‘Veel slechter dan 1 op 3 kans op Down kon het niet worden, dachten we’

De buik van Anne (41)

Persoonlijk

In deze nieuwe serie spreken we vrouwen over hun buik. De mooie, verdrietige, blije en wanhopige momenten van een vrouw en haar meest bijzondere lichaamsdeel.

De buik is voor vrouwen een heilige plek. Niet alleen omdat er mogelijk kinderen uit geboren worden, maar omdat het in essentie de plek is waar haar kern tot uiting komt. Van buikgevoel en buikchakra tot de hormoonhuishouding. Een buik vertelt het verhaal van de vrouw en is het centrum van haar emotie. Famme start de serie ‘De buik van…’ om de bijzondere verhalen te delen over wat zij en haar buik hebben meegemaakt. Deze keer Anne en haar buik.

De buik van Anne (41)

Getrouwd en moeder van drie dochters van 5,6 en 9 jaar oud

  • Buikmoment: ‘Ik zag mijn man staan en voelde een steek in mijn buik die eigenlijk zei ‘Dit is ‘m”
  • Trots op: ‘Hoe mijn buik drie dochters heeft voldragen, zonder een spoortje na te laten.’
  • Typisch mijn buik: ‘Ik ken geen ander die zo stabiel en rustig is in haar hormoonhuishouding.’

‘Mijn buik en ik zijn eigenlijk altijd dikke vrienden geweest. Al vanaf het allereerste prille begin toen ik op mijn 14e voor het eerst ongesteld werd. Het ging allemaal vrij soepeltjes. Ik kon de klok erop gelijk zetten wanneer het die tijd van de maand was en ik doorstond die dagen van ongemak glansrijk. Weinig pijn of gezeur en mijn hormoonhuishouding was zo mild en stabiel dat ik geen pukkel heb kunnen ontdekken in mijn puberteit of daarna. Ik maakte me dan ook weinig zorgen over zwanger worden. Als het zou gebeuren, zou het vast goed gaan. Dat past ook wel bij mijn instelling in het leven. Positief en je niet druk maken tot het zover is om dat wel te doen.’

Het voelde als een bliksemflits in mijn buik die een signaal aan mijn hersenen gaf

‘Bij mijn eerste lange relatie hebben we eigenlijk nooit gesproken over kinderen. We waren al zo jong bij elkaar dat het geen topic was. Wie weet, ooit. Toen het eigenlijk tijd werd om erover te gaan nadenken ging het uit. Ik viel head over heels op mijn huidige man. We stonden in dezelfde ruimte en op het moment dat onze blikken elkaar kruiste, gebeurde er iets dat ik het beste kan omschrijven als een bliksemflits die zich vanuit mijn buik naar boven toe werkte. Alsof mijn buik een signaal aan mijn hersenen gaf om zijn kant op te lopen. Wat mijn benen ook deden, want voor ik het wist stond ik voor hem en stelde me voor.’

Slechte combinatietest

‘Lang verhaal kort. Mijn buik voelde het goed, want we trouwden na vier jaar daten. En geheel volgens het traditionele plaatje gooide ik de pil de deur uit en tot mijn grote geluk was ik na drie maanden zwanger van onze eerste. Twee jaar later volgde nummer twee en iets vroeger dan verwacht diende nummer drie zich al ruim een jaar later aan. Volkomen gewenst en we waren uitzinnig van blijdschap. Totdat we bij de combinatietest te horen kregen dat we een kans van 1 op 3 hadden dat we een kind met Down zouden krijgen. Alleen 1 op 2 is slechter. Toch hoopten we van de gynaecoloog te horen dat het toch goed was. Dit zou een vlokkentest moeten uitwijzen.’

Maak je agenda maar vrij voor een abortus volgende week

‘De vlokkentest liep echt dramatisch. Tijdens de voorbereidende echo constateerde de vrouwelijke gynaecoloog een hartprobleem bij het minimensje in wording. Ik weet nog woord voor woord wat ze tegen me zei: ‘Tja, 1 op 3 en een hartprobleem is een kind met Down. Zijn jullie van plan het te houden als dat zo is?’ Op mijn stamelende ‘Nee, daar kiezen wij niet voor’ antwoordde ze met: ‘Dan moet je je agenda maar vrijmaken voor een abortus volgende week.’ Verslagen reden we terug naar huis vanaf het AMC. Volkomen ontredderd. We bespraken nogmaals de opties, waarin we toch echt concludeerden dat we na twee gezonde kinderen het hen en ons gezin niet aan wilden doen om een gehandicapt kindje met een hartprobleem erbij te krijgen. Het klinkt misschien hard en doordacht, maar dat was ons gevoel.’

Buikgevoel

‘Toch zei een stemmetje vanbinnen dat ik het nog niet moest opgeven. Wel had ik mijn agenda leeg gepland voor de mogelijke abortus. Het duurde vijf lang dagen tot het lab ons zou opbellen met het resultaat van de vlokkentest. Het was vrijdagmiddag en mijn telefoon belde met een privénummer. Trillend nam ik op, al met tranen in mijn ogen voor het komende slechte nieuws. ‘Mevrouw, uw test is negatief,’ klonk het aan de andere kant van de lijn. ‘Alle tests wijzen uit dat er geen genetische afwijking is.’ Ik gilde het uit en vroeg nog tot drie keer toe of ze geen vergissing hadden gemaakt. Kon dit? Uitzinnig van blijdschap hing ik op. Shit, was ik vergeten te vragen wat het zou worden. Een jongen of een meisje. Ik belde met wat moeite het lab terug. Weer een meisje! Stiekem had ik gehoopt op een jongetje, maar het maakte allemaal helemaal niks meer uit.’

Het hartje

‘Ik belde mijn man met het geweldige nieuws en ook al moesten we nog wel een paar hobbels nemen, want het hartprobleem was nog wel aanwezig, zagen we dat als iets wat we gingen doorstaan met elkaar. We werden maandenlang gevolgd en gemonitored in het ziekenhuis, maar na de geboorte bij de eerste hart check-up was er niets te zien. Geen spoortje van een mogelijke hartafwijking. We hadden een kerngezonde dochter van ruim 8 pond. De stress zou ik werkelijk niemand wensen, maar het valt helemaal in het niet bij onze gezonde en blakende baby die heeft bewezen een overlevertje te zijn.’