was er geen reden tot feest. Alles was onzeker, mensen feliciteerden ons niet eens. Dat durfden ze waarschijnlijk niet. Cesar zat onder de slangen en snoeren en wij waren alleen maar bang. We hebben nooit geboortekaartjes verstuurd, ook later niet. Maar na mijn column over het goede-nieuws-gesprek in het ziekenhuis, waarbij we te horen kregen dat Cesar eigenlijk niets mankeerde behalve één blind oogje, was ineens de hele wereld blij voor ons. Die column kreeg 4.000 likes en ik realiseerde me hoeveel mensen er met ons meeleefden. Door de bevestiging en de reacties van de Famme-lezeressen besefte ik hoe goed het eigenlijk met Cesar ging.’

Bente: ‘Ik had er een dubbel gevoel over. We hebben niets te verbergen en Matthijs kan fenomenaal schrijven, dus ik was erg trots op de columns. Maar ik vond het heftig om ineens bij de kinderafdeling van de HEMA herkend te worden: ‘Ooooh, jij bent de moeder van Cesar!’ En dat mensen dan meteen in de wagen gingen loeren om te kijken hoe hij eruit ziet. Ik ben fotograaf en soms begonnen tijdens een shoot modellen te huilen omdat ze ons verhaal kenden. Dan was ik dus aan het werk, maar moest ik het er wéér over hebben. Maar als moeder had ik toch veel aan die columns. Na de diagnose dat Cesar halfblind is, kreeg ik zó veel reacties. Van moeders met halfblinde kindjes met wie het prima ging, van een halfblinde vrouw die gewoon haar rijbewijs had gehaald. Zoveel reacties van zoveel lieve vrouwen; dat gaf wel een boost.’

Wat betekent het boek Cesar voor jullie?

Matthijs: ‘De derde druk komt eraan, het boek staat in de bestsellerlijst. Dat is bizar en moeilijk te bevatten. Het succes voelt dubbel. Want ik heb succes met een verhaal dat ik liever niet had willen vertellen. Ik schreef een boek waarbij ik geen invloed had op het verhaal. En waarvan ik lange tijd niet wist wat de afloop zou zijn. En gelukkig kreeg dit verhaal toch een goed einde.’

Bente: ‘Het boek is een logisch gevolg van alle columns. Ons verhaal is niet zo boeiend, er zijn schrijnendere gevallen, maar het verschil is dat Matthijs hier prachtig over kan schrijven. Elk woord, elke komma, elke punt is raak. Matthijs had de columns nooit herlezen, maar voor de samenstelling van het boek moest hij dat wel. Ik trof hem op een avond helemaal ontdaan aan, zittend aan de keukentafel. De columns zijn geschreven in de moeilijkste periode van ons leven, en dat heeft Matthijs zo extreem letterlijk kunnen verwoorden. Dat maakt dit boek bijzonder.’

Hoe gaat het nu met jullie?

Matthijs: ‘Heel goed. Ik dacht dat Cesar nooit zou lachen; hij lacht de hele dag. Zijn lievelingsnummer is Everlasting Love van Jamie Cullum. Hij begint al te swingen zodra ik naar de platenspeler loop. De hele dag door roept hij ‘o, o’ en ‘sukkel’, omdat wij dat zeggen als hij op z’n bips valt. Door alles wat we hebben meegemaakt hou ik nog meer van hem. Elke dag zeggen Bente en ik tegen elkaar: wauw. Om alles wat hij kan en wie hij is. Hadden we die voorgeschiedenis niet, dan had ik veel dingen waarschijnlijk als vanzelfsprekend gezien. Nog steeds kan ik elke dag om hem huilen, van geluk.’

Bente: ‘Gelukkig gaat het hartstikke goed met Cesar. Matthijs geniet juist extra veel van hem, maar ik vind dat moeilijk. We hebben ongelooflijk veel mazzel gehad. En ergens ben ik nog steeds bang voor dat addertje onder het gras. Dat er tóch iets mis gaat. Daarom ben ik erg gefocust op zijn ontwikkeling. Toen Cesar kon rollen, dacht ik alleen maar: waarom kruipt hij nog niet? Maar ik probeer hem niet te pushen en het een beetje meer los te laten.’

LEES OOK: 25 dingen die vaders echt beter doen dan moeders

Maken jullie je nog weleens zorgen om Cesar?
Matthijs: ‘Het enige waar ik me weleens druk om maak, is of hij later gepest gaat worden omdat hij één scheel oog heeft. Oudere kinderen vragen weleens: ‘Wat is er met hem?’ Dus ze zien het. De kern is zelfvertrouwen. Cesar moet weten dat-ie fantastisch gaaf is, maar ik moet hem ook niet teveel beschermen en betuttelen. Dus dat wordt nog een stevige innerlijke strijd.’

Bente: ‘Natuurlijk. Mijn onbevangenheid is totaal weg, die verdween bij de eerste ‘slechte’ echo. Maar intuïtief weet ik dat het goed gaat met Cesar. Laatst zat ik met hem in de wachtkamer van de huisarts. Toen besefte ik ineens: niemand ziet iets aan hem. Het is een volkomen normaal kind. En dat voelde zó waanzinnig goed.’

Durven jullie nog een tweede kindje aan?

Matthijs: ‘Twee streepjes op de test betekenen dat we meteen het medische circuit in gaan. Wéér allerlei onderzoeken. En wat als we weer een kindje krijgen dat halfblind is? We weten nu wat de risico’s zijn. Aan de andere kant: moeten we ons door angst laten leiden? En dan later tegen Cesar zeggen dat hij geen broertje of zusje heeft omdat we bang waren om ‘nog een Cesar’ te krijgen? Dat kan natuurlijk niet. Dus voor Cesar gaan we ervoor, over pakweg anderhalf jaar.’

Bente: ‘Het ene moment wil ik niets liever, het andere moment ben ik bang om eraan te beginnen. Maar ik ben een geboren moeder, vroeger riep ik ook altijd dat ik vier kinderen wilde. Ik ben erg close met mijn broer en zus, en ik gun Cesar ook die band. Dus ik denk er veel over na en geef het de tijd.’

Wil je het boek Cesar kopen, zodat je alle columns kunt blijven herlezen? Dat kan hier >

LEES OOK: Vader vertelt huilend op video hoe blij hij is met zijn zoon met Down