Vechten voor je zieke kind

Phileine schrijft: Lieve heldin...

Persoonlijk

Phileine richt het woord tot moeders met een ernstig ziek kind. En meer willen we daar eigenlijk niet over inleiden.

Lieve heldin,

Want dat vind ik je, een heldin.
Iedere dag moet je weer zien hoe jouw liefste, mooiste en rijkste bezit wordt aangetast. Hoe de leeuwen vechten om jouw jong. Hoe de ziekte steeds meer grip krijgt op jouw kind. Je zou er werkelijk alles voor over hebben om hem weer gezond en gelukkig rond te zien rennen. Je zou je leven geven, zonder aarzeling. Jij bent een moeder van een heel ziek kind. En dat is in mijn beleving de zwaarste taak die een vrouw ooit in haar leven voorgeschoteld krijgt. Ongevraagd en ongewenst. Zomaar.

Een reden?

Ik hoor wel eens zeggen dat alles in je leven om een reden gebeurt en hoezeer ik dat ook wil geloven, in jouw geval kan ik dat niet. Want welke les moet jij dan leren? Welke verrijking krijg je straks als beloning? Welke piek gaat volgen na dit immens diepe dal? Ik kan het je niet zeggen. En hoe graag ik je ook zou willen helpen nu, hoe lief ik je ook zou willen troosten, ik sta aan de kant en kijk ernaar. Maar jij bent sterk. Zo onmenselijk sterk.

Vangnet

Ik heb je ogen gezien, gevuld met tranen. Heel even maar. Daarna weer die verbeten blik. Verschuild achter je liefste moederlach. Voor hem. Want jij bent zijn veiligheid en dat weet je. Jij bent zijn vangnet en dat mag niet scheuren. Jij bent het antwoord op zijn vragen, jij bent zijn glimlach als hij het even echt niet meer kan. Jij bent zijn moeder, dus zijn alles. En jij blijft vechten voor zijn bestaan. Voor zijn gezond bestaan.

Gevecht

En ik kan af en toe mijn kids wel achter het behang plakken. Als ze weer eens gillend van woede achter elkaar aan rennen. Als ze om half zeven in de ochtend al beginnen met zeuren over haren kammen, aankleden en boterhammen eten. Als ze in de supermarkt geen zin meer hebben om geduldig en lief te zijn. Als ze mijn make-up gevonden hebben en hiermee carnaval gaan vieren met hun poppen gemeenschap. Gisteren nog moest ik mijn kiezen even heel hard op elkaar houden en in mijzelf tot tien tellen om ze niet woedend op hun kamer te zetten. Ze wilden allebei het rode potlood gebruiken, tegelijk. Natuurlijk tegelijk. Want die acht en twintig andere kleurtjes waren niet goed genoeg. Dus er werd gevochten, in woorden en in daden. Alle drie namen we een time-out. En in die time-out lees ik in een tijdschrift jouw verhaal.

Les

Met tranen in mijn ogen besefte ik dat jij graag met mij zou ruilen. Wat maken die tien boze minuten nou uit? Wat kan het schelen als de kinderen even moe zijn of zeurderig of gewoon heel luidruchtig. Ze zijn gezond! Ze kúnnen schreeuwen, ze kúnnen hangen, ze kúnnen ruzie maken. Dingen die voor mij vervelend zijn en voor jou slechts kenmerken uit een mooi verleden. Jouw kind is ziek en daarmee is alles gezegd en gedaan. Geen geruzie meer, geen geschreeuw meer. Gewoon omdat hij dat niet meer kan. De les die jij zou moeten leren heb ik nog altijd niet gevonden maar door jouw leven heb ik geleerd mijn kinderen lief te hebben, in alles wat ze doen.

Een liefdevolle en dankbare groet,

Phileine

Lees hier het inspirerende verhaal van Iris, oprichtster van het merk Luflie >

Meer leuke content? Like ons op Facebook