Vader schrijft ontroerende brief: ‘Bijna vier jaar heb ik haar bij me gehouden…’

Kids

Vader Rick Meijer (37) maakte afgelopen week iets emotioneels mee met zijn 3-jarige dochtertje. Hij werd hier zo diep door geraakt dat hij direct zijn laptop erbij pakte om erover te schrijven. Dit resulteerde in een ontroerende column:

‘Wacht maar tot jouw kind naar school gaat!’

‘Papa? Mama? Mag ik nog eventjes naar de speeltuin?’ haar grote bruine ogen kijken ons vragend aan. Mijn vrouw knikt en heel even voel ik de angst door mijn lichaam kruipen. Ik kijk op mijn horloge, het is 19.00 uur. Nog niet eerder is ze alleen naar het speeltuintje gegaan. Het is maar een paar stappen verderop, maar nog een stap te ver voor mij. Ik weet het, ze is nu drie en een half, nog een paar maandjes en dan gaat ze naar de ‘grote school’, maar het kost mij erg veel moeite haar alleen naar het speeltuintje te zien lopen. Ze kijkt goed naar rechts en links en als er geen auto aankomt, steekt ze over. Trots kijkt ze achterom en ik voel precies hetzelfde.

Van een afstandje zien we haar proberen aansluiting te zoeken bij andere kindjes die daar aan het spelen zijn. Het lukt haar niet. Ze wordt afgewezen. Drie kindjes kijken haar aan en moeten niets van haar hebben. Ze lachen naar elkaar. Eén jongetje staat op en gaat voor haar staan.
‘Houd je bek!’ schreeuwt hij.
De andere kindjes lachen. Dan rennen ze weg en laten mijn dochter onwetend en verdrietig achter.

Ze kijkt me aan. Een traan van onbegrip rolt over haar wang en spat uiteen op de klinkers. Ik zie de drie kindjes zenuwachtig lachen. Ik kan het ze ook niet echt kwalijk nemen. Ze zijn nog zo jong, ze weten niet wat ze zeggen. Even later loopt een moeder langs ons huis om haar zoontje op te halen. Mijn vrouw probeert een gesprek aan te knopen.
‘Goh, wat een boefjes zijn het ook, hè?’ Het ijs lijkt niet te breken. Ze gunt haar geen blik waardig.
‘Ik vond het niet zo leuk wat je zoon net zei. ‘Houd je bek! is niet zo aardig.’
Dan draait de vrouw haar hoofd bij.
‘Ach, wacht maar tot die van jou op school zit.’
Ze kijken elkaar aan. Totaal verschillende verontwaardigde blikken botsen halverwege. Van enig raakvlak is op dat moment totaal geen sprake. Haar corrigerende woorden die alsnog volgen, komen nog minder geloofwaardig over dan het Nederlands elftal op het afgelopen EK.

Mijn dochter gaat naar school en dat zal ik weten ook. Bijna vier jaar heb ik haar bij me kunnen houden. Maar nu moet ik haar gaan loslaten en vertrouwen op de normen en waarden die we haar proberen mee te geven.
‘Papa? Waarom renden die kindjes van mij weg? Waren ze bang?’
Ik druk haar zachtjes tegen mij aan en omarm haar onschuld nog voor zolang het kan. Een zonnestraal zorgt ervoor dat ik mezelf in de reflectie van het raam zie. Ik – zeker ook niet heilig – vraag me af hoe een moraalridder er uit zou moeten zien. Nog heel even en dan gaat ze naar school. En mocht ook zij dat inmiddels geïmplementeerde taalgebruik gaan gebruiken, geef mij dan een flinke schop onder mijn kont, als ik dat dan ook bagatelliseer.

Wil je reageren op deze column? Dat kan hier.

Meer van dit soort artikelen zien? Vergeet ons dan niet te liken!”